พระแม่โพสพ อิสรภาพจากความจน พ้นความยากไร้ มีกินมีใช้ไม่ขาด

คำนำ (ยาว แต่อ่านจบแล้วเคลียร์ ถ้าเกทงานของบลูอยู่แล้ว ไถข้ามไปบทที่ 1 ดูเจตจำนงของภาพนี้ได้เลยค่ะ)

ภาพ = สัญลักษณ์ที่มีชีวิต ทุกเส้น สี รูปทรง เราจึงไม่จำเป็นต้องเข้าใจมันในทันที ภาพที่ดีควรทำงานในใจเราไปเรื่อยๆ

ส่วนของเนื้อหา (อักษรที่บลูขยายความเจตนาในแต่ละภาพ) ขณะอ่าน อยากให้พึงเสมอว่า...

ไม่ต้องเชื่อบลู แต่ให้สังเกตการตอบสนองแรกของตัวเราเอง ไม่ใช่ในระดับความคิด/อารมณ์เท่านั้น แต่ในระดับที่จิตยังไม่ทันแปลความหมาย (การตอบสนองของจิตไร้สำนึก) มันจะไม่ได้มาในรูปคำตอบชัด ๆ ว่าชอบ/ไม่ชอบ ใช่/ไม่ใช่ แต่มักปรากฏรูปแบบอื่น เช่น

– ภาพนี้ทำให้ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะคิด

– อยู่ ๆ นึกถึงเหตุการณ์เก่า คนบางคน ช่วงชีวิตบางช่วง

– ไม่รู้จะอธิบายว่าเกี่ยวอะไรกับชีวิตตอนนี้ แต่มันไม่เฉย

– ต่อต้าน อยากเถียง อยากปฏิเสธ ทั้งที่ยังอธิบายไม่ได้ว่าทำไม

– อ่านแล้วอยากเลื่อนผ่านเร็วผิดปกติ /กลับมาอ่านซ้ำหลายรอบโดยไม่รู้เหตุผล

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องรสนิยม และไม่จำเป็นต้องเป็นประสบการณ์ที่ดี

แต่มันคือสัญญาณว่าจิตไร้สำนึกกำลังตอบสนองต่อสัญลักษณ์ที่ไปแตะโครงสร้างบางอย่างในตัวเรา

บลูไม่แนะนำให้ใช้อารมณ์ (อย่างเดียว)

อารมณ์มันคนละเรื่องกับจิตไร้สำนึก

อารมณ์เป็นผล (ร่องรอยที่หลงเหลือหลังการเคลื่อนของจิต)

จิตไร้สำนึกเป็นการเคลื่อนไหวก่อนภาษา (เกิดก่อนจะรู้สึกว่าอะไร)

ตัวอย่างของอารมณ์ที่มักตามหลังการตอบสนองของจิตไร้สำนึก เช่น

- คุ้น ทั้งที่รู้ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน

– อึดอัด วางไม่ลง ทั้งที่ภาพไม่ได้มีอะไรน่ากลัว

- ถูกดึงดูด อยากหยุดดู ไม่รู้ว่าดึงดูดเพราะอะไร

– อยากกลับมาดูซ้ำ คิดว่าทีแรกก็ไม่ได้อินขนาดนั้น

- อยากเก็บภาพนี้ไว้ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะหาอะไรแบบนี้

- เหมือนภาพมองกลับมา มีอะไรบางอย่างจ้องเราอยู่

– นิ่ง เงียบ อยากหยุดดู ทั้งที่ไม่ได้รู้สึกว่าชอบเป็นพิเศษ

– เศร้า โล่ง หนักในอก ทั้งที่ยังอธิบายไม่ได้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร

– หงุดหงิด อยากแย้ง อยากปฏิเสธ โดยไม่รู้ว่ากำลังปกป้องอะไร

ถ้าสังเกตว่ามีอะไรบางอย่างในตัวเราขยับขึ้นมาเอง แล้วตามมาด้วยอารมณ์ ไม่ว่าจะบวก ลบ กลาง โดยที่เหตุผลยังอธิบายไม่ทัน นั่นพอแล้วค่ะที่จะบอกว่าจิตไร้สำนึกได้เริ่มทำงานไปก่อนหน้านั้น

ภาพหนึ่งภาพ ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ทุกคนรู้สึกเหมือนกัน

สัญลักษณ์ไม่ใช่ป้ายไฟแดง ไฟเขียว ที่ถูกสอนให้เข้าใจตรงกันทั้งสังคม

สัญลักษณ์ทำงานต่างออกไป มันไม่ได้สื่อความหมายเดียว แต่มันปลุกประสบการณ์ภายในของแต่ละคนขึ้นมา

สัญลักษณ์เดียวกัน อาจทำให้ใครบางคนรู้สึกปลอดภัย ในขณะที่อีกคนรู้สึกอึดอัด และบางคนอาจไม่รู้สึกอะไรเลย

ทั้งหมดนี้ไม่ผิด เพราะการทำงานของสัญลักษณ์ ต้องอาศัยพื้นเดิมของแต่ละคน

บลูมีหน้าที่แค่วางเจตนาในภาพ ไม่ได้เป็นผู้ที่เข้าไปทำงานร่วมกับภาพนั้น

การทำงานจึงเป็นเรื่องของคนหนึ่งคน กับภาพหนึ่งภาพ และกระบวนการนั้นไม่เกี่ยวกับตัวกลาง (บลู) เลย

บลูไม่เชียร์ ไม่เทียบ ไม่บอกว่าภาพไหนดีกว่า

หน้าที่ของบลูมีเพียงการเปิดพื้นที่ให้ภาพได้ไปเจอกับเจ้าของที่สั่นพ้องกับมันจริง ๆ เท่านั้น

ถ้าเกิดผัสสะแล้วไม่เกิดการตอบสนอง นั่นไม่ได้แปลว่าภาพนี้ไม่ดี

และถ้าเกิด resonance ขึ้นมา นั่นก็ไม่ได้แปลว่าภาพนี้เหมาะกับทุกคน

ภาพทำงานผ่านความซื่อสัตย์ของเราที่มีต่อจิตไร้สำนึกของตัวเอง (1-1)

ถ้าแค่เชื่อทุกคำโดยไม่ถามจิตตัวเองสักครั้ง โลกนี้ก็คงไม่ต้องมีการค้นหาอะไรอีก

เราคงรวย ดัง เป็นที่รักกันทั้งประเทศไปนานแล้ว

🪞ลำดับชั้นการทำงานของภาพและสัญลักษณ์

เวลาที่คนทำงานกับภาพหรือสัญลักษณ์ มักจะมีคำสองคำถูกพูดถึงเสมอ คือ Resonance และ Synchronization

สองอย่างนี้ ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน และไม่ได้เกิดพร้อมกัน แต่ทำงานเป็นลำดับขั้น ...เรื่องนี้ยาวมาก สั้นๆ คือ

1.การสั่นพ้อง (การตอบสนองโลกภายใน/เกิดในระดับปัจเจกเพราะต้นทุนภายในแต่ละคนไม่เหมือนกัน) เป็นด่านแรกๆ ที่เกิดขึ้นก่อน

2.ส่วนซิงโคร (สะท้อนออกสู่โลกภายนอก/เกิดในระดับวัตถุวิสัย) เป็นผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นตามมา

🪞กลไกการทำงานของภาพ (Archetypal Mechanism)

เราไม่ได้รอรับพรหรือเศษทานจากฟ้า เทพเจ้า หรือความเชื่อปรัมปราใด ๆ สิ่งที่เปลี่ยนชีวิตได้จริง คือ Archetype ภายในตัวเราเองนั่นแหละที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

---

บทที่ 1:

พระนางไม่สัญญาว่าจะให้ทองคำ แต่สัญญาว่าตราบใดที่เจ้ากล้าให้ เจ้าจะไม่มีวันอด..

นางคือผู้สอนให้เรารู้จักศิลปะแห่งการสูญเสีย เพื่อให้ได้รับสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่ากลับคืนมา

เพราะดูเหมือนว่าในโลกทุนนิยมใบนี้ เราทุกคนถูกโปรแกรมให้เป็นนักสะสม เราสะสมเงิน สะสมคอนเนคชั่น สะสมความสำเร็จ สะสมยอดฟอลยอดวิว เพราะเราเชื่อว่าการมี (Having) คือเครื่องยืนยันว่าเราเป็น (Being)

ภาพที่เพื่อนๆ เห็นอยู่นี้ ไม่ใช่พระแม่โพสพที่ยืนสวยหรูอยู่บนหิ้งทองคำนะคะ บลูอยากแนะนำให้รู้จักกับ The Sovereign Giver หรือพระแม่แห่งธรณีร้าว

ลองสังเกตดูดีๆ สิคะ... พระแม่ไม่ได้สวมชุดไหมทองคำ ไม่ได้ถูก Refined ให้สะอาดตาขาวบริสุทธิ์ดุจหินอ่อนสังเคราะห์ แต่เนื้อตัวของพระแม่เปื้อนเศษดิน ดินแบบเดียวกับที่เพื่อนๆ เหยียบอยู่ทุกวัน ดินที่เลอะเสื้อผ้าทีแล้วซักออกยาก ดินที่เป็นบ่อเกิดของทุกสรรพสิ่ง ผิวหินอ่อนของพระแม่ไม่ได้เรียบเนียนไร้ที่ติ แต่มีรอยร้าวปริแตกไปทั่วร่าง และสิ่งที่อยู่ข้างกายพระแม่... ไม่ใช่ถุงเงินถุงทอง แต่เป็นถุงใส่ข้าวสารธรรมดาๆ...

ทำไมบลูถึงเลือกภาพนี้มาให้ทุกคน?

เพราะบลูได้ยินเสียงกระซิบจากจิตไร้สำนึกของหลายๆ คนในช่วงนี้ค่ะ เสียงที่บอกว่า...เหนื่อยเหลือเกินกับการต้องทำตัวสมบูรณ์แบบ

รอยร้าวบนตัวพระแม่ คือสัญลักษณ์ที่ทรงพลังที่สุดค่ะ มันบอกเราว่าความไม่สมบูรณ์แบบคือความจริง นักปรัชญาชาวญี่ปุ่นเรียกสิ่งนี้ว่า Wabi Sabi ในขณะที่ Leonard Cohen ร้องเพลงบอกเราว่า There is a crack in everything, that’s how the light gets in. (มีรอยร้าวอยู่ในทุกสรรพสิ่ง และนั่นแหละคือช่องทางที่แสงสว่างจะสาดส่องเข้ามาได้)....คมกริ๊บ

ถ้าวันนี้ชีวิตของเรารู้สึกว่ามันกำลังปริแตก การเงินไม่เป็นไปตามแผน ความสัมพันธ์มีรอยร้าว หรือความมั่นใจในตัวเองเริ่มสั่นคลอน บลูอยากบอกว่า... That’s Right ไม่ต้องรีบเอาปูนไปฉาบปิดมันนะคะ เพราะในภาพนี้รอยร้าวคือที่ที่ รากไม้งอกงามออกมา พระแม่กำลังบอกเราว่า..ชีวิตไม่ได้เติบโตจากความสมบูรณ์แบบ แต่เติบโตจากซากปรักหักพังที่เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

ทีนี้ลองมองไปที่มือสิคะ... พระแม่กำลังทำสิ่งที่ขัดแย้งกับสัญชาตญาณความปลอดภัยของเราที่สุด คือกำลังโปรย ในขณะที่เราพยายามกำ พระแม่กลับเลือกที่จะค่อยๆ แบมือออก

ฌอฌ บาตาย นักคิดที่บลูปลื้มมากเป็นพิเศษ เคยพูดถึงแนวคิดเรื่อง The Gift เขาบอกว่า ดวงอาทิตย์ส่องแสงให้พลังงานมหาศาลแก่โลกโดยไม่เคยส่งบิลเก็บเงิน ไม่เคยถามว่าโลกจะให้อะไรตอบแทน การให้นั้นคือ Sovereign คืออำนาจที่แท้จริง คนที่รวยจริงๆ ไม่ใช่คนที่มีมากที่สุด แต่คือคนที่กล้าสละออกได้มากที่สุดโดยไม่รู้สึกพร่องต่างหาก (แนวคิดนี้บาตายได้รับอิทธิพลมาจากนักมานุษยวิทยาชื่อ Marcel Mauss ที่ศึกษาเรื่องการแลกเปลี่ยนของขวัญ (Potlatch) ในเผ่าพื้นเมือง ซึ่งการให้ของขวัญไม่ใช่เพื่อการค้า แต่เป็นการแข่งกันให้เพื่อแสดงอำนาจและความใจกว้าง ใครยิ่งทำลายสมบัติของตนเองทิ้งได้มากที่สุดเท่าไร คนนั้นนับว่าเป็นผู้ที่มีเกียรติที่สุด..อ่านถึงตรงนี้ก็อย่าหนีบลูไปชอปปิ้งนะคะ 555 อยู่ด้วยกันก่อน)

สิ่งที่บลูเห็นจากการทำงานของ Archetype นี้คือ... มันจะเข้าไป Repattern โครงสร้างความตระหนี่ และความกลัวในระดับจิตไร้สำนึกของเราค่ะ ยังไง.. ลองจินตนาการดูนะคะ... เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเริ่มรู้สึกกังวลว่าเงินจะไม่พอ หรือฉันจะรอดไหมสิ้นเดือนนี้ ภาพของพระแม่ที่โปรยข้าวด้วยใบหน้าสงบนิ่ง จะทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อน เตือนใจเราว่า..ความอุดมสมบูรณ์ไม่ได้มาจากการกักขัง แต่มันมาจากการไหลเวียนและการเสียสละ

ข้าวในถุง ถ้าเก็บไว้นานๆ มันจะเน่า หรือมอดขึ้น แต่ถ้าโปรยลงดินก่อน... มันจะกลายเป็นต้นข้าวอีกนับพันต้น

เงิน งาน และความรัก ก็เหมือนข้าวค่ะ ถ้าเรากำมันแน่นเกินไป มันจะตายคามือ แต่ถ้าเรากล้าที่จะลงทุน กล้าที่จะให้ กล้าที่จะ เสี่ยงในสิ่งที่ถูกต้อง มันจะงอกเงยกลายเป็นป่าอันอุดมสมบูรณ์

... บลูไม่ได้บอกให้ทุกคนใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนะคะ แต่บลูอยากชวนให้ทุกคนเปลี่ยนจากความคิดแบบขาดแคลน มาเป็นกระแสธารแห่งความอุดมสมบูรณ์

ดินที่เปื้อนบนตัวพระแม่ คือเครื่องเตือนใจว่า อย่าลืมเอาตีนติดดิน อย่าหลงไปกับมายาของตัวเลขหรือเปลือกนอก ความมั่งคั่งที่แท้จริง คือการที่เราสามารถกินอิ่ม นอนหลับ และมีพลังงานเหลือเฟือที่จะแบ่งปันให้คนอื่น

---

บทที่ 2:

Archetype - The Great Mother (Earthen Aspect) / The Alchemist of Ruins ทำหน้าที่เปลี่ยนความกลัวที่จะขาดแคลน ให้เป็นความกล้าที่จะสละออก เปลี่ยนแผลให้เป็นช่องทางเดินของพลังงาน และเชื่อมต่อผู้ใช้กับความอุดมสมบูรณ์ที่จับต้องได้จริง

สรุปพลังงานที่ภาพจะสะท้อนออก (Synchronization สนามของความเป็นไปได้ที่ภาพนี้จะไป Resonance จนเกิดเหตุการณ์จริงค่ะ)

Productive Expenditure การจ่ายที่ก่อให้เกิดพลัง การใช้จ่ายของเราจะเปลี่ยนจากการละลายทรัพย์ เป็นการ ลงทุน สิ่งที่เราจ่ายไปจะสร้าง Value กลับคืนมาอย่างคุ้มค่า ไม่สูญเปล่า

The Flow of Generosity เราจะพบว่ายิ่งเราให้ (ไม่ว่าจะความรู้, เวลา, หรือเงินเล็กน้อย) เราจะยิ่งได้รับโอกาสกลับมาในรูปแบบที่คาดไม่ถึง

Unseen Support การเลี้ยงดูที่มองไม่เห็น เหมือนมีเสบียงสำรอง ส่งมาให้ในยามคับขันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นความช่วยเหลือจากเพื่อน ข้าวมื้อฟรี หรือหนี้สินที่ได้รับการประนอม

Organic Resilience ปัญหาหรือความล้มเหลวที่เข้ามา จะไม่ทำให้เราพังทลาย แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางชีวิตใหม่ หรือความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เหมือนรากไม้ที่งอกงามในซากตึกหรือกำแพงวัด

Removal of Scarcity Anxiety ความรู้สึกกลัวเงินหมด หรือกลัวไม่พอ จะค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึก อุ่นใจลึกๆ ว่าจะมีทางออกเสมอ และจริงๆ ก็มีทางออกโผล่มาทันเวลาพอดี

Authentic Connection คราบดินบนตัวพระแม่จะดึงดูดคนที่จริงใจเข้ามาหาเรา คนที่ใส่หน้ากากหรือหวังผลประโยชน์เปลือกนอกจะค่อยๆ หายไปจากชีวิตเราโดยอัตโนมัติ

ข้อควรระวัง:

-ภาพนี้ไม่ส่งเสริมการเสี่ยงโชค แต่ส่งเสริมสัมมาอาชีพและการลงมือทำ

ถ้าวอลเปเปอร์นี้ไปสะดุดตาใคร อาจไม่ใช่เพราะเราอยากรวยขึ้น แต่อาจเป็นเพราะจิตวิญญาณของเรากำลังร้องขอ อิสรภาพ อิสรภาพจากความกลัวความจน อิสรภาพที่จะเป็นผู้ให้อย่างเต็มภาคภูมิ

ลองถามตัวเองดูนะคะ... วันนี้มีอะไรที่ฉันกำแน่นเกินไป จนมันเริ่มเจ็บมือแล้วรึยัง

ถ้าคำตอบคือมี อาจถึงเวลาแล้วค่ะ ที่จะให้พระแม่โพสพองค์นี้ ช่วยสอนวิธีแบมือให้กับเรา ให้รอยร้าวบนหินอ่อนเป็นเครื่องยืนยันว่า เรางดงามที่สุด ในแบบที่เราเป็น และให้เมล็ดข้าวที่ร่วงหล่น เป็นจุดเริ่มต้นของฤดูเก็บเกี่ยวครั้งใหม่ในชีวิต

อนุญาตให้ตัวเองพร่องบ้าง เพื่อให้ชีวิตได้เติมสิ่งใหม่ๆ เข้ามา เพราะในความว่างเปล่าของการสละออกนั่นแหละค่ะ... คือที่อยู่ของพระเจ้า

ด้วยรักและรอยร้าวที่งดงาม

บลู

Your Archetypal Guide

────୨ৎ────୨ৎ ────୨ৎ────

#สายมู #วอลเปเปอร์สายมู #วอลเปเปอร์เสริมดวง #ความเชื่อส่วนบุคคล #พระแม่โพสพ