ผมร้องไห้...เพราะ Spider-Man (มีสปอยล์เบาๆ นะ)
.
นานมากแล้ว...ที่ไม่ได้เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในโรงหนัง
จำได้ว่าครั้งสุดท้ายค่าตั๋วประมาณ 100 บาท
จนตอนนี้...ค่าตั๋วหนัง 1 ที่ กระโดดไปที่ 280 บาท
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...
.
ประเด็นคือ อยากให้รางวัลกับตัวเอง
และอยากกลับไปในช่วงเวลาที่ตัวเองคิดถึงอีกครั้ง
แต่นั่นแหละ กับช่วงเวลาที่คิดถึง
ผมไม่คิดว่าตัวเองจะร้องไห้
.
ไม่ใช่เพราะฉากแอ็กชัน
ไม่ใช่เพราะการสูญเส ีย
แต่เป็นเพราะคำถามหนึ่ง...
.
"คุณเป็นใครกันแน่...ระหว่าง Spider-Man หรือ Peter Parker?"
.
ตลอดทั้งเรื่อง ปีเตอร์เหมือนพยายามหาคำตอบให้กับคำถามนี้
เขาพยายามแยกตัวเองออกเป็นสองคน
คนหนึ่งคือ Peter Parker...
เด็กธรรมดาที่มีความกลัว ความเหงา และความเจ็บปวด
.
อีกคนคือ Spider-Man...
ฮีโร่ที่ต้องเข้มแข็ง ต้องรับผิดชอบ และต้องช่วยเหลือผู้คน
จนในที่สุด... เขาก็ตอบคำถามนั้นกับตัวเองว่า
.
"ฉันเป็นทั้งคู่"
.
ประโยคสั้น ๆ แต่สำหรับผม มันคือแก่นของการเติบโตทางจิตใจเลยครับ
ในทางจิตวิทยา เรามักคิดว่าการพัฒนาตัวเอง
คือการเปลี่ยนเป็นคนใหม่อยู่ตลอดเวลา
.
แต่ความจริงแล้ว...
การเติบโตที่แท้จริง อาจไม่ใช่การพยายามเป็นคนอื่น
แต่อาจเป็นการ ยอมรับทุกด้านของตัวเอง
.
ยอมรับว่า...
เรามีทั้งวันที่เข้มแข็ง และวันที ่อ่อนแอ
มีทั้งวันที่มั่นใจ และวันที่สับสน
มีทั้งด้านที่คนชื่นชม และด้านที่เราไม่ค่อยชอบ
.
เมื่อเราเลิกปฏิเสธตัวเอง
ความขัดแย้งภายในก็ลดลง
และพลังงานที่เคยใช้ต่อสู้กับตัวเอง
ก็กลับมาเป็นพลังในการใช้ชีวิต
.
ผมจึงไม่แปลกใจเลยว่า...หลังจากปีเตอร์ยอมรับว่า
"ฉันเป็นทั้ง Peter Parker และ Spider-Man"
เขากลับใช้ศักยภาพของตัวเองได้มากกว่าที่เขาเป็น
.
เพราะศักยภาพไม่ได้ถูกปลดล็อกจากพลังพิเศษ
แต่มันถูกปลดล็อกจาก การยอมรับตัวเอง
.
บางที...คำถามที่สำคัญที่เราควรถามตัวเองอยู่เสมอ
อาจไม่ใช่ "ฉันควรเป็นใคร?"
แต่คือ "ฉันยอมรับในตัวเองได้แล้วหรือยัง?"
.
และเมื่อวันนั้นมาถึง...เราอาจค้นพบว่า
เราไม่จำเป็นต้องเลือกเป็นคนใดคนหนึ่ง
เพราะทุกด้านของเราล้วนเป็น "ตัวเรา" ทั้งนั้น
#ออแบท ดร.อธิษฐ์กร นิยมเดชาธีรฉัตร
#BatAthitkorn #นักจิตวิทยาองค์กร
#PsychologicalLeadership #Arthittalk
www.aptslutions.com



























