แม่ไก่กับลูกไก่ในพายุ

ถ้าคุณเสิร์ช “แม่ไก่กับลูกไก่” หรือ “แม่ไก่ การ์ตูน” ส่วนใหญ่เรามักอยากได้ภาพ/เรื่องสั้นที่สื่อความหมายชัด ๆ ใช่ไหมคะ สำหรับฉัน ภาพแม่ไก่สีน้ำตาลกางปีกบังลูกไก่สีเหลืองตัวเล็ก ๆ ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง (มีสายฟ้าฟาด เม็ดฝนโปรย แม่เปียกปอนแต่ลูกปลอดภัย) เป็นภาพที่ดูทีไรก็หยุดเลื่อนแล้วเงียบไปเอง เหมือนมันดึงเราให้คิดถึง “คนที่ยืนรับพายุแทนเรา” สิ่งที่ภาพ/การ์ตูนแนวนี้สื่อได้ดี คือความรักที่ไม่ใช่แค่คำพูด แม่ไก่ไม่ได้หายไปหาที่ปลอดภัยคนเดียว แต่เลือกอยู่ตรงจุดที่เจ็บที่สุด เพื่อให้ลูกไก่ได้อยู่ตรงจุดที่ปลอดภัยที่สุด พอมองกลับมาที่ชีวิตจริง เราทุกคนก็มีพายุเหมือนกัน บางวันเป็นพายุความกังวล บางวันเป็นพายุปัญหาครอบครัว เงิน งาน สุขภาพ หรือความโดดเดี่ยว และเวลาพายุมาจริง ๆ เรามักเผลอวิ่งหาที่หลบภัยแบบเร่งด่วน จากประสบการณ์ของฉัน “ที่หลบภัย” มักมีสองแบบ 1) แบบชั่วคราว: เลื่อนมือถือ ดูอะไรเพลิน ๆ ปิดห้องเงียบ ๆ หรือพยายามเข้มแข็งด้วยตัวเอง ซึ่งช่วยได้แป๊บเดียว แต่ใจยังสั่นอยู่ 2) แบบที่ทำให้สงบจริง: การอธิษฐานและยอมรับว่าเราไม่จำเป็นต้องรับพายุคนเดียว นี่แหละที่ทำให้คำใน มัทธิว 23:37 มีความหมายมากขึ้น—ภาพพระเยซูที่อยากรวบรวมเราไว้เหมือนแม่ไก่รวบรวมลูกไว้ใต้ปีก ถ้าอยากเอา “การ์ตูนแม่ไก่กับลูกไก่” ไปใช้หนุนใจตัวเองหรือแชร์ให้เพื่อน ลองโฟกัส 3 มุมนี้ค่ะ - ปีกที่กางออก = การปกป้องแบบตั้งใจ (ไม่ใช่ปล่อยให้เราสู้ลำพัง) - ความเปียกปอนของแม่ไก่ = ความรักที่มีต้นทุน ยอมเจ็บเพื่อให้คนที่รักปลอดภัย - ลูกไก่ที่รอด = เราเองที่ได้รับการดูแล แม้ภายนอกจะยังมีฝนและฟ้าร้อง คำถามชวนคิดที่ฉันชอบถามตัวเองเวลาใจกลัวคือ “ตอนนี้ฉันกำลังซ่อนอยู่ใต้ปีกของอะไร?” ถ้าคำตอบคือความกังวลหรือการควบคุมทุกอย่างเอง บางทีเราอาจลองขยับเข้ามาใกล้ “ใต้ปีก” ที่ให้ความปลอดภัยจริง ๆ มากขึ้นทีละนิดก็ได้ค่ะ