กวินแก้มหอม

:คุณกวินครับ คนนั้นที่คุณควงไป

ออกงานด้วยใครเหรอครับ

;ถามทำไม

:แก้มแค่อยากรู้ครับ...

;คู่นอนฉัน

:.... (มีแค่เขาไม่พอเหรอ...)

;ทำไมทำหน้าแบบนั้น ทำไม? ไม่พอใจเหรอ?

(กวินถอดเนคไทออกแล้วมองคนตัวเล็ก

ตรงหน้าตัวเอง)

คุณกวินมีแค่แก้มไม่ได้เหรอครับ..

;คิดว่าตัวเองเป็นใคร?

;เธอก็แค่คู่นอนของฉันอีกคน สำคัญกว่าคนอื่นตรงไหน พูดง่ายๆก็เอาตัวมาขัดดอก

:.. (จากคำพูดของกวินทำให้แก้มหอมยืน

กำมือเพราะความเสียใจ)

;ถ้าไม่อยากให้ฉันไปก็ปรนนิบัติฉันสิ (กวินเดินเข้าไปหาแก้มหอม มือหนาทั้งสองจับเอวบางรั้งเข้ามาหาตัวเองแล้วก้มลงกระซิบข้างหู)

;ทำให้ฉันพอใจ หนี้เธออาจจะลดลงครึ่งนึงเลย

ก็ได้นะ (ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มร้ายปรากฏ)

.....

;จะเอายังไง อย่างเธอก็ได้แค่นี้ อย่าหวังจะได้

เป็นเมียฉัน

:ครับ (เสียใจเหลือเกิน คำพูดคุณกวินใจร้าย

คุณกวินก็ใจร้าย )

;จูบฉันสิ ทำให้ฉันพอใจ

;ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย จะเอายังไงก็ทำ ไม่

บังคับ (คนพูดยิ้มเจ้าเล่ห์)

:... (แก้มหอมชั่งใจไม่นานก็ทำตามใจกวิน ก็

จริงที่สำหรับเราสองคนมันไม่ใช่ครั้งแรก เขาชอบเวลาที่คุณกวินใจดี คุณกวินใจดีกับเขาเฉพาะตอนนั้น แก้มกอมเขย่งเท้าเพิ่มความสูงเพื่อเลื้อนหน้าไปจูบกับคนพี่ แขนยกคล้องลำคอหนาของคนตรงหน้า)

:... (ใช่เขารักคุณกวิน เขายอมแพ้คุณกวินหมดทุกอย่าง ไม่อยากเป็นแบบนี้เลยแต่ก็เป็นตลอด เขาไม่อยากรักคนใจร้ายแบบนี้เลย แค่คุณกวินพูดดีด้วยไม่กี่คำความโกรธของเขาก็สลายหายไปจนหมด )

มือหนาบีบเฟ้นเอวบางอย่างแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือ เขาพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าแก้มหอมก็แค่ "สินค้าราคาแพง" ที่เขาซื้อมาไว้ระบายอารมณ์ แต่ทุกครั้งที่เห็นดวงตาโศกคู่นั้นสั่นไหว หัวใจที่แข็งกร้าวของเขากลับกระตุกอย่างประหลาด เขาจึงต้องเลือกใช้คำพูดร้ายกาจเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตัวเองไม่เข้าใจ

หลังจากรสจูบที่เต็มไปด้วยความขมขื่นผ่านพ้นไป กวินผละริมฝีปากออกช้าๆ สายตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของแก้มหอมด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง

;อย่าทำหน้าเหมือนฉันใจร้ายนักเลยแก้มหอม... พ่อเธอต่างหากที่ใจร้าย พนันจนหมดตัวแล้วยังกล้าเอาลูกชายคนเดียวมาวางไว้บนโต๊ะเจรจาหนี้... เธอรู้ไหมว่าชีวิตเธอถูกตีราคาไว้แค่ "ห้าสิบล้าน" เท่านั้นเอง

:แก้มรู้ครับ... แก้มถึงได้ยอมมาอยู่ที่นี่ไงครับคุณกวิน... เพื่อชดใช้สิ่งที่พ่อทำไว้...

; ใช่... เพราะฉะนั้นอย่าถามหาความรัก หรือความซื่อสัตย์จากฉัน เพราะในโลกของฉัน "ความรักมันไม่มีจริง" มันก็แค่เรื่องหลอกลวงที่คนใช้หาผลประโยชน์ใส่ตัวเท่านั้น!

:คุณกวิน... ทำไมถึงมองโลกใจร้ายแบบนั้นล่ะครับ?

;(แววตาไหววูบไปชั่วครู่ ภาพอดีตที่เขาเคยถูกผู้หญิงที่รักที่สุดหักหลังและเชิดเงินหนีไปพร้อมกับศัตรูไหลย้อนเข้ามา) เพราะฉันเคย 'โง่' เหมือนเธอไงแก้มหอม! ฉันเคยเชื่อว่าหัวใจซื้อกันได้ แต่สุดท้าย... เงินต่างหากที่หมุนโลกใบนี้ เธอเองก็เหมือนกัน... ถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ เธอก็คงจะหอบเงินหนีไปเหมือนคนอื่นๆ ใช่ไหมล่ะ?

:(ส่ายหน้าทั้งน้ำตา) แก้มไม่เคยคิดแบบนั้น... สำหรับแก้ม คุณกวินคือ...

;พอ! ไม่ต้องมาแสดงละครตบตาฉัน! เธออยู่ที่นี่เพราะหนี้ และฉันให้เธออยู่เพราะความใคร่... เราตกลงกันชัดเจนแล้ว อย่าพยายามข้ามเส้นมาเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพราะคนอย่างฉัน... "รักใครไม่เป็น"

: แล้วถ้าแก้มบอกว่า... แก้มอยากอยู่ดูแลคุณกวินจริงๆ ไม่ใช่เพราะหนี้ล่ะครับ? ถ้าหนี้หมดแล้ว... คุณกวินจะยังอยากให้แก้มอยู่ไหม?

;(ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจกระตุกอย่างรุนแรงกับคำถามนั้น แต่ความหวาดกลัวในอดีตสั่งให้เขาผลักไส) เหอะ... อย่าฝันกลางวันเลยแก้มหอม ถ้าหนี้หมด เธอก็แค่ขยะชิ้นหนึ่งที่ฉันไม่ต้องการ... (กวินสะบัดตัวเดินหนีออกไปที่ระเบียง ทิ้งให้ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นห้องอย่างโดดเดี่ยว)

(Cr; jumjix.) #pov #ฟิคสั้น #mtbb #นิยายมาร์คแบม