น้ำตาคือสายฝนของหัวใจ

ถ้าตอนนี้มันหนักเกินกว่าที่จะหายใจอย่างปกติได้

ก็ร้องไห้ออกมาเถอะ ร้องให้สุดเสียง ร้องให้จนไม่มีน้ำตาเหลือ ระบายมันออกมาเหมือนท้องฟ้าที่เทฝนลงมาอย่างไม่รู้จบ ไม่ต้องกลัวว่ามันจะดูแย่ ไม่ต้องกลัวว่าคนอื่นจะไม่เข้าใจ นี่คือตัวคุณเอง นี่คือความรู้สึกของคุณ คุณมีสิทธิ์ที่จะเจ็บปวด มีสิทธิ์ที่จะอ่อนแอ

แล้วในที่สุด เมื่อความเหนื่อยเข้ามาแทนที่

เมื่อร่างกายยอมหลับไปทั้งที่ตายังบวม เมื่อหัวใจเหมือนถูกบีบจนเล็กลงเหลือแค่จุดหนึ่ง ในเช้าวันถัดมามันอาจไม่ได้กลายเป็นวันสดใสในทันที แต่มันจะเป็นวันที่เบาลงแม้จะแค่นิดเดียว เพราะคุณได้ปล่อยสิ่งที่อัดแน่นออกไปแล้ว

ขอให้คุณค่อยๆ กอดตัวเอง

ขอให้คุณค่อยๆ หายใจเข้าออก แม้มันจะหนัก

ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องแข็งแรงในทันที

แค่ยังอยู่ตรงนี้ แค่ยังหายใจได้ ก็เพียงพอแล้ว

แล้วค่อยๆ หยิบเศษความรักเล็กๆ ที่เคยมีให้ตัวเองกลับมา มันอาจจะช้า แต่มันจะค่อยๆ เติบโตอีกครั้ง

เพราะแม้หัวใจจะพัง แต่ความรักต่อตัวเองยังคงกลับคืนมาได้เสมอ 🌱🌱🌱

💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌💌

จดหมายถึงเธอ ผู้ที่กำลังอ่อนแอ

เธอที่รัก....

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวใจของเธอหนักแค่ไหน

แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า เธอไม่จำเป็นต้องฝืนเข้มแข็งต่อหน้าฉันเลย ถ้ามันเจ็บปวด ถ้ามันทรมาน จนแทบไม่อยากหายใจ ก็ปล่อยให้มันไหลออกมาเถอะ

ร้องไห้ ร้องให้สุดแรง ร้องจนหัวใจที่บีบแน่นได้ระบายออก ร้องจนไม่มีอะไรเหลือให้ร้องอีก เธอไม่ผิดที่เจ็บปวด และไม่ได้อ่อนแอที่ร้องไห้