เมื่อเผลอตะคอกใส่ลูกบ่อนๆ😞

ในฐานะแม่คนหนึ่งที่เคยผ่านช่วงเวลาที่เหนื่อยล้าและความเครียดจนเผลอตะคอกใส่ลูกบ่อยๆ ดิฉันเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นลูกสะดุ้งและเริ่มมีท่าทีระวัง หรือนิ่งเงียบมากขึ้น จนทำให้คิดว่าเขาอาจกลายเป็นคนที่กลัวแม่ โดยที่เราไม่รู้ตัวจริงๆ เคยมีครั้งหนึ่งที่เสียงเรียกของดิฉันทำให้ลูกหยุดทำสิ่งที่เขาชอบและหันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวและไม่มั่นใจ มันทำให้ใจแม่คนนี้ทรุดลงมาก เพราะสิ่งที่ลูกต้องการไม่ใช่เสียงดุที่ดังหรือความสมบูรณ์แบบของแม่ แต่คือตัวแม่เองที่อ่อนโยนและเข้าใจในความรู้สึกของเขา จากประสบการณ์นี้ ดิฉันได้ตระหนักว่าการเลี้ยงลูกไม่ได้เป็นเรื่องของการถูกผิดหรือการลงโทษเพื่อให้ลูกทำตาม แต่เป็นเรื่องของการสร้างความสัมพันธ์ที่ปลอดภัยและอบอุ่น จึงเริ่มปรับเปลี่ยนวิธีพูดคุย เรียกลูกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น แม้ในเวลาที่เหนื่อยหรือเครียดก็ตาม และเลือกที่จะนั่งลงข้างๆ ลูกมากกว่าตะโกนเรียกจากระยะไกล การกอดลูกบ่อยๆ ช่วยให้ลูกรู้สึกมั่นคงและเปิดใจมากขึ้น เพราะลูกต้องการแค่การยอมรับและรักในแบบที่เขาเป็น ไม่ใช่แม่ที่สมบูรณ์แบบ ประสบการณ์บอกว่าแม้จะเคยเผลอตะคอก ใจแม่ยังสามารถกลับมาสนับสนุนและเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ขอแค่ยอมรับตัวเองและตั้งใจที่จะเริ่มใหม่ในทุกๆ วัน เพื่อให้ความสัมพันธ์แม่ลูกกลับมาสดใสและอบอุ่นดังเดิม ถ้าคุณแม่ท่านใดกำลังรู้สึกเหมือนกัน ขอให้รู้ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว และยังมีโอกาสที่จะดูแลใจของตัวเองและลูกให้ดีขึ้นได้เสมอค่ะ