Unfriend
ทฤษฎี UNFRIEND
บางครั้ง การลบเพื่อน ก็เป็นการดูแลตัวเองในรูปแบบหนึ่ง
เมื่อก่อนเรามักเชื่อว่า การมีเพื่อนเยอะคือเรื่องที่ดี ยิ่งมีคนรู้จักมาก ยิ่งมีรายชื่อเพื่อนในโซเชียลมาก ก็ยิ่งดูเหมือนว่าเราจะมีชีวิตที่สมบูรณ์มากขึ้น แต่เมื่อโตขึ้น เราจะค่อย ๆ เข้าใจว่า จำนวนคนที่อยู่ในรายชื่อเพื่อนไม่ได้เป็นตัววัดคุณภาพของความสัมพันธ์ และไม่ได้เป็นตัววัดความสุขของชีวิตด้วย
คนบางคนไม่ได้ทำอะไรผิดกับเรา เขาไม่ได้พูดจาไม่ดี ไม่ได้ทะเลาะ หรือไม่ได้ทำร้ายเราโดยตรง แต่ทุกครั้งที่เห็นเรื่องราวของเขา เรากลับรู้สึกกดดัน รู้สึกเปรียบเทียบตัวเอง หรือรู้สึกเหนื่อยโดยไม่รู้ตัว บางครั้งความเหนื่อยของหัวใจ ก็ไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์ใหญ่โต แต่อาจเกิดจากสิ่งเล็ก ๆ ที่เราปล่อยให้เข้ามาในชีวิตทุกวัน
ความจริงข้อหนึ่งคือ เราไม่จำเป็นต้องเปิดพื้นที่ในชีวิตให้ทุกคนอยู่ตลอดไป ผู้คนบางคนเหมาะกับการเดินร่วมทางในช่วงเวลาหนึ่ง และเมื่อเวลาผ่านไป ต่างฝ่ายต่างเติบโต มีวิธีคิด มีเป้าหมาย และมีเส้นทางที่แตกต่างกัน การอยู่ห่างกันจึงไม่ใช่เรื่องผิด และไม่ได้แปลว่าใครเป็นคนไม่ดี
การกด Unfriend จึงไม่ใช่การประกาศว่าเราเกลียดใคร แต่เป็นการยอมรับว่า ความสัมพันธ์บางรูปแบบอาจไม่เหมาะกับชีวิตของเราอีกต่อไป เราเลือกได้ว่าจะเปิดรับเรื่องราวแบบไหน เลือกรับพลังงานจากใคร และเลือกใช้เวลาอันมีค่าของชีวิตกับผู้คนแบบใด เพราะสิ่งที่เราเห็นทุกวัน กำลังค่อย ๆ หล่อหลอมความคิด และความคิดของเราก็กำลังหล่อหลอมชีวิตของเราเช่นกัน
หลายคนรู้สึกผิดเวลาลบใครออกจากรายชื่อเพื่อน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจ หรือกลัวว่าจะถูกมองว่าเป็นคนใจแคบ แต่การดูแลหัวใจของตัวเองไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว หากความสัมพันธ์หนึ่งทำให้เราหมดพลัง ทำให้เราสูญเสียความสงบ หรือทำให้เราหลงลืมคุณค่าของตัวเอง การถอยออกมาจึงเป็นการเคารพทั้งตัวเราและอีกฝ่าย มากกว่าการฝืนอยู่ต่อไป
ทฤษฎี UNFRIEND จึงไม่ได้สอนให้เราตัดคนออกจากชีวิตง่าย ๆ แต่สอนให้เรากล้าจัดระเบียบชีวิตของตัวเองอย่างอ่อนโยน เหมื อนกับการจัดบ้าน เมื่อของบางชิ้นหมดหน้าที่ เราก็วางมันลงด้วยความขอบคุณ ไม่ใช่ด้วยความโกรธ ความสัมพันธ์ก็เช่นเดียวกัน บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบลงเพราะความเกลียดชัง แต่จบลงเพราะต่างคนต่างเติบโตจนต้องเดินคนละเส้นทาง
ที่สุดแล้ว
การกด Unfriend ที่สำคัญที่สุด 
อาจไม่ใช่การลบใครออกจากรายชื่อเพื่อน
แต่คือการลบความรู้สึกผิดที่แบกไว้
ลบความสัมพันธ์ที่คอยบั่นทอนหัวใจ
และลบความคาดหวังที่ไม่จำเป็น
เพื่อให้ชีวิตของเรามีพื้นที่มากขึ้น
สำหรับความสงบ
ความสุข
และผู้คนที่ทำให้เราเป็นตัวของตัวเองได้อย่างแท้จริง
ถ้าให้เล่าจากประสบการณ์ตัวเอง “ทฤษฎี UNFRIEND” ไม่ได้เริ่มจากความโกรธเลย แต่มาจากความเหนื่อยแบบอธิบายไม่ถูก ทุกครั้งที่ไถฟีดแล้วเจอโพสต์บางคน เราไม่ได้โดนว่า ไม่ได้มีดราม่า แต่ใจมันหวิว เหมือนถูกดึงเข้าไปเปรียบเทียบชีวิตตัวเองตลอดเวลา พอเจอบ่อยๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าความสงบหายไปทีละนิด สิ่งที่ช่วยมากคือการตั้งคำถามง่ายๆ ก่อนจะกดลบเพื่อน (หรือเลิกติดตาม) ฉันใช้ 3 คำถามนี้ตลอด: 1) “หลังจากเห็นคอนเทนต์เขาแล้ว เรารู้สึกยังไง?” ถ้าคำตอบคือกดดัน หดหู่ หรือต้องพยายามเป็นคนอื่น นั่นคือสัญญาณ 2) “เรายังอยากให้พลังงานแบบนี้อยู่ในชีวิตทุกวันไหม?” เพราะสิ่งที่เราเห็นทุกวันมันหล่อหลอมความคิดจริงๆ 3) “ถ้าเป็นเพื่อนในชีวิตจริง เราจะเลือกอยู่ใกล้ไหม?” ถ้าคำตอบคือไม่ การอยู่ห่างในโซเชียลก็ไม่แปลก อีกอย่างที่ทำให้หลายคนติดค้างคือ “ความรู้สึกผิด” กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจหรือมองว่าเราใจแคบ ฉันเคยติดกับดักนี้เหมือนกัน แต่พอมองใหม่ การลบเพื่อนคือการดูแลตัวเองในรูปแบบหนึ่ง ไม่ได้แปลว่าเราเกลียดใคร แค่ยอมรับว่าความสัมพันธ์บางแบบไม่เหมาะกับชีวิตเราแล้ว และการเคารพตัวเองก็สำคัญพอๆ กับการเกรงใจคนอื่น ถ้ายังไม่พร้อมกด Unfriend ทันที ลองเริ่มจากขั้นเบาก่อนก็ได้ เช่น - Unfollow/ซ่อนโพสต์ เพื่อไม่ให้เห็นสิ่งกระตุ้นบ่อยๆ - จำกัดการมองเห็นสตอรี่ หรือ mute บางช่วง - ลดเวลาการเล่นโซเชียลในวันที่ใจไม่ไหว วิธีพวกนี้ช่วยให้เราทดลองได้ว่า “พอไม่เห็นแล้วใจเราดีขึ้นไหม” ถ้าดีขึ้น นั่นคือคำตอบที่ชัดมาก แล้วถ้าต้อง Unfriend จริงๆ ฉันแนะนำให้ทำด้วยความอ่อนโยน เหมือนการจัดบ้าน: ขอบคุณช่วงเวลาที่เคยดีต่อกัน แล้ววางลง ไม่ต้องประกาศ ไม่ต้องเหน็บ ไม่ต้องอธิบายยาวๆ เพราะเป้าหมายคือ “ลบเพื่อนเพื่อตัวเราเอง” ให้ชีวิตมีพื้นที่สำหรับความสงบ ความสุข และคนที่ทำให้เราเป็นตัวของตัวเองได้ สุดท้าย ทฤษฎี UNFRIEND ที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันคือการ “ลบความรู้สึกผิด” ออกไปพร้อมๆ กัน เพราะการเลือกสุขภาพใจไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว มันคือการตั้งขอบเขตที่พอดี เพื่อให้เราใช้ชีวิตได้เบาขึ้นจริงๆ
