อยากลาออกจากงานวันละพันรอบนี้เราเป็นเด็กยุคใหม่ที่ไม่อดทนอะไร
คือเราว่าเราก็ทนเก่งอยู่เหมือนกันนะแต่บางทีอะไรที่มันไม่ถูกต้องหรือไม่เป็นตามกระบวนการมันรู้สึกหงุดหงิดมากๆไม่รู้จะอธิบายยังไงมันปกติไหมที่เราจะรู้สึกอยากลาออกตลอดเวลางานไม่ได้แย่แต่สังคมหรือการทำงานไม่เป็นระบบมันทำให้งานเรายากขึ้นและไม่แฟร์
หรือว่าที่อื่นก็เป็นกันมีหลายคนพูดว่าต้องเก็บประสบการก่อน1ปีการเป็นหัวหน้างานเพื่อไม่ให้เรซูเม่เวลาสมัครงานดูไม่สวยบางทีก็แอบคิดว่าหรือถ้าเราออกไปทำสิ่งที่ชอบมากกว่าหละพยายามลงมือลงทุนกับมันเต็มตัวไม่ดีกว่าหรอแต่พอนึกถึงเหตุผลที่ต้องรับผิดชอบการออกจากงานมันก็ไม่ง่ายเลยไปทำในสิ่งที่อยากทำได้ก็ไม่ได้ทำงานจันถึงเสาร์วันอาทิตย์เรียนต้องทนแบบนี้ไปจนเรียนจบเลยหรอมีแต่คำถามหรือเราความอดทนต่ำจริงๆหรือเราต้องเรียนรู้ก่อนจริงๆ🥺
การทำงานในยุคปัจจุบันนั้นมีความท้าทายไม่น้อยโดยเฉพาะกับคนรุ่นใหม่ที่มองว่าการทำงานควรจะต้องได้รับความเป็นธรรมและสภาพแวดล้อมที่ดี หากทำงานในที่ที่ระบบไม่ชัดเจนหรือมีความไม่แฟร์เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ก็เป็นธรรมดาที่รู้สึกท้อแท้และอยากลาออกบ่อย ๆ ในฐานะที่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมา ต้องบอกว่าไม่ผิดปกติเลยที่เราจะรู้สึกแบบนี้ บางครั้งความอดทนเป็นเรื่องที่ต้องฝึกฝน แต่เมื่อเจอสิ่งที่ไม่เหมาะสมกับค่านิยมของเรา ก็ต้องพิจารณาว่าจะรับมืออย่างไรให้ตนเองไม่เสียสุขภาพจิต การพยายามทำความเข้าใจระบบงานอย่างละเอียด เพื่อหาวิธีจัดการงานให้ง่ายขึ้นก็เป็นทางเลือกหนึ่ง อย่างไรก็ตาม การเก็บเกี่ยวประสบการณ์สัก 1 ปีเพื่อเติมเต็มเรซูเม่ก็นับว่ามีประโยชน์ เพราะจะช่วยเปิดโอกาสในอนาคต แต่หากรู้สึกว่างานที่ทำไม่ตอบโจทย์ความฝันหรือสิ่งที่อยากทำจริง ๆ การวางแผนล่วงหน้าเช่นการลงทุนในทักษะหรือโปรเจคต์ที่ชอบก็สำคัญมาก เช่น เรียนรู้ด้านออนไลน์มาร์เก็ตติ้ง การสร้างสรรค์งานศิลปะ หรือการทำธุรกิจเล็ก ๆ ที่เราสนใจ สำหรับใครที่ต้องรับผิดชอบเรื่องการเงินและครอบครัว ก็อาจจะต้องค่อย ๆ ประคับประคองไปพร้อมกับวางแผนทางเลือกที่จะทำให้เรามีความสุขและได้ทำในสิ่งที่รักในอนาคต เมื่อมีแผนที่ชัดเจนแล้ว ความเครียดและความอยากลาออกก็จะลดลงบ้าง สุดท้าย อยากให้รู้ว่าไม่มีอะไรผิดที่เราจะถามตัวเองว่าความอดทนของเรามีขอบเขตแค่ไหน และการตั้งคำถามเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นของการปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ชีวิตและการทำงานของเราสมดุลและมีความสุขขึ้นจริง ๆ
