แค่เริ่มก็ชนะ...อย่างน้อยชนะใจตัวเอง
นี่ว่าก้าวแรก... ยังไงก็ดีกว่าก้าวที่ไม่มีอยู่จริง ☺️
เราไปสวนใกล้ๆ Emsphere มา จังหวะที่เดินผ่านหน้าสวน สายตาก็ไปสะดุดกับวงดนตรีเด็กกลุ่มนึง ภาพที่เห็นคือน้องๆ น่าจะวัยประถม กำลังตั้งใจเล่นดนตรีกันสุดตัว เครื่องดนตรีแต่ละชิ้นคือจัดเต็มมาก (ดูออกเลยว่าได้รับการซัพพอร์ตสุดพลัง) รอบๆ วงมีคุณพ่อคุณแม่ยืนถือมือถือถ่ายคลิปไป ยิ้มไป พลางพยักหน้าให้กำลังใจลูกๆ ตลอดเวลา คนที่เดินผ่านไปมาก็หยุดดูด้วยรอยยิ้ม บางคนก็เข้าไปหย่อนเงินสนับสนุนน้องๆ
จังหวะนั้น ในหัวเรามีความคิด 108 เข้ามาเต็มไปหมด จนมันกลายมาเป็น post นี้นี่แหละ
ถ้าให้แสดงความเห็นตามตรง โชว์นี้อาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบ 100% นะ แต่น่าแปลกที่ในหัวเรากลับคิดว่า "โชว์นี้มันโคตรจะดีเลย"
ทำไมเราถึงรู้สึกแบบนั้น?
เคยไหม...ที่ติดอยู่ใน "กับดักความคิด" แม้ในหัวจะมีไอเดียมากมาย มีโปรเจกต์ที่อยากทำ มีความฝันที่อยากเริ่ม แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับคำว่า "รอให้พร้อมก่อน" หรือ "เราทำได้ไม่ดีเท่าคนอื่นหรอก เพราะต้นทุนเราไม่เท่าเขา" หรือแม้แต่คำถามที่ว่า "คนอื่นจะมอ งเรายังไง" จนสุดท้ายไอเดียพวกนั้นก็เป็นได้แค่ความฝันที่ไม่ได้ลงมือทำสักที
บางคนอาจมองว่าน้องๆ โชคดีที่มีโอกาส มีคนสนับสนุน... แต่เราเชื่อว่าโอกาสหรือแรงสนับสนุนใดๆ ในโลกนี้ จะไม่มีความหมายเลยถ้าเราไม่มี Mindset ที่จะรับมันมาลงมือทำ
ต่อให้มีคนยื่นโอกาสที่ดีที่สุดมาให้ หรือมีอุปกรณ์ที่แพงที่สุดในโลกวางอยู่ตรงหน้า แต่ถ้าใจเราไม่สู้ หรือไม่กล้าพามันก้าวออกมาจาก Safe Zone ทุกอย่างมันก็แค่สิ่งของที่วางอยู่เฉยๆ สิ่งที่ทำให้คนเรา "ต่าง" กันจริงๆ คือการตัดสินใจก้าวออกมาทำในสิ่งที่เราอยากทำ ท่ามกลางความกลัวและความไม่พร้อมต่างหาก
ใครผ่านมา แล้วอ่านมาได้จนถึงตรงนี้ ขอบคุณมากที่สละเวลามาอ่าน post เรา
เราอยากบอกว่า ถ้าวันนี้อยากทำอะไรสักอย่าง "อย่ากลัวที่จะผิดหวัง" และ "อย่ากลัวที่จะเสียใจ" เลย เพราะบอกล่วงหน้าได้เลยว่า มันจะเกิดขึ้นแน่นอน! 5555
ก้าวแรกมันจะสั่น ก้าวแรกมันจะเก้ๆ กังๆ และมันอาจจะไม่สำเร็จในทันที (นี่เองก็รู้สึกแบบนี้อยู่) แต่เชื่อมั้ย... เราว่าความเสียใจจากความผิดพลาด มันจะหายไปตามกาลเวลาและกลายเป็นบทเรียน "ความเสียดาย" จากการไม่ได้ทำตางหาก ที่มันจะเกาะกินใจเราไปตลอด
วันหนึ่งที่เราอายุมากขึ้น แล้วมองย้อนกลับมา เราอาจจะไม่ได้เสียใจที่วันนั้นเราทำพลาด หรือยังทำได้ไม่ดีพอ แต่เราจะเสียใจแบบสุดๆ ถ้าต้องพูดคำว่า "รู้งี้..."
So, อย่าให้ "ข้ออ้าง" หรือ "ความกลัว" กลายเป็นกำแพงที่ขังเราไว้เลย ถ้ายังไม่เก่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็เริ ่มจากศูนย์เปอร์เซ็นต์นี่แหละ ลองก้าวออกมาก่อน จะเป็นก้าวที่เล็กแค่ไหนก็ได้ ขอแค่ให้มันเป็นก้าวที่เกิดขึ้นจริงก็พอ
เป็นกำลังใจให้ทุกคนและตัวฉันเองด้วย ✌️💖
ปล. ขอบคุณน้องๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ post นี้
ปล. 2 ใครอ่านแล้วมีกำลังใจ อยากเริ่มทำอะไรใหม่ ตะโกนดังๆ+คอมเม้นท์มาว่า "เริ่มลุยเลย" เพื่อจะได้ manifest ตัวเองกันนะคะ