การที่ไม่มีความรักไม่ใช่เรื่องแปลกตรงไหนเลย
เอโรแมนติก” คือวิถีความรักรูปแบบหนึ่ง หมายถึงการไม่เกิด ความรู้สึกรักใคร่ในเชิงโรแมนติกกับผู้อื่น “เอเซ็กชวล” คือรสนิยม ทางเพศอย่างหนึ่ง หมายถึงการไม่รู้สึกถึงแรงดึงดูดทางเพศ จากผู้อื่น ในกรณีไม่รู้สึกถึงทั้งแรงดึงดูดทางใจและแรงดึงดูด ทางเพศจากผู้อื่น เรียกว่า เอโรแมนติก-เอเซ็กชวล
เคยเล็งหนังสือเรื่องนี้ไว้นานมากแล้ว แต่ก็ไม่ได้ซื้อสักที จนในที่สุดก็ได้อ่านแล้ว เราสนใจความหลากหลายทางเพศมากๆ แล้วยิ่งหนังสือเขียนถึงเอโรแมนติก-เอเช็กชวล เพศที่คนไม่ค่อยรู้จักแล้วก็ยิ่งสนใจไปอีก ถึงแม้พล็อตของหนังสือจะชัดเจนขนาดนี้ แต่คนเขียนไม่ได้ยัดเยียดอะไรเราเลย เราได้รู้จักเพศนี้ไปพร้อมกับคุณซาคุโกะที่ก็พยายามเรียนรู้และทำความเข้าใจในความเป็น เอโรแมนติกของตัวเอง ผ่านการเล่าที่เรียบง่าย ให้เราได้มองเห็นชีวิตของเธออย่างเงียบๆและเอาใจช่วย ถึงแม้บางช่วงของหนังสือเราดันเข้าใจคนรอบข้างของซาคุโกะมากกว่า โดยเฉพาะตอนที่เธอทะเลาะกับแม่ที่ห้องครัว เราดันเผลอเห็นด้วยกับคำพูดของแม่ จนเราเองก็ยังแอบตกใจตัวเอง ทำให้รู้ตัวเลยว่าเราได้กลายเป็นคนอย่างที่คุณซาโตรุแสนจะไม่ชอบเข้า คนที่เอากรอบของสังคมไปครอบคนอื่นเอาไว้ แล้วทำตัวสูงส่งชี้นิ้วใส่คนอื่นตัดสินคนอื่นเพียงแค่คนคนนั้นไม่ได้ทำตัวตามที่สังคมกำหนด
เป็นหนังสือที่อ่านง่ายแต่พอมาอ่านจบต้องมานั่งคุยกับตัวเองยาวๆ เราคิดว่าเราคงไม่สามารถเข้าใจทุกเพศได้ครบถ้วนทุกมิติ แต่เราอยากเป็นแบบคุณคาสุ ที่พร้อมจะเรียนรู้และทำความเข้าใจเคารพและให้พื้นที่กับความหลากหลายนั้นอย่างจริงใจและใจดี
📚 เราทั้งคู่ ผู้ไม่อาจมีรัก
✏️ โยชิดะ เอริกะ
✍️ ปาวัน การสมใจ
ถ้าคุณกำลังค้นหา “เราทั้งคู่ผู้ไม่อาจมีรัก” เพราะอยากรู้ว่าหนังสือเล่มนี้เล่าอะไร หรือเหมาะกับใคร เราว่าจุดเด่นที่สุดคือมันไม่ได้พยายาม “สอน” ผู้อ่านแบบยัดเยียด แต่พาเราไปรู้จักโลกของคนที่ไม่รู้สึกดึงดูดแบบโรแมนติก/ทางเพศ ผ่านการใช้ชีวิตจริงๆ ของตัวละคร ทำให้คำว่าเอโรแมนติก-เอเซ็กชวลไม่ใช่ศัพท์ไกลตัว แต่กลายเป็นเรื่องของความรู้สึก ความสัมพันธ์ และการหาที่ทางของตัวเองในสังคม ในเล่มมีประโยคและบรรยากาศที่สื่อประมาณว่า “คน 2 คนที่ไม่เข้าใจความรักต้องมาอยู่ด้วยกัน” ซึ่งเราชอบมาก เพราะมันทำให้ตั้งคำถามว่า “ความรัก” ที่คนส่วนใหญ่พูดถึงนั้นหมายถึงรักแบบไหนกันแน่ บางทีการอยู่ข้างๆ กัน การหวังดี การรับฟัง หรือการดูแลกันในแบบที่ไม่โรแมนติกก็อาจเป็นความสัมพันธ์ที่จริงใจได้เหมือนกัน แถมหนังสือยังแอบกระซิบเรื่องสำคัญว่า เราสามารถ “กำหนดความสุขของตนเอง” ได้ ไม่จำเป็นต้องยึดสูตรสำเร็จว่าชีวิตต้องมีคู่ถึงจะสมบูรณ์ อีกอย่างที่ทำให้เราอ่านแล้วสะเทือนใจนิดๆ คือฉากปะทะกับคนรอบข้าง (โดยเฉพาะครอบครัว) เพราะมันสะท้อนสิ่งที่เกิดขึ้นจริงมาก เวลามีคนไม่เข้ากรอบ สังคมมักจะรีบหาคำอธิบาย รีบชี้ทางว่า “ควรเป็น” แบบไหน พออ่านถึงตรงนี้ เราเองก็เผลอเห็นใจคนรอบข้างอยู่บางช่วงเหมือนกัน แล้วมันทำให้กลับมาถามตัวเองว่า เราเคยเอากรอบของตัวเองไปครอบคนอื่นโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร เราว่าเหมาะกับ 1) คนที่ไม่แน่ใจตัวเองเรื่องแรงดึงดูด/ความรัก 2) คนที่มีเพื่อน คนรัก หรือคนในครอบครัวเป็นเอโรแมนติก/เอเซ็กชวล และอยากเข้าใจโดยไม่กดดัน 3) คนที่ชอบนิยาย/เล่าเรื่องแบบเงียบๆ แต่ทิ้งคำถามให้คิดต่อยาวๆ หลังอ่านจบ เราว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ให้ “คำตอบเดียว” แต่ให้ “พื้นที่” มากกว่า พื้นที่ให้ตัวละครได้เป็นตัวเอง และพื้นที่ให้คนอ่านได้ทบทวนความเชื่อเรื่องความรักของตัวเองแบบอ่อนโยน ถ้าคุณกำลังลังเลว่าจะอ่านดีไหม เราคิดว่านี่เป็นเล่มที่อ่านง่าย แต่ผลลัพธ์คือชวนคุยกับตัวเองได้นานกว่าที่คิด
