"ความฝัน" ของแม่ ถูกมองว่า "เห็นแก่ตัว" 🍋✨

ออกจาก Comfort Zone ในวันที่หัวใจบอกว่าไม่ใช่

​เราเป็นแม่คนตอนอายุ 19...

ในขณะที่เพื่อนวัยเดียวกันกำลังสนุกกับชีวิตมหาลัย ออกไปเที่ยว ค้นหาตัวเอง แต่โลกของเราเปลี่ยนไปเป็น "การรับผิดชอบอีกหนึ่งชีวิต" ทันที

​ยอมรับตรงๆ ว่าตอนนั้นวุฒิภาวะเราแทบไม่มี

หลังเรียนจบ เราดิ้นรนทุกทางเพื่อสร้างตัว จนบางทีก็เผลอละเลยลูกไป เพราะคำว่า "เงิน" มันค้ำคอ

​“หมดเวลาค้นหาตัวเองแล้ว”

ประโยคนี้มันเด้งขึ้นมาในหัว จนเราตัดสินใจกลับมาโฟกัสการเป็นแม่ให้มากขึ้น โชคดีที่ได้งานแบบ Work From Home ชีวิตดูเหมือนจะ Perfect ใช่ไหมล่ะ? มีงาน มีเงิน มีเวลาให้ลูก...

​แต่ทำไมยิ่งนานไป เรายิ่งรู้สึกเหมือน "ตัวเองกำลังหายไป"

​เกือบ 3 ปีที่ชีวิตวนลูปเดิม ทุกคนรอบตัวบอกว่า "แค่นี้ก็ดีแล้ว" "มีครบแล้ว"

ใช่... ในภาพความสำเร็จของเขา มีเราอยู่ตรงนั้นเสมอ

แต่ไม่มีใครถามเลยว่า "แล้วตัวตนของเราจริงๆ หายไปไหน?"

​เรากลัว... กลัวว่าถ้าฝืนอยู่แบบนี้ต่อไป เราจะกลายเป็นแม่ที่ไม่มีความสุข

แล้วสุดท้ายเราจะดูแลลูกให้ดีได้ยังไง?

​เราเลยตัดสินใจ "ทิ้ง" งานที่มั่นคง แล้วกระโดดออกจาก Comfort Zone

​งานใหม่ที่เลือกคือความเสี่ยงล้วนๆ หนัก เหนื่อย ตากแดด ตากฝน อดหลับอดนอน แต่มันแปลกมาก... นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่รู้สึกว่า "เรายังมีชีวิตอยู่"

​มันเหมือนตอนเลี้ยงลูกเลย ค่อยๆ เห็นมันเติบโต เหนื่อยแต่โคตรมีความหมาย

​เราใช้ชีวิตแบบนั้นได้ 4 เดือน... ก่อนที่ทุกอย่างจะบีบให้เรากลับมาจุดเดิม

ในสภาพที่: ตกงาน ไม่มีเงินเดือน และเงินเก็บกำลังจะหมด

​ความเจ็บปวดไม่ใช่การไม่มีใครรัก

แต่คือการที่ไม่มีใคร "Support" ให้เราได้ออกไปใช้ชีวิตในแบบที่อยากเป็น

ทุกคนอยากให้เราเลือกความมั่นคง อยากให้เราอยู่กับลูก อยากให้เราอดทน

​พอเป็นแม่... ความฝันของเรากลายเป็นเรื่องรองทันที

​จนบางครั้งแอบตั้งคำถามกับตัวเองว่า

การที่ผู้หญิงคนหนึ่งอยากมีตัวตน มีอนาคตของตัวเองบ้าง มันคือความ "เห็นแก่ตัว" จริงๆ เหรอ?

​และสิ่งที่เจ็บที่สุด...

คือบางที แม้แต่ตัวเราเอง ก็ยังแอบรู้สึกผิดกับความฝันของตัวเองเหมือนกัน 🙂