The Oval | 1 year and the life I lived in America
This book is a retelling of Jem's story.
Jem, a Thai kid who had the opportunity to exchange in America.
The destination is Ephrata, which is a little on the edge of America.
A life dreamed of being spent like in an American high school movie.
Or according to a friend, it's all back.
.
The essence of the story is about Jem having to adapt.
Handles with something beyond expectation.
The difference between cultures, or even passing through their own ideas, is that they are very good Thai children who try to survive.
Trying to try something new, forced by feelings, fears.
.
Personally, the nature of this book may not like us very much. We like the comparison of the end of the book that is a special chapter rather than a lot of storylines. But if anyone likes a lot of necklace lines like a little Thai novel, it may not be difficult to like this book because we think that Jem is a very funny person. Each event will have a lot of things to say in his head until we think that a person can think of anything this much? 🤣
# Drug sign with lemon8 # 1 year and my life in America # Fiction review # Book review
ถ้าใครกำลังสนใจเรื่อง “อเมริกา” ในมุมชีวิตจริงแบบเด็กแลกเปลี่ยน เราว่าเล่มนี้ช่วยตั้งภาพได้ดีมาก เพราะมันไม่ใช่ความฝันแบบไฮสคูลในหนังที่ทุกอย่างสวยงามไปหมด แต่เป็นการเอาตัวรอดกับเรื่องเล็กๆ รายวัน ที่พอเอามารวมกันแล้วหนักเอาการ ทั้งภาษา วัฒนธรรม มารยาทในบ้านโฮสต์ และความเหงาที่หลายคนไม่ค่อยพูดถึง สิ่งที่เราได้จากหนังสือ (และอยากเสริมให้คนอ่านได้เตรียมใจ) คือ “อเมริกา” ใหญ่มาก และแต่ละเมืองต่างกันสุดๆ อย่างในเรื่องปลายทางคือ Ephrata ซึ่งฟีลจะไม่ใช่เมืองท่องเที่ยวหรือเมืองใหญ่ ถ้าใครเคยคิดว่าไปอเมริกาต้องได้ใช้ชีวิตแบบนิวยอร์ก/แอลเอ ตลอดเวลา อาจต้องปรับมุมมองนิดนึง เมืองเล็กๆ จะเงียบกว่า เดินทางยากกว่า และกิจกรรมก็จะวนอยู่กับโรงเรียน ชุมชน และบ้านโฮสต์เป็นหลัก อีกอย่างที่อ่านแล้วรู้สึกอินคือเรื่อง “การปรับตัว” ไม่ได้แปลว่าเราต้องเปลี่ยนตัวเองจนหมด แต่คือการหาจุดบาลานซ์ เช่น เรื่องการสื่อสาร คนอเมริกันส่วนมากชอบพูดตรงๆ และคาดหวังให้เราพูดความต้องการของตัวเองให้ชัด ถ้าเราเกรงใจแบบคนไทยมากๆ อาจกลายเป็นเขาไม่รู้ว่าเราต้องการอะไร แล้วความอึดอัดจะสะสม เราว่าเทคนิคที่ใช้ได้จริงคือซ้อมประโยคง่ายๆ ไว้เลย เช่น “I’m not comfortable with that.” หรือ “Can you explain that again?” แค่นี้ก็ช่วยให้ชีวิตรอดขึ้นเยอะ ส่วนเรื่องความต่างทางวัฒนธรรมที่อยากเสริมจากประสบการณ์คนรอบตัวคือ เรื่องกฎในบ้าน (house rules) และเวลา (punctuality) บางบ้านซีเรียสเรื่องเวลาและความเป็นส่วนตัวมาก เช่น เข้าห้องใครต้องเคาะก่อน เก็บครัวให้เรียบร้อยหลังใช้ หรือกำหนดเวลาอาบน้ำ/ซักผ้า ถ้าปรับได้ตั้งแต่แรกจะลดดราม่าได้มาก ท้ายสุด ถ้าคุณกำลังหาเล่มที่เล่า “1 ปีกับชีวิตที่ผมอยู่ในอเมริกา” แบบมีทั้งมุมขำๆ (ความคิดในหัวเยอะมากจริง) และมุมที่ทำให้เราเห็นว่าเด็กไทยคนหนึ่งต้องโตขึ้นยังไงในต่างแดน เล่มนี้เป็นอีกเล่มที่อ่านเพลิน และเหมาะกับคนที่อยากรู้ชีวิตอเมริกาแบบไม่แต่งฝันเกินจริง
