มรดก
พี่น้อง… อย่าแตกคอกันเพราะมรดก
หยุดฟังก่อนนะ…
ทรัพย์สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้
ไม่เคยมีเจตนาให้มัน
“ทำลายเลือดเนื้อเชื้อไข”
บ้านหนึ่ง…
พ่อแม่ทำงานทั้งชีวิต
อดทน เก็บหอมรอมริบ
หวังเพียงอย่างเดียว
ให้ลูกอยู่ได้อย่างมั่นคง
และรักกันเหมือนวันที่ยังไม่มีอะไร
แต่พอท่านจากไป…
สิ่งที่เหลืออยู่
กลับไม่ใช่ความรัก
แต่เป็นการแย่ง
การกล่าวโทษ
และคำว่า “ของฉัน” เต็มปากเต็มคำ
พี่น้องที่เคยนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน
กลายเป็นคนแปลกหน้า
เพราะเงินกองเดียว
ที่สุดท้าย…
เอาไปด้วยไม่ได้แม้แต่บาทเดียว
ลองถามใจตัวเองให้ดี
ถ้าวันหนึ่งเงินนั้นหมดไป
บ้านนั้นขายไป
คุณยังเหลือใครให้เรียกว่าครอบครัวไหม
มรดกไม่เคยทำให้ใครรวยอย่างยั่งยืน
แต่ความสามัคคี
ทำให้ครอบครัวอยู่รอดได้ทั้งชีวิต
อย่าลืมนะ…
พ่อแม่ไม่ได้ทิ้งสมบัติไว้
เพื่อให้ลูกทะเลาะกัน
แต่ทิ้งไว้เพื่อเป็น “ฐานชีวิต”
ไม่ใช่ “ชนวนแตกหัก”
ถ้าจะแบ่ง…
แบ่งด้วยสติ
แบ่งด้วยความยุติธรรม
และแบ่งด้วยหัวใจที่ยังเรียกกันว่า
พี่…น้อง
เพราะวันหนึ่ง
เงินอาจหมด
ทรัพย์อาจสูญ
แต่สายเลือด
ถ้าขาดแล้ว
ไม่มีวันซื้อคืนได้อีกเลย
จำไว้นะ…
มรดกมีค่าได้แค่ชั่วคราว
แต่พี่น้อง…มีค่าไปทั้งชีวิต











