🙏 The most beautiful dharma is the dharma that occurs in front and behind the back.

The person who speaks about Dharma is the most beautiful.

Probably not the one with the most access to Dharma.

Because of Dharma...

Not measured at words

And not in the number of articles shared each day.

Some people can talk about mercy all day.

But accidentally hurt the heart of someone close to himself

Some teach about forgiveness.

But also kept a small rage in mind for years.

Some people tell others to let go.

But I suffer only one person's words.

That's not uncommon.

Because knowing Dharma

With the use of dharma

It's a different stage of the journey.

Reading, listening or posting

Is to get the light in.

But adoption on a day when emotions are heating up.

On a tired day.

On a day no one saw

It's called "practice."

True Dharma

Not on screen.

But in the tone we speak to the people in the house,

In tolerance for people who see differently

Stay at the mercy given.

Even to people who don't give anything in return.

And in our identity.

A guard that no one watches.

Don't try to be a good person in the eyes of the whole world.

But be a close person.

Feel the tenderness and sincerity.

Because the most beautiful dharma

It's not a dharma that the whole world hears.

But it is the dharma that really changes the lives of the people around us.

- Master J. Schlint, The Mystic. 🌙

6/13 Edited to

จากประสบการณ์ส่วนตัว การเข้าใจธรรมะในระดับคำพูดกับการนำธรรมะสู่การปฏิบัติจริงนั้นต่างกันอย่างมาก ตอนแรกฉันเองก็ชอบอ่านธรรมะและแชร์คำสอนต่าง ๆ บนโลกออนไลน์ เพราะรู้สึกว่าได้มีส่วนร่วมและสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้บ้าง แต่เมื่อลองนำคำสอนเหล่านั้นมาปรับใช้กับอารมณ์ของตัวเองจริง ๆ กลับพบว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะใจเย็นและให้อภัยเมื่อเจอสถานการณ์ที่ท้าทาย โดยเฉพาะช่วงเวลาที่เหนื่อยล้า หรือวันที่มีความเครียดสูง การยึดติดกับคำพูดหรือการกระทำที่ทำร้ายจิตใจดูเหมือนจะเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว นั่นทำให้ฉันเริ่มเข้าใจว่าธรรมะที่แท้จริงไม่ใช่แค่การพูดหรือโพสต์ข้อความดี ๆ แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน ทั้งที่คนใกล้ตัวเราเห็นได้ชัด เช่น การพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับสมาชิกในบ้าน แม้จะไม่มีคนอื่นมองเห็น หรือการอดทนกับคนที่มีความคิดเห็นต่างจากเราโดยไม่ก่อให้เกิดความโกรธหรือขัดแย้ง นอกจากนี้ ฉันยังได้พบว่าคำว่า "Moral Licensing" ที่บอกว่าเมื่อเราทำสิ่งดีแล้วสมองจะคิดว่า "พอแล้ว ฉันเป็นคนดีแล้วในวันนี้" เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับหลาย ๆ คน รวมทั้งตัวเองด้วย เหตุผลนี้เองที่ทำให้บางคนพูดเรื่องเมตตาให้อภัยได้ไพเราะ แต่กลับไม่สามารถนำไปปฏิบัติในทุกสถานการณ์ได้เสมอไป การเรียนรู้ที่จะอยู่กับธรรมะในทุก ๆ สถานการณ์, ทุก ๆ อารมณ์ จึงเป็นความท้าทายและก้าวสำคัญในการเดินทางแห่งการเติบโตทางจิตใจ ที่สำคัญคือไม่ต้องตั้งใจให้ใครเห็นหรือชื่นชม แต่การที่คนใกล้ตัวเรารับรู้ได้จากความจริงใจและความอ่อนโยนของเรา นั่นแหละคือธรรมะที่งดงามที่สุดและเปลี่ยนชีวิตได้จริงๆ

🙏 The most beautiful dharma is the dharma that occurs in front and behind the back.

Related posts