Sumayi said

ถ้าใครเสิร์ช “คำคม สุมาอี้” หรือ “ขงเบ้ง สุมาอี้” แล้วอยากได้มุมคิดเอาไปใช้จริงในชีวิตประจำวัน เราว่าประเด็นของคำคมนี้ไม่ได้สอนให้เราเป็นคนเฉยชาไปหมด แต่สอน “การเลือก” ให้คุ้มกับพลังใจของเรา 1) หัดเป็นคนหูหนวกบ้าง (เมื่อเรื่องนั้นไม่มีสาระ) อันนี้เราใช้เวลาอยู่โซเชียลบ่อยมาก เช่น ข่าวลือ ดราม่าคนอื่น หรือคำเหน็บแนมที่ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้น ถ้าอ่านแล้วใจเสีย ลองปิดแจ้งเตือน/เลื่อนผ่าน/ออกจากวงสนทนาแบบสุภาพ การไม่รับเสียงรบกวนคือการรักษาพลังให้เรื่องสำคัญ 2) หัดเป็นคนใบ้บ้าง (เมื่อเรื่องนั้นไม่เป็นจริง) เวลาเจอคนเล่าต่อๆ กัน เราเคยเผลอ “แก้ข่าว” จนกลายเป็นทะเลาะ สุดท้ายเสียทั้งเวลาและอารมณ์ บางเรื่องแค่ไม่พูดต่อ ไม่แชร์ ไม่เติมเชื้อไฟ ก็ช่วยตัดวงจรข่าวปลอมได้แล้ว ถ้าอยากพูดจริงๆ ให้พูดเท่าที่มีหลักฐาน และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ทำร้ายใคร 3) หัดเป็นคนตาบอดบ้าง (เมื่อเรื่องนั้นไม่มีประโยชน์) “ตาบอด” ในที่นี้สำหรับเราคือไม่เพ่งจับผิด ไม่เอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น เช่น เห็นคนสำเร็จเร็วกว่าแล้วใจหวิว ลองตัดสิ่งกระตุ้นที่ทำให้เราเผลอเปรียบเทียบ แล้วหันมาโฟกัสเป้าหมายของตัวเองจะง่ายกว่า 4) หัดเป็นคนโง่บ้าง (เมื่อมันทำให้เราฉลาดขึ้น) บางครั้งการยอมรับว่า “เรายังไม่รู้” คือทางลัดของการพัฒนา เช่น ยอมถาม ยอมเรียน ยอมให้คนอื่นสอน เหมือนในเรื่องสามก๊กที่ทั้งสุมาอี้และขงเบ้งต่างอ่านเกมกันตลอด คนที่ชนะหลายครั้งไม่ใช่คนที่เก่งที่สุดตั้งแต่แรก แต่คือคนที่ยอมปรับตัวและเก็บข้อมูลเก่งกว่า 5) หัดเป็นคนแพ้บ้าง (เมื่อมันทำให้ชีวิตมีความสุข) ข้อนี้ยากสุดแต่คุ้มสุด เราเคยเถียงเพื่อ “ชนะ” แล้วกลับบ้านมาหนักใจ สุดท้ายได้บทเรียนว่า ชนะคำพูดแต่แพ้ความสัมพันธ์ บางสถานการณ์ยอมถอยหนึ่งก้าว เช่น ไม่เอาชนะในเรื่องเล็กๆ ปล่อยให้มันผ่านไป ช่วยให้ใจเบาและบ้าน/ที่ทำงานสงบขึ้นจริง สรุปแบบเอาไปใช้ได้ทันที: ถามตัวเอง 3 ข้อก่อนจะฟัง/พูด/โต้ - เรื่องนี้จริงไหม? - เรื่องนี้มีประโยชน์กับชีวิตเราไหม? - เรื่องนี้คุ้มกับพลังใจไหม? ถ้าคำตอบคือ “ไม่” ก็ลองใช้วิธีของสุมาอี้—เงียบ เลี่ยง และปล่อยผ่าน—ชีวิตจะน่าอยู่ขึ้นแบบที่คำคมบอกไว้เลย