หลายคนคงเคยประสบกับภาวะที่ในใจมีเสียงพูดคอยสั่งให้ทำโน่นทำนี่ บางครั้งเสียงเหล่านั้นก็เป็นเหตุให้เราคิดมากและเครียดเกินควบคุม พวกเราลองพิจารณาคำสอนของพระอาจารย์ตะวันที่กล่าวว่า "ไม่ใช่ทุกข์ที่ทำให้เราคิดมาก แต่มันคือเราคิดมากจึงทำให้เราทุกข์" ข้อความนี้ชี้ให้เห็นว่าเหตุการณ์หรือปัญหาในชีวิตไม่ได้เป็นตัวก่อให้เกิดความทุกข์โดยตรง แต่วิธีเราตอบสนองและกรอบความคิดของเราที่ทำให้ความรู้สึกเครียดและทุกข์ใจเกิดขึ้น จากประสบการณ์ส่วนตัว การฝึกสติด้วยการสังเกตความคิดและรับรู้ว่าเสียงในหัวเหล่านั้นเป็นเพียงการทำงานของจิต ไม่ใช่ความจริงที่ต้องเชื่อทั้งหมด จะช่วยให้เราควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น ลองจดบันทึกเสียงในหัวหรือความคิดต่าง ๆ เมื่อรู้สึกเครียด แล้วพิจารณาว่าความคิดเหล่านั้นมีเหตุผลไหม หรือเป็นเพียงความกังวลที่เกินจริง นอกจากนี้ การฝึกสมาธิและการอ่านธรรมะสามารถลดการฟุ้งซ่านของจิตใจ ช่วยให้จิตใจสงบพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ต่าง ๆ อย่างมีความเข้าใจลึกซึ้งมากขึ้น การยึดติดกับความคิดมากเกินไปอาจทำให้ใจเราเหนื่อยล้าและสร้างความทุกข์โดยไม่จำเป็น จงจำไว้เสมอว่า "จิตใจของเราเป็นเหมือนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และเสียงในหัวเป็นเพียงเมฆที่ลอยผ่าน ท้องฟ้ายังคงกว้างเปิดและสงบ ถึงแม้เมฆจะมาบดบังชั่วคราว" การฝึกฝนเพื่อทำความเข้าใจและยอมรับความคิดเหล่านั้นอย่างไม่ตึงเครียด คือการสร้างความสุขและความสงบใจในทุกวัน