ในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวทางพฤตินัย ฉันเข้าใจดีว่าการดูแลลูกเพียงลำพังไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทุกวันฉันถามตัวเองเหมือนกันว่าจะหาทางทำงานยังไงในเมื่อลูกติดแม่ขนาดนี้ เรียกได้ว่าต้องหาเงินเอง 100% และเลี้ยงลูกเกือบ 24 ชั่วโมงแบบไม่หยุดพัก แค่ฉันแอบวางลูกไปแพ็คของ ลูกก็ร้องไห้เหมือนไม่อยากให้แม่ทิ้งไปไหน ความรู้สึกนี้ทำให้หลายครั้งฉันเคยคิดว่า ถ้าได้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจริงๆ บางทีอาจจะมีความสุขกว่านี้ เพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องแบกความรู้สึกหรือความคาดหวังของใครอีก แต่ในความเป็นจริง แม่เลี้ยงเดี่ยวทางพฤตินัยก็เหมือนกับแม่เลี้ยงเดี่ยวทั่วไปที่ต้องเผชิญกับความยากลำบากหลายอย่าง ต้องสู้เพื่อลูกทุกวัน ทั้งเรื่องการจัดการเวลา การดูแลความรู้สึกของลูก และความเหนื่อยล้าทางร่างกายและจิตใจ สิ่งที่ช่วยฉันคือการมีเป้าหมายชัดเจน คือความสุขและอนาคตของลูก ทำให้ฉันพยายามสู้และพัฒนาตัวเองแม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม การแบ่งเวลาเป็นสิ่งสำคัญมาก บางครั้งฉันจะพยายามปล่อยให้ลูกได้เล่นกับของเล่นหรือกิจกรรมที่เขาชอบ เพื่อที่จะมีเวลาทำงานหรือจัดการเรื่องอื่นๆ พร้อมกับให้ความรักและความอบอุ่นต่อกัน เพราะฉันเชื่อว่าความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างแม่และลูกเป็นหัวใจสำคัญในการเติบโตและพัฒนาเด็ก หากใครที่ผ่านประสบการณ์เหล่านี้เหมือนกัน อยากให้จำไว้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว มีหลายคนเข้าใจและเชียร์คุณอยู่ และขอเป็นกำลังใจให้ทุกแม่เลี้ยงเดี่ยวทางพฤตินัยได้พลังในการสู้และสร้างอนาคตที่ดีให้กับลูกค่ะ