Butterfly dyed the corpse.
"If a human stuff could be the most beautiful, it would be quite good. Sometimes what is hidden with precious things can be different sides of the same thing."
Butterfly dyed the corpse.
Written by: Minato Kanae
Publisher: Daifuku Publishing House
Warning: The book discusses violence, human stuffing, the perversions and twisted minds of the characters.
It's the story of a biology researcher named "Sakaki Shiro," in which he was interested in insects, butterflies, and spuffing a lot of things from his childhood until, over the years, he killed six teenage boys to put them into elaborate art, and the cruelty was that one of the people he killed became his own son.
It's a thriller, drama, psychology, and a little bit of an investigation. It's said about art, beauty in different ways. It has to be said that this book takes us to explore the dark mind of humans, how much distortion there is, and what forms of beauty most humans value.
And this book is a masterpiece of "Minato Kanae" that takes the reader into the horror of the bone marrow, which tells of human stupidity, obsession with certain things or character behavior.
Some behaviors or expressions we almost do not understand, which are a lot, do not need to understand them all, because they are quite complicated, but finish reading and slowly settle down what this is more than saying that it works well with the reader's emotions.
And this book will gradually open up the perspective of the characters. It tells a lot like Slowburn, but believe me, if you finish reading it, it will definitely be broken down. If anyone doesn't like the work that starts slowly, it may not be pleasant. For me, it is like it. And it's the first book of the month. The language in the book is easy to read.
Overall, this book is full of very diverse emotions, both scary, thriller, drama, and playing with the reader's mind. For me, I quite read and feel a lot. I'm not sure if many people will like it, but recommend to try it. I think this is The Bass of the Month.
ถ้าใครกำลังหา “ผีเสื้อย้อมศพ” ว่าเป็นแนวไหน อ่านยากไหม และเหมาะกับใคร เราขอสรุปจากประสบการณ์อ่านแบบไม่สปอยล์จุดหักมุมให้ค่ะ (เพราะเรื่องนี้สนุกตรงความค่อยๆ เปิดไพ่ทีละใบ) ภาพรวมของเล่มนี้คือระทึกขวัญจิตวิทยาที่มีกลิ่นอายสืบสวนอยู่เบาๆ แต่หัวใจจริงๆ คือการพาเราเข้าไปสำรวจ “ความหมกมุ่น” และคำถามเรื่อง “ความงาม” ว่าบางครั้งสิ่งที่ถูกเรียกว่างดงามอาจซ่อนด้านมืดไว้ได้มากแค่ไหน ตัวเรื่องเดินแบบสโลว์เบิร์นตามที่หลายคนพูดจริง ช่วงแรกจะเหมือนค่อยๆ ปูพื้นความคิดของตัวละครและแรงผลักดัน แต่พอเริ่มติดแล้วจะวางไม่ค่อยลง เพราะทุกบทเหมือนตั้งใจโยนเศษเสี้ยวข้อมูลมาให้เราต่อจิ๊กซอว์เอง โทนหนังสือค่อนข้างหนักและอึดอัดเป็นระยะๆ โดยเฉพาะประเด็น “การสตัฟฟ์มนุษย์” และความรุนแรง (แนะนำให้เช็กทริกเกอร์ตัวเองก่อนอ่าน) แต่สิ่งที่ทำให้เล่มนี้ไม่ใช่แค่ความช็อก คือมันเล่าเรื่องจิตใจที่บิดเบี้ยวได้ละเอียด และทำให้เราเผลอตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมบางอย่างถึง “ดูเหมือนศิลปะ” ได้ ทั้งที่ความจริงน่ากลัวมาก สไตล์การเล่าจะค่อยๆ เปิดมุมมองของตัวละครไปเรื่อยๆ ทำให้ความรู้สึกเราแกว่งตาม—บางจุดเหมือนเข้าใจ แต่บางจุดก็ไม่อยากเข้าใจเลย ซึ่งเป็นเสน่ห์ของนิยายจิตวิทยาแบบนี้ อ่านจบแล้วมันไม่ใช่แค่จบปุ๊บวางปั๊บ แต่จะอยากย้อนคิด ย้อนทบทวนคำพูด/การกระทำหลายฉากว่ามันหมายถึงอะไร สำหรับคนที่สงสัยว่า “อ่านง่ายไหม” เราว่าภาษาอ่านลื่น ไม่ได้ยากเชิงศัพท์ แต่หนักเชิงอารมณ์มากกว่า เหมาะกับคนที่ชอบนิยายระทึกขวัญดราม่า เน้นจิตวิทยา ชอบบรรยากาศค่อยๆ ไต่ระดับ และชอบตอนจบที่ทำให้ต้องกุมหัว ส่วนคนที่ชอบเรื่องเดินเร็ว แอ็กชันจัด หรือไม่ถนัดเล่าช้าๆ อาจต้องเผื่อใจช่วงต้นนิดนึง อีกอย่างที่เราชอบคือองค์ประกอบรอบเล่ม—ชื่อญี่ปุ่น “人間標本” กับธีม “ผีเสื้อ” มันชวนให้ตีความเรื่องความเปราะบาง/ความสวยงามที่ถูกทำให้คงอยู่แบบผิดวิธี ใครได้เล่มที่มีที่คั่นลายผีเสื้อก็ยิ่งเข้าธีมไปอีก สรุป: ถ้าคุณกำลังหานิยายที่ทั้งระทึกขวัญ ดราม่า และเล่นกับจิตใจคนอ่านแบบจริงจัง “ผีเสื้อย้อมศพ (人間標本)” เป็นเล่มที่อ่านแล้วหนาวๆ ในใจ แต่จบแล้วคุ้มกับการตกตะกอนมากค่ะ
