เหตุผลที่คนถูกกระทำไม่กล้าพูด… ความจริงจากงานวิจัยด้าน Trauma

จากประสบการณ์ส่วนตัวและงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับ Trauma พบว่าคนที่ถูกกระทำไม่กล้าพูดส่วนหนึ่งเพราะสมองมีระบบป้องกันตัวเองโดยการเก็บบาดแผลทางใจไว้ในส่วนที่ยังไม่พร้อมจะเปิดเผย คนเหล่านี้มักต้องใช้เวลานานหลายปี จนบางครั้งเป็นสิบปี จึงกล้าระบายความรู้สึกหรือเล่าประสบการณ์ที่เจ็บปวดออกมา นอกจากนี้ สมองของมนุษย์ผูกโยงความรู้สึกปลอดภัยอย่างลึกซึ้งกับครอบครัวและคนใกล้ชิด เมื่อตัวคนที่เรารักเป็นผู้กระทำความเจ็บปวด สมองจะเกิดความขัดแย้งและสับสนทางอารมณ์อย่างรุนแรง ส่งผลให้เกิดกลไกทางจิตให้ ‘‘เก็บเงียบ’’ เพื่อป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดนั้น การที่เหยื่อเลือกที่จะเงียบจึงไม่ใช่เรื่องของความไม่จริงใจ แต่เป็นการป้องกันตนเองตามธรรมชาติ จากความเข้าใจในกลไกสมองนี้ เราควรให้การสนับสนุนและสร้างบรรยากาศที่ปลอดภัยสำหรับผู้ที่เผชิญกับบาดแผลเหล่านี้ เช่น การเปิดโอกาสให้ออกมาพูดคุยโดยไม่ตัดสินหรือกดดัน การรับฟังด้วยใจ พร้อมทั้งให้การช่วยเหลือทางจิตใจอย่างเหมาะสม ด้วยวิธีนี้จะช่วยให้ผู้ที่ประสบเหตุการณ์เหล่านั้นสามารถเริ่มเปิดใจและฟื้นฟูตัวเองได้อย่างยั่งยืน ในฐานะผู้ที่เคยสัมผัสและได้เรียนรู้ในเรื่องนี้ สิ่งที่อยากแนะนำคือความอดทนและความเข้าใจ ครอบครัวและคนรอบข้างควรเป็นเหมือนที่พักใจที่อบอุ่นและปลอดภัย เพราะบาดแผลทางใจนั้นต้องใช้เวลาในการเยียวยา หลีกเลี่ยงการเร่งเร้าให้พูดออกมาทันทีหรือกดดันให้ยอมรับความเจ็บปวดในช่วงเวลาที่เขายังไม่พร้อม ความรู้เหล่านี้ช่วยให้เราเข้าใจและดูแลกันได้ดีขึ้นเมื่อเผชิญกับเรื่องราวความรุนแรงหรือ Trauma ที่ส่งผลต่อสุขภาพจิต ที่สำคัญที่สุดคือการให้พื้นที่และโอกาสเพื่อการฟื้นฟูใจที่แท้จริงและยั่งยืน