EP.5 ไดอารี่ถึงพ่อ 30 มีนาคม 2569 วันนั้นสัญญาณเครื่องช่วยหายใจของพ่อดังเตือนว่าพ่อไม่หายใจเอง เรากับน้องกระวนกระวายมาก ได้แต่ยืนบอกพ่อซ้ำๆ ว่า “พ่อ พยายามหายใจเองนะ” “พ่อต้องสู้นะ” “หายใจลึกๆ นะพ่อ” เราพูดแบบนี้ทุกวัน เฝ้าอาการพ่อทุกวัน ในความโชคดีท่ามกลางเรื่องร้ายๆ คือเรามีน้องสาวที่มีเวล

EP.4. วันที่ 20 ช่วงกลางดึกประมาณเที่ยงคืน มีสายจากน้องสาวโทรเข้ามา แล้วประชุมสายกับคุณหมอ เสียงหมอวันนั้นยังจำได้ดี “ตอนนี้คุณพ่อออกซิเจนต่ำ ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ” วินาทีนั้นเหมือนสมองมันว่างเปล่า สติหลุด โลกทั้งใบเหมือนกำลังดับลง ทุกคนเงียบ เพราะเรารู้กันอยู่เต็มอกว่า การใส่ท่อช่วยหายใจ มันคือภาวะ

EP.3 จุดเปลี่ยน 18 มีนาคม 2569 ทั้งวันพ่ออาการดีมากๆจนมาถึงช่วงกลางดึก เป็นคืนที่เราเฝ้าพ่อกับแม่ แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป พ่อเพ้อ โวยวาย จะกลับบ้าน จนพยาบาลต้องมัดแขนพ่อไว้ เพราะพ่อเริ่มไม่ฟังใครแล้ว พ่อพูดถึงคนที่จากไปเมื่อหลายสิบปีก่อน เพ้อหาพี่น้องของพ่อ แล้วก็พูดซ้ำ ๆ ให้แก้

EP.2 คืนก่อนวันผ่าตัด 14 มีนาคม 2569 วันนี้พ่อเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัด ทุกคนในบ้านต่างภาวนาให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี เราพากันมาอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาล ไม่มีใครอยากให้พ่ออยู่คนเดียวเลย ส่วนเราก็อยู่คุย อยู่มองพ่อเงียบ ๆ ตลอดเวลา ก่อนกลับ เราช่วยตัดเล็บให้พ่อ เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้ค

EP.1 27 ม.ค. 2569 วันที่พ่อตัดสินใจเข้ารับการรักษาด้วยอาการกระดูกทับเส้นประสาท วันนั้นเป็นวันที่หนูไม่อยากให้พ่อตัดสินใจแบบนี้ หนูรู้ว่าพ่อทนเจ็บทนปวดกับอาการนี้มาหลายปี วันที่พ่อเข้าโรงพยาบาล พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่พยายามทำให้ทุกคนสบายใจ ทั้งที่หนูรู้ว่าพ่อเองก็คงกลัวและกังวลไม่น้อยไปกว่าหนูเ