วัฒนธรรมสุดหลอน... ที่คนในอยากทำ คนนอกอยากวิ่งหนี
วัฒนธรรมสุดหลอน... ที่คนในอยากทำ คนนอกอยากวิ่งหนี
รอบนี้เราเปิดวาร์ปไปดู "วัฒนธรรมและประเพณีสุดหลอน" จากทั่วทุกมุมโลกครับ เป็นวัฒนธรรมที่คนนอกอย่างพวกเราเห็นแล้วอาจจะขนลุกจนนอนไม่หลับ แต่สำหรับพวกเขา มันคือพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่ทำสืบต่อกันมาด้วยความรักและความเชื่อครับ
1. ประเพณีมาเนเน (Ma'nene) - อินโดนีเซีย: มหกรรมขุดศพแต่งตัวเดินเล่น
บนเกาะสุลาเวสี ของอินโดนีเซีย ชาวทอราจัน (Torajan) มีวัฒนธรรมแสดงความรักต่อผู้ล่วงลับที่ชวนขนลุก ทุกๆ 3 ปี พวกเขาจะทำพิธี "ขุดศพญาติพี่น้องที่กลายเป็นมัมมี่ขึ้นมาจากโลง" นำมาทำความสะอาด ปัดฝุ่น แปรงผม และเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมให้ จากนั้นก็จะพาร่างของบรรพบุรุษเดินแห่ไปรอบๆ หมู่บ้านเหมือนพวกเขายังมีชีวิตอยู่ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองและแสดงความกตัญญูครับ
คำค้นหา (Keywords): Ma'nene tradition Toraja mummies
2. พิธีฟามาดิฮานา (Famadihana) - มาดากัสการ์: ปาร์ตี้เต้นรำกับคนตาย
ชาวเมรินา (Merina) ในมาดากัสการ์ มีความเชื่อว่าวิญญาณของผู้ตายจะยังไม่ไปไหนจนกว่าร่างกายจะเน่าเปื่อยหมด ดังนั้น ทุกๆ 5-7 ปี พวกเขาจะจัดงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยง โดยการ "ขุดกระดูกของบรรพบุรุษขึ้น มาห่อผ้าไหมผืนใหม่" จากนั้นลูกหลานจะอุ้มศพหรือแบกโครงกระดูกนั้นขึ้นบ่า แล้วเปิดเพลงเต้นรำเสียงดังฉลองกันอย่างสนุกสนานรอบฮวงซุ้ย ก่อนจะนำร่างกลับไปฝังตามเดิม
คำค้นหา (Keywords): Famadihana turning of the bones Madagascar
3. การกินเถ้ากระดูกพวกเดียวกัน (Yanomami Endocannibalism) - ป่าอเมซอน:
เผ่ายาโนมามิ เป็นชนเผ่าโบราณในป่าฝนอเมซอน พวกเขาเชื่อว่า "ความตายไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ" แต่เกิดจากคำสาปของหมอผีเผ่าอื่น และการปล่อยให้ร่างเน่าเปื่อยไปตามธรรมชาติต่างหากคือสิ่งน่ากลัว ดังนั้น เมื่อคนในเผ่าตาย พวกเขาจะนำศพไปเผาจนเหลือแต่กระดูก จากนั้นจะบดกระดูกและเถ้าถ่านจนเป็นผง แล้วนำไป "ผสมในซุปกล้วยต้มเพื่อแบ่งกันกินทั้งเผ่า" เพราะเชื่อว่านี่คือวิธีเดียวที่จะรักษาดวงวิญญาณของคนที่รักให้อยู่ในร่างกายของลูกหลานตลอดไป
คำค้นหา (Keywords): Yanomami endocannibalism ash soup
4. โซคุชินบุตสึ (Sokushinbutsu) - ญี่ปุ่น: วัฒนธรรมทำมัมมี่ตัวเองขณะมีชีวิต
ในอดีตช่วงศตวรรษที่ 11-19 พระสงฆ์นิกายชินกอน (Shingon) บางรูปในญี่ปุ่น ได้ปฏิบัติพิธีกรรมสุดโต่งเพื่อบรรลุธรรมขั้นสูงสุด โดยการ "ทรมานร่างกายตัวเองให้กลายเป็นมัมมี่ตั้งแต่ยังไม่ตาย" พระท่านจะต้องจำกัดอาหาร กินแต่ถั่วและรากไม้เพื่อรีดไขมันออกจากตัว ดื่มชาที่ทำจากยางไม้พิษเพื่อให้อาเจียนและป้องกันไม่ให้หนอนแมลงมากินศพหลังตาย สุดท้ายจะเข้าไปนั่งสมาธิในสุสานใต้ดินแคบๆ ที่มีท่อหายใจแท่งเดียว และสั่นกระดิ่งทุกวันเพื่อให้คนข้างบนรู้ว่ายังไม่มรณภาพ พอเสียงกระดิ่งเงียบไป สุสานก็จะถูกปิดตายตลอดกาล
คำค้นหา (Keywords): Sokushinbutsu self mummified monks Japan
5. ประเพณีอิกิปาลิน (Ikipalin) ของเผ่าดานิ - ปาปัวกินี: ตัด นิ้วเซ่นความโศกเศร้า
สำหรับชนเผ่าดานิ (Dani Tribe) ความเจ็บปวดทางใจจากการสูญเสียคนรักยังไม่พอ พวกเขาต้องแสดงออกทางกายด้วย โดยเฉพาะผู้หญิงในเผ่า หากมีญาติสนิทหรือสามีเสียชีวิต พวกเธอจะต้องเข้าพิธี "ตัดข้อนิ้วมือของตัวเองออกหนึ่งข้อ" ต่อศพผู้เสียชีวิตหนึ่งคน โดยจะใช้เชือกมัดนิ้วให้ชาเพื่อลดความเจ็บปวดก่อนจะใช้ขวานหินสับฉับลงไป เพื่อเป็นการแสดงความไว้อาลัยและเชื่อว่าเลือดที่หลั่งออกมาจะช่วยขับไล่วิญญาณร้ายไม่ให้มาหลอกหลอนคนในบ้าน (ปัจจุบันรัฐบาลสั่งแบนกฎนี้แล้ว แต่เรายังสามารถเห็นหญิงชราในเผ่าที่นิ้วกุดเกือบหมดมือได้อยู่ครับ)
คำค้นหา (Keywords): Dani tribe finger amputation ritual
"บรรทัดฐานของคำว่า 'สยองขวัญ' ของแต่ละสังคมไม่เคยเท่ากัน... เพราะสำหรับบางวัฒนธรรม สิ่งที่น่ากลัวกว่าค วามตาย คือการถูกลูกหลานลืมเลือนครับ"
#5point #เรื่องแปลก #เรื่องจริง #เรื่องน่ารู้รอบโลก #เรื่องลี้ลับ
วัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับความตายและพิธีกรรมทางศาสนาในหลากหลายพื้นที่ทั่วโลกนั้นมีความหลากหลายและลึกซึ้งกว่าที่เราจินตนาการไว้มาก จากประสบการณ์ที่ผมได้สัมผัสและศึกษามา พบว่าแต่ละพิธีกรรมมีความหมายเชิงสัญลักษณ์และจิตวิญญาณที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่เพียงแค่การกระทำที่ชวนขนลุกอย่างเดียว ตัวอย่างเช่นประเพณีมาเนเนของชาวทอราจัน ที่ขุดศพมาแต่งตัวและพาเดินเล่น นอกจากจะดูน่ากลัวสำหรับคนนอก แต่สำหรับคนในเผ่านี้เป็นการแสดงความกตัญญูและรักษาความทรงจำของบรรพบุรุษไว้อย่างลึกซึ้ง ผมคิดว่าการได้เห็นพิธีกรรมแบบนี้ช่วยให้เราเข้าใจว่าความรักและการระลึกถึงผู้ล่วงลับนั้นเป็นเรื่องที่อยู่เหนือความน่ากลัวของความตาย ในขณะที่พิธีฟามาดิฮานา ของเผ่าเมรินาในมาดากัสการ์ การจัดงานเต้นรำกับโครงกระดูกถือเป็นการเฉลิมฉลองชีวิตและการมีอยู่ร่วมกัน แม้ว่าจะฟังดูเหมือนปาร์ตี้กับคนตาย แต่มันคือการย้ำเตือนเรื่องความสัมพันธ์ของครอบครัวที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งพิธีนี้สอนให้เรารู้จักแสดงความรักผ่านการร่วมมือและความสนุกสนาน สำหรับการกินเถ้ากระดูกของเผ่ายาโนมามิในป่าอเมซอน คือแนวคิดที่ลึกซึ้งว่า ดวงวิญญาณของคนที่เรารักยังคงอยู่ในตัวเรา ซึ่งพิธีนี้แสดงออกผ่านการแบ่งปันซุปที่ผสมเถ้ากระดูก ซึ่งจะช่วยให้เรานึกถึงความเชื่อของชุมชนที่ให้ความสำคัญกับความผูกพันแม้หลังความตาย พิธีกรรมโซคุชินบุตสึของพระสงฆ์ญี่ปุ่นที่ทำมัมมี่ตัวเองนั้น แสดงออกถึงความมุ่งมั่นในการบรรลุธรรมและการปล่อยวางจากความทุกข์ทางโลก แม้ว่าจะเป็นการอดอาหารและทนทุกข์อย่างหนัก แต่ท่านเหล่านั้นม viewed the process as a sacred path toสู่ความหลุดพ้น สุดท้าย ประเพณีตัดนิ้วของเผ่าดานิในปาปัวกินี ที่แสดงความโศกเศร้าผ่านความเจ็บปวดทางกาย เป็นการเล่าสู่กันฟังถึงวิธีที่มนุษย์ใช้ร่างกายเป็นสื่อแสดงออกทางอารมณ์และความรักต่อผู้ที่ล่วงลับ แม้จะถูกห้ามในปัจจุบัน แต่พวกเขายังคงยึดมั่นในความเชื่อดังกล่าว โดยรวมแล้ว สิ่งที่หลายวัฒนธรรมมองว่าศักดิ์สิทธิ์และเป็นการแสดงความรักแก่ผู้ที่ล่วงลับ มักจะถูกมองว่าน่ากลัวสำหรับคนจากวัฒนธรรมอื่นๆ ภาพสะท้อนนี้ทำให้เราตระหนักได้ว่า "ความสยองขวัญ" นั้นขึ้นอยู่กับมุมมองและความเชื่อของแต่ละสังคม และที่สำคัญที่สุดคือ การที่ลูกหลานไม่ลืมผู้เป็นที่รัก ยังเป็นแรงจูงใจสำคัญของพิธีกรรมเหล่านี้จนถึงปัจจุบัน
ประสาทรับประทาน(แดก)ท่าจะบ้า