Don't let our voices disappear.
Many times, we care too much about other people's feelings.
So that not even space would give itself the courage to pronounce.
Just because I don't want our words
To wound anyone's feelings
We keep quiet, we get misunderstood.
Willing to be gossiped on one side
Be controlled. Be violated.
Even retreating from their own space.
To feel like we don't exist, have no value.
Not because we are weak, but because we used to give
And listen to the other person's voice rather than their own feelings.
He never understood, valued or willing to listen to our voices.
Instead, he is afraid that we will talk about him the way he did to us.
When they never sympathize with us, we no longer have to bully ourselves for them.
ในชีวิตประจำวัน หลายครั้งที่เราพบว่าตัวเองยอมถอยออกจากขอบเขตส่วนตัว เพราะความกลัวว่าจะทำร้ายความรู้สึกคนอื่น จนบางครั้งเรารู้สึกว่าหายไปในความสัมพันธ์หรือสังคมนั้นๆ การเรียนรู้ที่จะกำหนด “เส้น” หรือขอบเขตที่ไม่อนุญาตให้ใครข้ามนั้นจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก จากประสบการณ์ส่วนตัว การตั้งขอบเขตไม่ได้หมายความว่าเป็นการปฏิเสธอย่างรุนแรง แต่เป็นการแสดงออกถึงความเคารพในตัวเองและคนรอบข้างอย่างแท้จริง เมื่อตั้งขอบเขตชัดเจนแล้ว เราจะรู้สึกมีพลังและมีพื้นที่ให้กับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น ไม่ต้องยอมรับฟังหรือยอมถูกครอบงำจนสูญเสียตัวตน อีกทั้ง ข้อความในภาพที่กล่าวว่า “อย่าให้ใครมามีอิทธิพลต่อใจ จนควบคุมเราและละเมิดขอบเขตของเราได้อีก” ยังย้ำเตือนถึงความสำคัญของการรักษาสิทธิ์ของตนเองอย่างเข้มแข็ง หากเราปล่อยให้ความกลัวหรือความปรารถนาดีต่อตัวอื่นมาทำให้เราหมดสิทธิ์ในพื้นที่และเสียงของตัวเอง เราจะยิ่งรู้สึกแย่ลงเรื่อยๆ ดังนั้น เรียนรู้ที่จะพูดออกมา และรักษาขอบเขตเหล่านั้น จึงเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เราเติบโตและมีความสุขโดยไม่ต้องยอมสละสิทธิ์ของตนเอง สุดท้าย การฝึกฝนการแสดงความคิดเห็นอย่างสร้างสรรค์และตรงไปตรงมา โดยไม่กระทบความรู้สึกผู้อื่น จะช่วยให้ความสัมพันธ์รอบตัวได้เกิดความสมดุลและเคารพกันและกันได้มากขึ้น เป็นการรักษาทั้งสิทธิของตนเองและความรู้สึกของผู้อื่นควบคู่กันไปอย่างงดงาม
