Rate your own dress.
Mood, who thought of what was
ในการให้คะแนนการแต่งตัวของตัวเองนั้น ผมมักจะเริ่มจากการคิดถึงมู้ดและคอนเซ็ปต์ของชุดว่าตรงกับสิ่งที่เราต้องการสื่อหรือเปล่า เช่น วันไหนอยากได้ลุคที่เรียบง่ายแต่ยังมีความเก๋า หรืออยากได้สไตล์ที่ดูเท่แต่ไม่เวอร์มากจนเกินไป บางครั้งผมเลือกเสื้อผ้าที่มีลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ เช่น เครื่องประดับที่แตกต่าง หรือใส่เสื้อผ้าที่มีดีเทลที่ทำให้ดูไม่เรียบจนเกินไป เช่น เสื้อสีพื้นแต่มีลายปักหรือผ้าแบบผสมสี เพื่อเพิ่มความน่าสนใจ สำหรับการจับคู่เสื้อผ้า ผมมักจะเลือกใส่กางเกงสีขาวเพื่อช่วยตัดเลี่ยนให้กับเสื้อและเครื่องประดับที่มีความค่อนข้างเยอะ เพื่อให้ภาพรวมดูสมดุลและไม่หนักตา นอกจากนี้ยังเลือกทรงกางเกงที่พอดีตัว ไม่รัดเกินไปหรือหลวมเกินไป เพื่อความสบายและดูดีในเวลาเดียวกัน สำหรับวันหยุดหรือวันชิลๆ ผมชอบชุดที่ทำให้รู้สึกสบาย แต่ยังคงความมีสไตล์ เช่น การใส่หมวกหรือใช้กระเป๋าสีสันช่วยเพิ่มลูกเล่นให้กับชุดที่ดูธรรมดา นอกจากนี้ การเลือกใช้รองเท้าผ้าใบที่ดูเก๋ยังช่วยเพิ่มความมั่นใจและโชว์สไตล์เฉพาะตัวได้ดี ผมยังพบว่าการรวบผมหรือจัดทรงผมแบบไม่ตั้งใจดูเป็นธรรมชาติ เช่น มัดผมเซอร์ๆ หรือลุคฟีลแบบชิลๆ นั้นช่วยเติมเต็มความครบของลุคให้ดูมีเสน่ห์และไม่แข็งทื่อ สุดท้ายนี้ การให้คะแนนการแต่งตัวของตัวเองไม่ได้หมายความว่าจะต้องได้คะแนนเต็มเสมอไป เพราะแต่งตัวคือการแสดงออกซึ่งตัวตนและความรู้สึกในวันนั้น บางครั้งการเลือกแต่งตัวไปงานเช้าที่มีผู้ใหญ่มากมาย เราอาจจะตั้งใจไปในทิศทางหนึ่งแต่ได้ผลลัพธ์ที่ต่างไป การสะท้อนความคิดเหล่านี้ช่วยให้เราเรียนรู้และปรับแต่งสไตล์ที่เหมาะสมกับตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง
