The short story "Last Hug."
"Last hug."
....I don't want forgiveness...I just want you to remember how much I loved him.
I'm not sure what time it is, but I heard the rain from outside the window.
The smell of wet soil, it floats along a small high light channel that is almost to the ceiling.
I was sitting on the cold floor with a small cloth on it.
The back plate is damp, the sweat is both very cold.
Someone told me last night that
Tomorrow...I have to go.
He spoke to me in a smooth, emotionless voice, but I felt like something in him was shaking.
He didn't make eye contact for long.
And then the iron door closed, like the earth closed another door on me.
I couldn't sleep all night.
Not because of fear.
But because I miss you
I don't want him to grow up without a father.
I don't want him to lie to his classmates, "Dad's abroad."
I don't want my wife to use the word "death" when I'm still breathing.
I asked him not to come to me because every time I saw it, it was like I was punished again.
Saw a little more in his grown-up eyes but didn't hug him.
Didn't shake hands.
Just look through the mirror.
Every time my wife turned around,
She cried.
She's depressed.
She's impatient.
But she never cried to me.
Seems to say that
"Don't feel any more guilty."
Today they're gonna pick me up.
People who still have blood in them.
The heart is still beating.
The pulse is still normal.
But it is pre-written to "end of life."
I don't think I'm innocent.
But I don't think anyone deserves to be forgotten...
Especially in the last seconds of my life.
I want you to remember me
"I used to hold you every night until my back got hurt.
I used to sing to my children until I fell asleep. "I want my wife to remember that
"I kissed her forehead softly every time before leaving home, even though I didn't have a job that day."
And if someone was standing in the courtyard that day,
Please look at my eyes for a second...
Don't forgive.
Don't understand.
Just know...A person who once had a family who loved so much that he could starve for his wife...
Dying quietly.
Without even the opportunity to hug a loved one one one one last time............
"Synthetic man."
เรื่องสั้น "กอดสุดท้าย" ชิ้นนี้สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกของคนที่กำลังจะต้องจากลาครอบครัวที่เขารักมากที่สุดโดยไม่ได้มีโอกาสแสดงความรักผ่านกอดหรือสัมผัสสุดท้าย ซึ่งเป็นสิ่งที่หลายคนอาจไม่เคยคิดถึงในชีวิตประจำวัน สถานการณ์นี้ยิ่งซับซ้อนเมื่อผู้เขียนเล่าถึงความเจ็บปวดที่แท้จริงของการถูกพรากจากลูกและคนรัก ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมอยากจะแชร์ว่าการอ่านเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงความสำคัญของการใช้เวลาร่วมกับคนที่เรารักอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นโอกาสเล็กๆ อย่างการกอด การจับมือ หรือการบอกรักกันอย่างตรงไปตรงมา นอกจากนี้ผมยังเข้าใจความรู้สึกของผู้เขียนที่ไม่ต้องการการให้อภัยจากใคร แค่ต้องการให้คนที่ยังอยู่จำเขาได้ว่าเขารักและใส่ใจครอบครัวมากเพียงใด มันทำให้ผมนึกถึงว่าชีวิตคนเรามันเปราะบางและมีคุณค่ามากเพียงใด แม้ว่าในวินาทีสุดท้ายอาจไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีกแล้ว แต่ความทรงจำของคนที่เรารักจะอยู่กับพวกเขาตลอดไป ประสบการณ์ส่วนตัวของผม ผมเคยมีโอกาสได้อยู่เคียงข้างญาติคนหนึ่งซึ่งป่วยหนักในช่วงสุดท้ายของชีวิต การได้กอดเขาและบอกคำว่ารักช่วยให้ผมรู้สึกสงบใจ ทั้งที่รู้ว่าการจากลากำลังจะเกิดขึ้น สิ่งเหล่านี้ตอกย้ำว่าการแสดงออกถึงความรักไม่ควรรอให้ถึงเวลาสุดท้าย เพราะมันอาจสายเกินไป โดยรวมแล้วเรื่องสั้นนี้จึงเป็นบทเรียนที่สำคัญสำหรับทุกคน ที่จะตระหนักถึงคุณค่าของความรักและการแสดงออกถึงความรู้สึกกับคนใกล้ชิดอย่างจริงใจก่อนเวลาจะหมดลงจริงๆ
