พาเพื่อนเข้าพักฟื้นหลังออกจาก รพ.
เข้า รพ เป็นโสตรค วันที่ 29 มี.ค ตื่นมาก็เป็นเลย ไม่มีแรง ลุกไม่ขึ้น เพื่อนโทรเรียกหกโมง.แต่เราเข้าช่วยไม่ได้เพราะห้องล็อคจากข้างใน รอให้เขาคลานเปิดประตูตอนเที่ยง เข้าได้เป็นชาย พิการ เดินไม่ได้ ขยับตัวยากมาก หนักมาก เลยวิ่งขอความช่วยเหลือจากยามข้างๆบ้าน ยกขึ้นเตียงได้ ให้น้ำให้ข้าวให้นมให้กล้วย ดีขึ้น.คนป่วยบอกว่าหัวโล่ง แต่ไม่ยอมไปหาหมอ.ให้โทรวันรุ่งขึ้น. แล้ วผู้ป่วยฉี่เต็มเตียงเลยไม่ยอมให้ทำความสะอาด .เราเลยเปลี่ยนผ้าและใส่แพมเพิสให้.
ผู้ป่วยช่วยตัวเองได้มาตลอด ภายในวันเดียว ช่วยตัวเองไม่ได้ เพราะเขามั่นใจมากและไม่ยอมให้คนอื่นช่วย ไม่มีเพื่อนนอกจาก คนทำบัญชีบริษัท.และเราที่เป็นคนรู้จักเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที.
หลังจากที่เพื่อนคนหนึ่งของผมได้เผชิญกับอาการโสตรคและต้องพักฟื้นที่บ้าน ผมได้เรียนรู้มากมายเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยในระยะฟื้นฟูที่ต้องอาศัยความเข้าใจและความอดทนอย่างสูง ในช่วงแรกที่เขาออกจากโรงพยาบาล จะพบว่าเขายังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องดูแลเรื่องอาหาร น้ำดื่ม และสุขอนามัยอย่างละเอียด เช่น การเปลี่ยนผ้าอ้อม หรือการช่วยเหลือเรื่องการขับถ่ายที่อาจทำให้ผู้ป่วยรู้สึกอึดอัดและถูกจำกัดความเป็นส่วนตัว จึงต้องให้ความสำคัญกับการเข้าถึงและสร้างความไว้วางใจระหว่างผู้ดูแลและผู้ป่วย อีกเรื่องที่สำคัญคือผู้ป่วยมักจะปฏิเสธการรักษาและการไปพบแพทย์ต่อเนื่อง เนื่องจากความกังวลหรือความรู้สึกท้อแท้ เราจึงต้องคอยพูดคุยให้กำลังใจและอธิบายถึงประโยชน์ของการรักษาต่อเนื่องให้เข้าใจ เพื่อส่งเสริมความร่วมมือในกระบวนการฟื้นฟู นอกจากนี้ การให้เพื่อนผู้ป่วยรู้สึกว่ามีคนคอยดูแลและอยู่ข้างๆ เป็นสิ่งที่ช่วยให้เขามีกำลังใจมากขึ้น ความรักความห่วงใยจากครอบครัว เพื่อน หรือแม้แต่เพื่อนร่วมงาน จึงมีผลอย่างมากต่อการฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจ สำหรับผู้ดูแลเอง ควรหาเวลาพักผ่อนและแบ่งเบาภาระบ้าง เพราะการดูแลผู้ป่วยหนักอาจทำให้เกิดความเครียดได้ การเรียนรู้เทคนิคการช่วยเหลือและใช้บริการฟื้นฟูในศูนย์ที่เชี่ยวชาญอย่าง ศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพและดูแลผู้สูงอายุ อาร์เอ็น ซี สามารถเพิ่มประสิทธิภาพและความมั่นใจในการดูแล ประสบการณ์นี้ทำให้ผมได้เห็นว่าโรคโสตรคไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย และการมีระบบสนับสนุนในระยะพักฟื้นที่ดี เป็นกุญแจสำคัญต่อการฟื้นตัวที่ประสบผลสำเร็จ
