Triumph
Old school
ถ้าพูดถึง “Triumph old school” สำหรับผม เสน่ห์มันอยู่ที่ความคลาสสิกที่ดูมีชีวิต—ไม่ใช่แค่ทรงรถ แต่คือรายละเอียดเล็กๆ ที่ยิ่งมองยิ่งเพลิน โดยเฉพาะคันที่เป็นโทนสีฟ้าอ่อนลายเปลวไฟ พอเจอกับงานโครเมียมเงางามแล้วมันเด้งมาก เหมือนหลุดมาจากยุคที่คัสตอมคือศิลปะบนสองล้อจริงๆ สิ่งที่ผมชอบสังเกตเวลาเจอ Triumph คัสตอมสไตล์ Old school คือ “ความเนียนของงานทำสี” ลายเปลวไฟถ้าทำดี เส้นจะคม ไล่เฉดกลืนกับพื้นสี ไม่ดูหนาเป็นสติ๊กเกอร์ และพอรถไปอยู่ต่างโลเคชันอย่างโรงจอดรถใต้ดินกับแสงนีออน หรือออกไปจอดบนสนามหญ้าสีเขียว โทนสีฟ้าจะให้ฟีลต่างกันเลย ใต้ดินจะดูดุดันขึ้น แต่กลางแจ้งจะดูหวานคลาสสิกกว่า อีกจุดที่ทำให้คำว่า “old school” ชัดมากคือชิ้นส่วนโครเมียม—ไม่ว่าจะเป็นท่อไอเสีย แฮนด์ กระจก หรือครอบต่างๆ ถ้าโครเมียมเงาๆ จะช่วยยกระดับทั้งคันแบบทันที เวลาเดินวนดูรอบรถ ผมจะดูรอยต่อ/น็อต/แนวเชื่อมว่าทำเรียบร้อยไหม เพราะรถคัสตอมที่จบงานดี มักจะใส่ใจตรงนี้สุดๆ ถ้าใครกำลังจะถ่ายรูป Triumph old school ให้ได้อารมณ์ “Kulture” หน่อยๆ (ฟีลแมกกาซีน) ผมแนะนำ 3 มุมที่ถ่ายแล้วรอดง่าย: 1) มุมเฉียง 45 องศาด้านหน้า ให้เห็นถังน้ำมันกับลายเปลวไฟชัดๆ และเก็บประกายโครเมียม 2) มุมต่ำข้างรถ เน้นเส้นสายช่วงล่างและท่อโครเมียม จะได้ความเท่แบบคัสตอม 3) ถ่ายตอนคนขี่บนถนน (ใส่แว่นกันแดดก็ยิ่งเข้าธีม) ให้มี motion นิดๆ จะดูมีเรื่องราว เรื่องการดูแลโครเมียมเงางาม ผมใช้หลักง่ายๆ คือเช็ดฝุ่น/คราบหลังขี่ทุกครั้ง (โดยเฉพาะถ้าจอดในที่มีฝุ่นอย่างอาคารหรือใต้ดิน) แล้วค่อยลงน้ำยาเฉพาะสำหรับโครเมียมเป็นครั้งคราว หลีกเลี่ยงผ้าหยาบๆ เพราะทำให้เกิดรอยวนได้ และถ้ามีคราบน้ำฝังแน่น ให้ใช้ผ้าไมโครไฟเบอร์ชุบน้ำอุ่นค่อยๆ เช็ดก่อน แล้วค่อยตามด้วยน้ำยาขัด สุดท้าย Triumph คัสตอมสไตล์ Old school สำหรับผมคือ “ความเท่ที่ไม่ต้องพยายาม” แค่จอดเฉยๆ ก็เป็นพร็อพที่เล่าเรื่องได้แล้ว โดยเฉพาะคันสีฟ้าอ่อนลายเปลวไฟกับโครเมียมเงาๆ—ใครชอบวินเทจสายคัสตอม น่าจะหลงเหมือนกันแน่นอน