เคยสงสัยไหมว่าทำไมเวลาที่เราพูดกระซิบหรือบอกความลับกัน มันดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญเท่ากับที่เราคิด? จากที่ได้อ่านบทความนี้ ผมได้พบว่าแท้จริงแล้วความลับที่เราพูดออกมานั้น ประกอบไปด้วยส่วนใหญ่เป็นลมหายใจเกือบครึ่ง และน้ำลายมากกว่าครึ่ง ส่วนความลับแท้จริงเพียง 1% เท่านั้นที่เป็นสาระสำคัญจริงๆ สำหรับผมเองจะเห็นว่าการพูดความลับนั้นเป็นการแสดงออกทางสังคมที่ช่วยสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดขึ้นระหว่างกัน การที่ส่วนใหญ่ของความลับเป็นลมหายใจและน้ำลาย อาจหมายความว่าความรู้สึกและอารมณ์ขณะบอกความลับนั้น สำคัญไม่แพ้เนื้อหาของเรื่องเลยทีเดียว ในชีวิตประจำวัน ผมเองก็พบว่าเวลาที่เพื่อนเล่าความลับให้ฟัง ช่วงที่พวกเขาเอ่ยปากนั้น โทนเสียงและความรู้สึกที่ส่งผ่านลมหายใจและน้ำลายสามารถสื่อสารความจริงใจและความเชื่อใจได้ดีกว่าคำพูดจริงๆ อีกด้วย ดังนั้น แม้ความลับจะมีสัดส่วนเล็กน้อยในคำพูดที่แท้จริง แต่มันก็มีความหมายลึกซึ้งและส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างคนเราอย่างยิ่ง การรู้จักความลับของลูกในแง่นี้ จึงเป็นการเข้าใจถึงการสื่อสารเบื้องหลังคำพูดที่เราอาจมองข้ามไปได้อย่างน่าสนใจ