ผมเคยติดอยู่กับความรู้สึกเจ็บปวดและวิธีที่คนรอบข้างมองเห็นผมมาก่อน การเข้าใจว่าการเติบโตคือกระบวนการที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เราสามารถเลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดนั้นครอบงำชีวิตได้ ทำให้ผมเรียนรู้ที่จะรักตัวเองในแบบที่เป็นจริง ๆ แม้ว่าจะมีคนไม่พอใจหรือไม่ยอมรับในตัวผมก็ตาม ผมค้นพบว่า การเสพติดความเจ็บปวดเหมือนติดกับความทรมานในใจ ซึ่งมันไม่ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้น แต่กลับทำให้เราเหนื่อยและท้อแท้แทน การเริ่มต้นยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบและรักในสิ่งที่เราเป็น ช่วยให้เรามีความสุขกับชีวิตมากขึ้น แม้ในวันที่เจ็บปวดจะยังผุดขึ้นมาเราก็พร้อมรับมือด้วยความเมตตาต่อตัวเอง ผมอยากแนะนำให้คนที่กำลังเผชิญกับความเจ็บปวด ลองใช้เวลาทบทวนและเข้าใจว่าความเจ็บปวดนั้นมีความหมายอะไรสำหรับเรา และพยายามพูดกับตัวเองด้วยคำพูดที่อบอุ่นและให้กำลังใจ เปลี่ยนมุมมองคำว่า "เจ็บปวด" ให้กลายเป็นพลังในการเติบโตและปลดปล่อยตัวเองจากวงจรความทุกข์ ในที่สุด ชีวิตเป็นของเรา ไม่มีใครที่รู้ใจเราดีไปกว่าตัวเราเอง ดังนั้นการรักและยอมรับตัวเองอย่างแท้จริงคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ผมหวังว่าการเล่าประสบการณ์นี้จะเป็นกำลังใจให้ใครหลายคนที่กำลังต่อสู้กับความเจ็บปวด ว่าคุณไม่จำเป็นต้องถูกใจใครก็ตาม ขอแค่ทำใจพอใจในแบบที่คุณเป็น ก็เพียงพอแล้ว