愛がないことはどこでも珍しいことではありません。

ถ้าคุณกำลังค้นหา “เราทั้งคู่ผู้ไม่อาจมีรัก” เพราะอยากรู้ว่าหนังสือเล่มนี้เล่าอะไร หรือเหมาะกับใคร เราว่าจุดเด่นที่สุดคือมันไม่ได้พยายาม “สอน” ผู้อ่านแบบยัดเยียด แต่พาเราไปรู้จักโลกของคนที่ไม่รู้สึกดึงดูดแบบโรแมนติก/ทางเพศ ผ่านการใช้ชีวิตจริงๆ ของตัวละคร ทำให้คำว่าเอโรแมนติก-เอเซ็กชวลไม่ใช่ศัพท์ไกลตัว แต่กลายเป็นเรื่องของความรู้สึก ความสัมพันธ์ และการหาที่ทางของตัวเองในสังคม ในเล่มมีประโยคและบรรยากาศที่สื่อประมาณว่า “คน 2 คนที่ไม่เข้าใจความรักต้องมาอยู่ด้วยกัน” ซึ่งเราชอบมาก เพราะมันทำให้ตั้งคำถามว่า “ความรัก” ที่คนส่วนใหญ่พูดถึงนั้นหมายถึงรักแบบไหนกันแน่ บางทีการอยู่ข้างๆ กัน การหวังดี การรับฟัง หรือการดูแลกันในแบบที่ไม่โรแมนติกก็อาจเป็นความสัมพันธ์ที่จริงใจได้เหมือนกัน แถมหนังสือยังแอบกระซิบเรื่องสำคัญว่า เราสามารถ “กำหนดความสุขของตนเอง” ได้ ไม่จำเป็นต้องยึดสูตรสำเร็จว่าชีวิตต้องมีคู่ถึงจะสมบูรณ์ อีกอย่างที่ทำให้เราอ่านแล้วสะเทือนใจนิดๆ คือฉากปะทะกับคนรอบข้าง (โดยเฉพาะครอบครัว) เพราะมันสะท้อนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมาก เวลามีคนไม่เข้ากรอบ สังคมมักจะรีบหาคำอธิบาย รีบชี้ทางว่า “ควรเป็น” แบบไหน พออ่านถึงตรงนี้ เราเองก็เผลอเห็นใจคนรอบข้างอยู่บางช่วงเหมือนกัน แล้วมันทำให้กลับมาถามตัวเองว่า เราเคยเอากรอบของตัวเองไปครอบคนอื่นโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับ 1) คนที่ไม่แน่ใจตัวเองเรื่องแรงดึงดูด/ความรัก 2) คนที่มีเพื่อน คนรัก หรือคนในครอบครัวเป็นเอโรแมนติก/เอเซ็กชวล และอยากเข้าใจโดยไม่กดดัน 3) คนที่ชอบนิยาย/เล่าเรื่องแบบเงียบๆ แต่ทิ้งคำถามให้คิดต่อยาวๆ หลังอ่านจบ เราว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ให้ “คำตอบเดียว” แต่ให้ “พื้นที่” มากกว่า พื้นที่ให้ตัวละครได้เป็นตัวเอง และพื้นที่ให้คนอ่านได้ทบทวนความเชื่อเรื่องความรักของตัวเองแบบอ่อนโยน ถ้าคุณกำลังลังเลว่าจะอ่านดีไหม เราคิดว่านี่เป็นเล่มที่อ่านง่าย แต่ผลลัพธ์คือชวนคุยกับตัวเองได้นานกว่าที่คิด