จำไว้

ในชีวิตของเราทุกคนย่อมมีช่วงเวลาที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนและลำบาก บางครั้งคนใกล้ตัวที่เราคาดหวังว่าจะได้รับการช่วยเหลือกลับไม่เคยอยู่เคียงข้างเราเลย แต่เมื่อเราสามารถตั้งตัวได้หรือไปถึงฝั่งปลอดภัย พวกเขากลับปรากฏตัวต้องการส่วนแบ่งในความสำเร็จซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนอาจรู้สึกเหมือนโดนทรยศ โดยประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยพบเจอคนแบบนี้มากมาย ตั้งแต่คนในครอบครัว เพื่อน หรือแม้กระทั่งคนรู้จัก บางครั้งเขาไม่เคยช่วยอะไรเลยในเวลาที่ผมตกต่ำ แต่กลับพยายามแสดงตัวเป็นคนสำคัญและร้องขอผลประโยชน์เมื่ออยู่ในช่วงที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์ มันทำให้รู้สึกว่า "ไม่เคยพายอย่ามาเอาตอนถึงฝั่ง" นั้นเป็นคำเตือนที่ชัดเจนและทรงพลังจริงๆ สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์นี้คือ การรู้จักแยกแยะและให้คุณค่ากับคนที่เคยเหนื่อยและทุ่มเทร่วมทางไปกับเรา ไม่ใช่คนที่มาเกาะหลังตอนเรามีแล้ว ในทางกลับกัน การใช้คำว่าเป็นญาติ เป็นพ่อแม่ หรือคนรู้จัก เป็นสิทธิ์ในการเรียกร้องสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มันไม่ใช่ตัววัดความสัมพันธ์ที่แท้จริง ถ้าคำนึงถึงจริงจังแล้ว ความสัมพันธ์ควรวัดจากสิ่งที่แต่ละฝ่ายให้และทำเพื่อกัน ถ้าเรายอมให้ผลประโยชน์หรือความสำเร็จตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่เคยร่วมลำเรือกับเรา วันหนึ่งเราจะพบว่าคนที่ควรค่าแท้จริงกลับกลายเป็นคนถูกลืมหรือถูกมองข้าม การเซฟหัวใจของตัวเองด้วยการตั้งขอบเขตไว้จึงเป็นสิ่งสำคัญ สุดท้ายนี้ อย่ารู้สึกผิดกับการที่เราไม่ให้แก่คนที่ไม่เคยให้เราในวันที่ลำบาก การเลือกให้และเลือกเว้นไม่ใช่การเนรคุณ แต่คือการเคารพกับตัวเองและให้คุณค่ากับความสัมพันธ์ที่มีความจริงใจและความพยายามร่วมกันจริง ๆ เพราะชีวิตคนเราสั้นและมีคุณค่ามากเกินกว่าที่จะเสียเวลากับคนที่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางของเราอย่างแท้จริง