คืนนั้นเธอนั่งอยู่ในห้องเดิม ไฟห้องเปิดแค่ดวงเดียว เงาของเธอทอดยาวไปบนกำแพง…เหมือนคนที่กำลังหายไปทีละนิด เธอเปิดแชทของเขา ข้อความล่าสุดยังคงเป็นของเธอ “ถึงบ้านดีไหม” ไม่มีคำตอบ เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เธอพิมพ์อีกครั้ง “เราคิดถึงนะ” นิ้วเธอค้างอยู่ตรงปุ่มส่ง ใจหนึ่งอยากกด… อีกใ

เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แต่เขายังอยู่ในความทรงจำของคุณ ไม่ใช่ในวันที่เขาทำให้คุณร้องไห้ ..แต่เป็นวันที่เขาเคยทำให้คุณยิ้ม สมองของคุณเลือกจำ.. แค่ช่วงเวลาที่มัน “สวยงาม” แล้วลืมไปว่า ความจริงมันเจ็บแค่ไหน คุณเลยยังคิดถึงเขา ...ทั้งที่ความจริง คุณควรปล่อยเขาไปนานแล้ว ถ้ายังคิด

คุณเคยนั่งอยู่ตรงนั้น ทุกคืนเวลาเดิม โทรศัพท์วางอยู่ข้างตัว แสงหน้าจอสว่างขึ้นทุกครั้งที่มีการแจ้งเตือน แต่ไม่ใช่จากเขา คุณเริ่มจำได้ว่าเขาเคยทำให้คุณยิ้มยังไง เคยใส่ใจยังไง และคุณก็เริ่มโทษตัวเอง…ว่าบางทีคุณอาจทำพลาดตรงไหน ทั้งที่ความจริงคือ เขาแค่ “หยุดเลือกคุณ” ไปแล้ว🚫 แต่คุณยั