แดเนียล วาร์เรนep.2
สิบปีก่อน
สวนหลวงแห่งพระราชวังฮวายาท
เด็กชายตัวเล็กในชุดขุนนางกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
อีวาร์เรน ในวัยสิบสามปี
เด็กที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเข้มงวดเพื่อเป็น “คู่ครองแห่งราชวงศ์”
ชีวิตของเขามีแต่กฎเกณฑ์
ไม่มีคำว่าตามใจตัวเอง
จนกระทั่ง—
เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นใกล้ๆ
วาร์เรนเงยหน้าขึ้น และได้เห็นใครบางคน
เด็กหนุ่มในชุดฝึกดาบกำล ังพยายามควบม้า แต่เหมือนม้าจะพยศ
“ระวัง!”
วาร์เรนตะโกน
แต่ไม่ทัน
ร่างนั้นตกจากหลังม้ากระแทกพื้นอย่างแรง
วาร์เรนรีบวิ่งเข้าไปทันที
“เป็นอะไรไหมครับ!”
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคมกริบ สีหน้าหงุดหงิด แต่สง่างามจนวาร์เรนเผลอชะงัก
แดเนียล
เจ้าชายวัยสิบหกปี
“ข้าไม่เป็นไร”
แดเนียลตอบเสียงแข็ง
ก่อนพยายามลุกขึ้น แต่ข้อเท้าพลิกจนเซ
วาร์เรนรีบรับไว้
“ท่านเจ็บนะครับ”
แดเนียลขมวดคิ้ว
“เจ้ากล้าสั่งข้าหรือ”
วาร์เรนหน้าเสียทันที
“ขะ…ขอโทษครับ”
แดเนียลมองหน้าเด็กตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง
ก่อนถอนหายใจ
“เจ้าชื่ออะไร”
“วาร์เรนครับ”
“อ้อ…ลูกชายตระกูลนั้น”
แดเนียลจำได้ทันที
ตระกูลที่ราชสำนักหมายตาไว้ให้เป็นคู่ครองของราชวงศ์
แต่เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ
วาร์เรนช่วยพยุงเขาไปนั่งที่ศาลาเล็กๆ
เงียบๆ
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันมาก
แต่ก่อนจากกัน
แดเนียลถอดแหวนเงินวงเล็กจากนิ้วตัวเองโยนให้เขา
วาร์เรนรับแทบไม่ทัน
“ตอบแทนที่ช่วยข้า”
แล้วเจ้าชายก็เดินจากไป
ทิ้งให้เด็กชายคนหนึ่งยืนมองแผ่นหลังนั้นไม่วางตา
หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
—
หลังจากวันนั้น
วาร์เรนเก็บแหวนวงนั้นไว้ตลอด
ไม่เคยให้ใครเห็น
และแอบมองแดเนียลอยู่เสมอ
—
สองปีต่อมา
วาร์เรนอายุสิบห้าปี
วันนั้นพระราชวังจัดงานล่าสัตว์ประจำปี
ขุนนางหนุ่มหลายคน รวมถึงรัชทายาท ต้องเข้าร่วม
วาร์เรนเองก็ถูกพาไปด้วยในฐานะตัวแทนตระกูล
แต่เขาไม่ได้สนใจอะไร
นอกจากสายตาที่คอยมองแดเนียลอยู่ตลอด
แดเนียลในวัยสิบแปดปีดูสง่างามกว่าเดิม
—
ช่วงบ่าย ขบวนแยกย้ายกันลึกเข้าไปในป่า
จู่ๆ วาร์เรนก็ได้ยินเสียงม้าร้องอย่างบ้าคลั่ง
และเสียงตะโกนของคน
“เจ้าชาย!”
หัวใจของเขาหล่นวูบทันที
วาร์เรนรีบวิ่งตามเสียงไป
ก่อนจะเห็นภาพตรงหน้า—
ม้าของแดเนียลเสียหลักใกล้หน้าผา
และเบื้องหลัง มีเงาของชายชุดดำง้างธนูเล็งตรงมา
มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
มันคือการลอบสังหาร
“แดเนียล!!”
วาร์เรนตะโกนสุดเสียง
แต่แดเนียลหันมาไม่ทัน
ฟึ่บ—
ลูกธนูพุ่งออกไป
โดยไม่คิด วาร์เรนกระโจนเข้าไปผลักแดเนียลออกจากหลังม้า
ฉึก—
ลูกธนูปักเข้าที่ไหล่ของเขาเต็มแรง
ร่างของวาร์เรนกลิ้งตกเนินไปพร้อมแรงกระแทก
แดเนียลเบิกตากว้าง
แต่ในจังหวะนั้น องครักษ์ของเขาก็กรูกันเข้ามา
นักฆ่าหนีไปทันที
“ฝ่าบาท! ทรงปลอดภัยหรือไม่!”
แดเนีย ลหอบหนัก มองไปยังพุ่มไม้ที่ร่างหนึ่งหายไป
เมื่อครู่…
มีใครบางคนช่วยเขาไว้
แต่เขาเห็นไม่ชัด
เห็นแค่เศษผ้าคลุมสีเข้ม
องครักษ์รีบคุกเข่า
“กระหม่อมมาช้าไป ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ!”
แดเนียลกำหมัดแน่น
ก่อนพึมพำ
“ข้านึกว่า…พวกเจ้าช่วยข้า”
—
อีกด้านหนึ่ง
วาร์เรนถูกคนรับใช้ของตระกูลพากลับอย่างลับๆ
ลูกธนูยังฝังอยู่ที่ไหล่ เลือดไหลไม่หยุด
“คุณชาย! ทำไมไม่บอกว่าเป็นท่านช่วยองค์รัชทายาท!”
วาร์เรนหน้าซีด แต่ยังยิ้มบาง
มือกำแหวนเงินในอกเสื้อไว้แน่น
“ไม่จำเป็นหรอก”
เขาหอบเบาๆ
“แค่เขาปลอดภัยก็พอแล้ว”
คืนนั้น วาร์เรนนอนกอดแหวนวงนั้นไว้ทั้งคืน
—
หลายวันต่อมา
วาร์เรนได้ยินข่าวว่าแดเนียลกำลังตามหาคนที่ช่วยชีวิตเขา
เขาจำได้แค่เงาร่างเลือนๆ กับสัมผัสตอ นถูกผลักออกจากลูกธนู แต่ไม่ทันเห็นใบหน้า
วันหนึ่งในสวนหลวง
ฮันนาห์พระสหายคนสนิทเดินมาหาเขา
สีหน้าลังเลเหมือนเก็บบางอย่างไว้นาน
“แดเนียล…มีเรื่องที่ข้าต้องบอก”
แดเนียลเงยหน้าจากเอกสาร
“อะไร”
ฮันนาห์กำชายเสื้อแน่น
ก่อนพูดออกมาเบาๆ
“วันนั้น…คนที่ช่วยท่านไว้”
แดเนียลชะงักหัวใจเต้นแรงทันที
“เจ้ารู้หรือ”
ฮันนาห์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้า
“คนนั้นคือข้าเอง”
แดเนียลนิ่งไป
“เจ้า?”
ฮันนาห์หลบตา
“ข้าแอบตามท่านเข้าไปในป่า เพราะเป็นห่วง”
“ตอนเห็นลูกธนู ข้าเลยผลักท่านออก…แต่ข้าไม่อยากให้ท่านรู้ เพราะกลัวท่านจะรู้สึกติดหนี้”
แดเนียลมองนิ่งๆ
หลายอย่างไม่สมเหตุสมผล
แต่ตอนนั้น เขาไม่มีอะไรให้ยึดมากกว่านี้
และสิ่งสำคัญคือ…
ฮันนาห์ร้องไห้
น้ ำตาที่ดูจริงใจเหลือเกิน
“ข้าแค่ดีใจที่ท่านปลอดภัย”
แดเนียลค่อยๆ ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้นาง
“ทำไมไม่บอกข้าตั้งแต่แรก”
ฮันนาห์ยิ้มทั้งน้ำตา
“เพราะข้าไม่ได้ช่วยท่านเพื่อหวังอะไร”
คำพูดนั้นฝังลงในใจแดเนียลทันที
เขากุมมือฮันนาห์ไว้แน่น
“ข้าติดหนี้ชีวิตเจ้า”
ฮันนาห์ก้มหน้า ยิ้มบางๆ
แต่ในแววตา…กลับมีบางอย่างซ่อนอยู่
—
ไม่ไกลจากตรงนั้น
วาร์เรนยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่
มือกำแหวนเงินในกระเป๋าเสื้อแน่นจนเจ็บ
เขาได้ยินทุกอย่าง
ทุกคำ
เห็นแม้กระทั่งตอนที่แดเนียลจับมือฮันนาห์ไว้
เขาควรพูดความจริง
ควรบอกว่าคนที่ช่วยคือเขา
แต่สุดท้าย…เขากลับถอยหลังหนึ่งก้าว
แล้วหันหลังเดินจากมา เงียบๆ
การที่วาร์เรนเลือกที่จะไม่บอกความจริงว่าตัวเองคือคนที่ช่วยชีวิตแดเนียลไว้ ทำให้สถานการณ์ดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความอึดอัดใจ การกระทำนี้สะท้อนให้เห็นถึงความเสียสละและความกลัวในความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์และขุนนาง ในฐานะผู้อ่านที่เคยติดตามฟิคแนวนี้มาก่อน จะเห็นได้ว่าเรื่องราวแบบนี้มักสร้างความเข้มข้นและความตึงเครียดในเนื้อเรื่องได้เป็นอย่างดี ในหลายๆ ครั้ง เราเป็นเหมือนวาร์เรนที่ต้องเก็บความลับหรือซ่อนความรู้สึกไว้ เพราะกลัวผลกระทบที่จะตามมา หรือกลัวการปฏิเสธ ความรู้สึกของวาร์เรนที่แอบมองแดเนียลอยู่เงียบๆ และเก็บแหวนวงนั้นไว้เป็นเครื่องเตือนใจ เป็นสิ่งที่หลายคนอาจเข้าใจว่าเป็นความรักที่ไม่กล้าพูดออกมา นอกจากนี้ ฉากลอบสังหารในงานล่าสัตว์ประจำปีเพิ่มความตื่นเต้นและความรู้สึกอันตรายให้กับเนื้อหาอย่างมาก โดยเฉพาะการที่วาร์เรนกระโดดเข้ามาผลักแดเนียลออกจากลูกธนู ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บแทน เป็นตัวอย่างของความกล้าหาญและความจงรักภักดีที่น่าประทับใจมาก ตอนนี้เรื่องก็เริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อฮันนาห์ พระสหายของแดเนียล ยอมรับว่าเป็นคนช่วยชีวิต แต่กลับมีความลับซ่อนอยู่ในแววตา สิ่งนี้ทำให้ผู้อ่านเกิดความสงสัยและอยากติดตามว่าเรื่องราวจะเดินไปในทิศทางไหนทั้งความสัมพันธ์ของตัวละครและเหตุการณ์ที่กำลังจะตามมา โดยรวมนี่เป็นหนึ่งในฟิคสั้นที่ผมรู้สึกว่ามีเนื้อหาที่ลึกซึ้งและน่าติดตามมาก การบรรยายทั้งอารมณ์ ความรู้สึกและเหตุการณ์สำคัญช่วยทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนเข้ามามีส่วนร่วมในเรื่องราวอย่างแท้จริง หากเขียนต่อเนื่องในตอนถัดไป เชื่อว่าจะได้รับความสนใจมากขึ้นแน่นอน
🥰🥰🥰🥰🥰