กวินแก้มหอมep.3
แสงไฟสีขาวในห้อง ICU สว่างจ้า
ร่างของแก้มหอมนอนนิ่ง
เครื่องมือมากมายรายล้อม
ลมหายใจของเธอ
ต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจ
—
กวินยืนอยู่หน้ากระจก
มองเธอจากด้านนอก
สายตาว่างเปล่า
เหมือนคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง
ภาพตอนที่แก้มหอมนอนนิ่งอยู ่ในอ้อมแขนเขา
ยังติดอยู่ในหัว
เลือด…และเสียงเรียกที่ไม่มีการตอบกลับ
“…อย่าหลับ”
เสียงของตัวเองในตอนนั้นยังดังก้อง
—
ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก
กวินรีบเงยหน้าขึ้นทันที
“หมอ…เธอเป็นยังไงบ้าง”
เสียงเขาแหบพร่า
แพทย์มองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะตอบ
“อาการคนไข้สาหัสมากครับ”
คำตอบนั้นเหมือนดึงทุกอย่างในอกให้จมลง
“…สาหัสแค่ไหนครับ”
“มีเลือดออกภายในหลายจุด และศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง”
กวินนิ่ง
เหมือนพยายามประคองสติ
“ตอนนี้เรากำลังพยายามช่วยอย่างเต็มที่”
“แล้วก็…มีอีกเรื่องหนึ่งที่คุณควรรู้”
กวินเงยหน้าขึ้น
หัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ
“…เรื่องอะไรครับ”
หมอเงียบไปชั่วครู่
เหมือนกำลังเลือกคำพูด
“จากการตรวจเบื้องต้น…”
“คนไข้กำลังตั้งครรภ์ครับ”
โลกทั้งใบหยุดนิ่ง
เสียงทุกอย่างหายไปในวินาทีนั้น
“…อะไรนะครับ”
เสียงของกวินเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“อายุครรภ์ยังอ่อนมากจากอุบัติเหตุทำให้ตอนนี้เด็กไม่อยู่กับเราแล้วครับ”
มือของกวินสั่น
สายตาเลื่อนลอย
“เธอ…ท้อง?”
“ลูกผมตายแล้ว หรอครับหมอ?”
—
“ครับ”
—
เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
หลังจากคำว่า “ครับ” ของหมอ
ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง
กวินยืนอยู่ตรงนั้น
เหมือนคนที่หลุดออกจากโลกความจริง
“ลูกของฉัน…”
เสียงแผ่วจนแทบไม่มีใครได้ยิน
เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ
ทั้งที่น้ำตาไหลลงมา
“ฉันยังไม่ทันได้รู้จักเขาเลย…”
ไม่มีใครตอบ
เพราะไม่มีคำพูดไหน…พอจะปลอบได้
เวลาผ่านไป
กวินถูกอนุญาตให้เข้าไ ปในห้อง ICU
แสงไฟสีขาวยังคงสว่างจ้า
ร่างของแก้มหอมนอนนิ่งเหมือนเดิม
เครื่องมือยังคงทำงานแทนลมหายใจของเธอ
กวินเดินเข้าไปช้า ๆ
ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง
มือของเขาเอื้อมไปจับมือเธอ
“…ฉันมาแล้ว”
เสียงแผ่ว
ไม่มีการตอบกลับ
เขาก้มหน้าลง
หน้าผากแตะกับหลังมือของเธอ
“ฉันเพิ่งรู้…”
เสียงสั่น
“ว่าเรามีลูกด้วยกัน”
น้ำตาหยดลง
“แต่เขาไม่อยู่แล้ว…”
ความเงียบหนักอึ้ง
“ฉันมันแย่จริง ๆ”
มือของเขาบีบมือเธอแน่นขึ้น
“เธอเจ็บมากไหม…”
“ตอนที่เขาจากไป…”
เสียงแตกสลาย
“ฉันไม่อยู่ข้างเธอเลย…”
กวินหลับตาแน่น
ความเหนื่อยล้า
ความเสียใจ
ทุกอย่างถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
เขายังคงจับมือเธอไว้
ก่อนที่สติจะค่อย ๆ เลือนหาย
———
ใน ความฝัน
แสงอ่อน ๆ โอบล้อมทุกอย่าง
เงียบ…และอบอุ่นอย่างประหลาด
กวินยืนอยู่กลางที่ว่างเปล่า
ก่อนจะเห็นใครบางคน
“…แก้มหอม”
เธอยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่มีสายระโยงระยาง
ไม่มีบาดแผล
เหมือนวันแรกที่เขาเจอเธอ
“คุณกวิน…”
เสียงเธอนุ่มเหมือนเดิม
กวินรีบเดินเข้าไปหา
“เธอ…ฟื้นแล้วเหรอแก้ม”
เสียงเขาสั่น
เธอยิ้มบาง ๆ
“แก้มดีใจนะ…ที่คุณมา”
คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก
“ฉันขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างอย่าจากกันไปได้ไหมแก้มให้ฉันได้แก้ตัวนะ”
เธอส่ายหน้าเบาๆ พร้อมยิ้มให้เขา
“ไม่เป็นไรครับ ไม่มีอะไรที่คุณกวินต้องแก้ตัวแก้มเข้าใจทุกอย่าง”
เธอมองเขาอยู่นาน
เหมือนพยายามจดจำทุกอย่าง
ลมเย็นพัดผ่าน
บรรยากาศเริ่มว่างเปล่าลง
กวินเริ่มรู้สึก กลัว
“แก้มหอม…”
เสียงเขาสั่น
“เธอจะไปไหน”
เธอไม่ตอบทันที
เพียงแค่มองเขาอย่างอ่อนโยน
“ดูแลตัวเองด้วยนะครับ”
หัวใจเขาหล่นวูบ
“แล้วเธอล่ะ…”
เธอยิ้ม
“แก้มเหนื่อยแล้วครับ ลาก่อนนะครับคุณกวิน”
“ไม่…เธออยู่ก่อนนะแก้มอยู่กับฉันก่อน”
“เธอจะทิ้งฉันไปอีกคนไม่ได้นะ…”
แก้มก้าวถอยหลังเล็กน้อย
“คุณกวิน…”
เสียงเธอเบา
น้ำตาไหลลงจากตาของเธอ
“แก้มรักคุณนะครับ”
กวินตะโกนตอบอย่างดัง ก่อนจะเห็นแก้มหอมค่อยๆจางหายไป
“ไม่—! ไม่นะแก้ม! ฉันก็รักเธอ ฉันขอโทษ กลับมานะแก้มกลับมา!”
กวินเอื้อมมือไปหา
แต่จับอะไรไม่ได้
ภาพของเธอค่อย ๆ เลือนหาย
“แก้มหอม!!”
⸻
กวินสะดุ้งตื่น
ห้อง ICU กลับมาอยู่ตรงหน้า
เสียงเครื่องมือ
แสงไฟสีขาว
ทุกอย่างเหมือนเดิม
ยกเว้นหัวใจของเขา
มือของเขายังจับมือเธออยู่
“อย่าพูดแบบนั้น…อย่าหายไปฉันรักเธอได้ยินมั้ยแก้มหอม”
เสียงแผ่ว
“เธอต้องตื่นขึ้นมา ตื่นมาฟังนะแก้มฉันขอโทษ”
น้ำตาไหลไม่หยุด
“อย่ามาลาแบบนี้…ให้ฉันได้แก้ตัวก่อนขอร้องล่ะ”
เขาบีบมือเธอแน่น
“ฉันยังไม่ยอมให้เธอไป…”
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
ระหว่างความฝัน
และความจริง
กวินไม่รู้เลยว่า
คำลาที่เขาได้ยินเมื่อครู่
เป็นเพียงความฝัน
หรือ…เป็นการบอกลาจริง ๆ
จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยเจอสถานการณ์เจ็บปวดคล้ายกับเรื่องนี้ รู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับความสูญเสียคนรักในสถานการณ์วิกฤต ไม่ว่าจะในโรงพยาบาลหรือในชีวิตจริง ต่างทำใจได้ยากมาก โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวอ่อนในครรภ์ที่ทำให้ความรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน สิ่งที่ผู้เผชิญเหตุการณ์เช่นนี้จะได้รับคือความรู้สึกของความหวังและความสิ้นหวังสลับกันไป เพราะแม้ว่าจะต้องอยู่ใน ICU กับคนรักที่ต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจ แต่จิตใจกลับต้องรับรู้ข่าวร้ายอย่างการสูญเสียลูกน้อยที่ยังไม่ทันได้ทำความรู้จัก ด้วยความรักที่มีต่อลูกคนนี้ทำให้ทุกช่วงเวลาที่อยู่ในนั้นมีทั้งน้ำตาและความทรงจำที่ยังตราตรึง หลายครั้งการได้พูดคุยกับตัวเองหรือคนรอบข้างถึงความรู้สึกผิดหรือความเจ็บปวด ช่วยให้ใจค่อยๆ เยียวยาและเข้าใจว่าการปล่อยวางไม่ได้แปลว่าเสียใจน้อยลง แต่เป็นการเปิดทางให้หัวใจได้ฟื้นฟูอย่างแท้จริง สำหรับผู้ที่กำลังผ่านช่วงเวลาเช่นนี้ ขอแนะนำให้หาเวลาทบทวนความทรงจำที่มีร่วมกับคนรัก ปล่อยให้ความรู้สึกไหลออกมาไม่ต้องเก็บกดและอย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี เพื่อที่จะได้กลับมายืนหยัดและก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า เรื่องราวในกวินแก้มหอม ep.3 ไม่เพียงแต่สะท้อนความเจ็บปวดของชายคนหนึ่งที่สูญเสียคนรักและลูกในครรภ์ แต่ยังเป็นบทพิสูจน์ของความรักและความหวังที่ยังคงอยู่ในใจ แม้ในยามที่ทุกอย่างดูเหมือนหวังจะสูญสิ้น
มาอีกเยอะ👍🥰