ผมเข้าใจความรู้สึกของการเหงาและคิดถึงครอบครัวอย่างลึกซึ้งมาก เพราะหลายครั้งที่ต้องแยกจากพ่อแม่ไปใช้ชีวิตต่างเมืองหรือทำงาน เรามักจะรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจโดยไม่รู้ว่าจะบอกใคร การใช้เวลาว่างลำพังมักทำให้ความคิดลอยย้อนกลับไปยังความทรงจำดีๆ กับพ่อแม่อย่างไม่รู้ตัว หลายครั้งผมมักจะหากิจกรรมทำเพื่อบรรเทาความเหงา เช่น ฟังเพลงที่พ่อแม่ชอบ หรือดูรูปเก่าๆ ที่ถ่ายร่วมกัน เพราะเสียงเพลงและภาพถ่ายสามารถช่วยเชื่อมโยงความรู้สึกและความทรงจำเหล่านั้นได้ดี นอกจากนี้ การติดตามศิลปินหรือคนที่ชอบ เช่น ในที่นี้ที่มีแฮชแท็ก #เบลเชลอาม #กชเบลศรัณย์รัชต์ #มิเชลเบอร์แมนน์ และ #อามชุติมา ก็ช่วยทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะมีสิ่งที่ชอบและความสนใจเหมือนกับคนอื่นๆ ซึ่งช่วยบรรเทาความเหงาได้บ้าง อย่างไรก็ตาม การเปิดใจพูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวถึงความรู้สึกนี้ ก็เป็นสิ่งที่ผมพบว่าช่วยให้ใจเบาและไม่เครียดจนเกินไป ลองหันมาพูดคุย แชร์เรื่องราวและความรู้สึกกับคนที่ไว้ใจจะช่วยคลายทุกข์ใจไปได้มาก ในช่วงเวลาที่รู้สึกเศร้าหรือ 'This is too sad' เหมือนคำบรรยายในรูปภาพ การให้เวลากับตัวเองและยอมรับว่าความเหงานั้นเป็นเรื่องปกติ จะช่วยให้เราผ่านมันไปได้อย่างเข้มแข็งมากขึ้น เพราะสุดท้าย ความรักและความผูกพันกับพ่อแม่ยังคงอยู่ในใจเราเสมอ แม้ระยะทางจะแบ่งกั้นก็ตาม