Fish sauce. Siriporn.
ช่วงนี้เห็นคนพูดถึง “น้ำปลาร้าศิริพร” หรือแนว “ปลาร้านัว” บ่อยมาก เลยลองซื้อมาตำส้มตำเองที่บ้าน แบบตั้งใจชิมให้รู้กันไปเลยว่าที่บอกว่านัว ไม่เค็ม ไม่มีกลิ่นคาวจริงไหม อย่างแรกที่สังเกตได้คือกลิ่นตอนเปิดขวด/เทลงครก กลิ่นปลาร้าจะมาแบบนุ่มๆ ไม่พุ่งแรง (อันนี้ถูกใจคนที่ไม่ชอบกลิ่นฉุน) แล้วพอคลุกกับมะละกอดิบและเครื่องส้มตำ กลิ่นจะกลมไปกับน้ำมะนาว/มะขามเปียกและพริก ทำให้จานออกมานัวมากกว่าที่คิด เรื่องรสเค็ม: สำหรับเรา น้ำปลาร้าศิริพรมีความเค็มแบบพอดี ไม่ต้องใส่น้ำปลาเยอะ ถ้าใครชอบส้มตำสายแซ่บจัดแต่อยากคุมเค็ม แนะนำให้เริ่มจากใส่ปลาร้าทีละนิดก่อน เช่น 1–2 ช้อนโต๊ะ (ตามปริมาณมะละกอ) แล้วค่อยปรับเพิ่ม เพราะบางทีพอใส่กุ้งแห้ง/ปู/ปลากรอบ รสมันจะเค็มขึ้นเอง ทริคที่ลองแล้วเวิร์ก: ใส่ “กะปิ” ปลายช้อนเล็กๆ ลงไปพร้อมตอนโขลกพริกกับกระเทียม กลิ่นจะหอมขึ้นและรสนัวลึกขึ้น เหมาะมากถ้าทำส้มตำไทย/ส้มตำปูปลาร้าแบบอยากให้กลิ่นมีมิติ แต่ไม่อยากให้ปลาร้าโดดจนเกินไป เมนูที่เข้ากันสุดสำหรับเรา คือส้มตำปูปลาร้ากินคู่ขนมจีน แล้วมีผักเคียงอย่างผักดาวตอง ชะอม ถั่วฝักยาว หรือกะหล่ำปลีสด ตัดรสเผ็ดได้ดีมาก ยิ่งถ้ามีมะเขือเปราะ/แตงกวาเพิ่มความกรอบคือเพลิน ข้อสังเกตเล็กๆ แบบคนชอบลองหลายยี่ห้อ: ความ “นัว” ของปลาร้าแต่ละแบรนด์ไม่เหมือนกัน บางยี่ห้อจะหอมหวานกว่า บางยี่ห้อจะเค็มนำกว่า ของศิริพรจะไปทางนัวกลมและกลิ่นไม่แรง เหมาะกับมือใหม่หรือคนทำกินที่บ้าน แต่ถ้าคนชอบปลาร้ากลิ่นจัดมากๆ อาจรู้สึกว่ายังไม่สุด ต้องเพิ่มปลาร้าอีกนิดหรือเสริมกะปิตามที่บอก สรุปจากที่ลองตำเอง: น้ำปลาร้าศิริพรทำให้ส้มตำออกมานัว กินง่าย ไม่เค็มโดด และไม่คาวจนรบกวน เหมาะกับวันที่อยากทำส้มตำแบบ “รสถึงแต่ยังบาลานซ์” ใครมีสูตรใส่เครื่องไหนแล้วปัง มาแชร์กันได้นะ
