คิดถึงยายๆ 🩷
คิดถึงคุณยายของเด็ก ๆ จัง (ยายๆ = แม่ของแม่มี่)
จำได้ว่าตอนพี่อันปัง จบชั้นปฐมวัย ในวันรับมอบวุฒิบัตร
ไม่ว่าจะเป็น ดอกไม้ ตุ๊กตา มาลัยเงิน แม่ไม่ต้องจัดการอะไรเลย แม่ไม่ได้สนใจจะซื้อจะหาด้วยซ้ำ
มาถึงโรงเรียนคุณยายเห็นเขาตั้งร้านขาย
ยายจัดการซื้อให้หลานเลย
ของอะไรที่แม่มองว่าไม่จำเป็น ไม่ต้องซื้อก็ได้ แต่ยายๆก็ซื้อให้ทันที ตอนหาโรงเรียน แรกๆ แม่ก็มองหาโรงเรียนที่ค่าเทอมไม่แพง แต่ยายบอกว่าอยากเรียนที่ไหน ก็ไปเถอะ เดี๋ยวยายจัดการเอง เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า หนังสือ ยายเปย์หมด
ไปห้าง ยายเห็น แม่หยิบๆ จับๆ วางๆ ลับหลังเรา ยายซื้อให้เลย อีกสารพัด ที่ยายๆ ทำให้พวกเรา
ในวันที่ไม่มี ยายๆ แม่ก็พยายามจัดการทุกอย่าง แม่ตั้งใจอยากทำให้ได้เหมือนตอนยังมียายๆอยู่ และแม่คิดว่า แม่ก็ทำได้ดีในระดับหนึ่งเลยนะ (แต่ไม่มากหรอก)
ในวัน เวลา ที่เจอความทุกข์ เราอาจไม่ค่อยนึกถึงยายๆ เท่าไหร่นัก เพราะเรารู้ว่าเราจะผ่านมันไปได้ เพราะเราอยากเป็นเสาหลักเสาหนึ่งของบ้าน เหมือนที่ยายๆเป็น
แต่ในวันที่เรามีความสุข เรากลับโคตรคิดถึงยายๆ เลย อยากให้ยายๆ ได้อยู่ตรงนี้ อยากให้ยายๆ ได้มองเห็นภาพในแบบที่เราเห็น
คิดถึง ยายๆ ทุกวันเลยนะ 🤍
สำหรับใคร ที่เคยมีแม่นักซัพพอร์ต แล้ววันนึงเขาจากไ ป จะเข้าใจความรู้สึกนี้
ปล.รูปนี้แป้งพายอยู่ในท้องแม่ และนาวิน อยู่ในท้องป้าติ๊ก
ส่วนตาอ้วน เดินเลาะ ไปไหนไม่รู้



























