A story from a family.
Our story of our eyes is impressed.
That day was the day that we returned home to the province. Grandma, we made noodles to eat. Because Grandma opened a noodle shop for sale as usual while we ate, talked to drunk moi with our family sitting 5-6 people. Our brother teased Grandma about ordering noodles without vegetables, but Grandma put them in, so Grandma talked about the noodles of the grandfather that Grandma made to eat. That day, Grandma told Grandma to take small noodles without pork. Grandma, we also made noodles without real pork, but in noodles there was only water and no meatballs or vegetables, haha. Everyone in the family who listened to that, then laughed out. Grandma said that, why not to say a little. Can eat as well and smile before making a stirring face at Grandma. My eyes do not blame Grandma at all, just want to tell my grandchildren old-fashioned what they have to eat each day that Grandma makes them eat. Both delicious, some taste strange, so we tease that the eyes keep this story alone for a long time and do not know who to tell. Today, my grandchildren go home, so I tell you to be angry, haha. This story ends that everyone laughs happy because everyone has grown up with grandma's taste. We sometimes eating together, talking, laughing together, this is happy. But this story also makes us see the love of my eyes for Grandma, both the words and the eyes that tell Grandma that it is not What really# Our family is funny # Kitchen story
การได้กลับบ้านที่ต่างจังหวัดและเจอกับครอบครัว เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากสำหรับหลายๆ คน รวมถึงตัวผมเองด้วย คราวหนึ่งตอนที่ยายเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวตามปกติ ผมก็ได้นั่งกินพร้อมหน้ากับครอบครัว พี่ชายของผมแซวยายเรื่องก๋วยเตี๋ยวที่ตอนสั่งบอกไม่ใส่ผัก แต่ยายก็ใส่มาให้ แถมตายังเล่าเรื่องตอนไปสั่งก๋วยเตี๋ยวกับยายว่า ตาบอกยายว่าเอาเส้นเล็กไม่ใส่หมู แต่ยายกลับทำมาแค่เส้นกับน้ำ ไม่มีหมู ลูกชิ้น หรือผักเลย ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ทุกคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ผมคิดว่านี่คือเสน่ห์ของความเรียบง่ายและความรักในครอบครัวที่แท้จริง เพราะแม้ว่าอาหารจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนที่สั่ง แต่รสมือและความตั้งใจของยายก็ทำให้มันพิเศษกว่าที่ไหนๆ นอกจากนี้ สิ่งที่ผมชอบมากคือความอดทนและความเข้าใจของตาที่ไม่ว่าอาหารจะเป็นอย่างไร ก็พร้อมรับประทานและให้กำลังใจยายด้วยรอยยิ้มและความชื่นชม นี่เป็นตัวอย่างของการดูแลซึ่งกันและกันที่ผมเชื่อว่าจะเป็นพื้นฐานที่แข็งแรงของครอบครัวที่มีความสุข ผมเชื่อว่าความทรงจำเล็กๆ เหล่านี้นั้นสำคัญ เพราะมันสร้างความอบอุ่นในใจทั้งของผู้ให้และผู้รับ ในช่วงเวลาที่หลากหลายเกิดขึ้น ความรักและเสียงหัวเราะในโต๊ะอาหารคือสิ่งที่ทำให้บ้านมีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง สำหรับผู้อ่านที่กำลังคิดถึงครอบครัวหรืออยากสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนที่รัก ลองใช้โอกาสเล็กๆ เช่นการทำอาหารหรือแชร์เรื่องราวตลกๆ ในครอบครัว อาจจะทำให้ทุกคนได้หัวเราะและรู้สึกดีขึ้นมากกว่าที่คิด
