รัฐธรรมนูญปี 2560 ถูกออกแบบมาเพื่อแก้ไขและเสริมสร้างกลไกในการป้องกันและปราบปรามทุจริตคอร์รัปชันในภาครัฐอย่างชัดเจน โดยมุ่งเน้นสร้างความโปร่งใสและความรับผิดชอบในระบบการบริหารบ้านเมือง แต่น่าสนใจว่าหลายฝ่ายเห็นว่านักการเมืองยังไม่กลัวหรือรู้สึกถูกคุมเข้มจากรัฐธรรมนูญฉบับนี้มากนัก หนึ่งในประเด็นหลักคือกฎหมายป้องกันและปราบปรามการทุจริต ซึ่งมีการบังคับใช้และแก้ไขมาหลายฉบับ เช่น พระราชบัญญัติ ป.ป.ช. หรือพระราชบัญญัติว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ที่มีบทลงโทษทั้งจำคุกและปรับทรัพย์สิน แต่กลไกเหล่านี้มักพบข้อจำกัดในด้านการบังคับใช้จริงเช่น การล่าช้าของกระบวนการพิจารณาของศาล หรือช่องว่างทางกฎหมายที่ทำให้บางกรณีไม่สามารถดำเนินคดีได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ สถานการณ์ทางการเมืองเองก็ส่งผลต่อนักการเมืองที่ถูกกล่าวหาว่ามีพฤติกรรมทุจริต โดยบางครั้งระบบในทางปฏิบัติอาจไม่ได้รับความเป็นธรรมเสมอไป ทำให้ความกลัวต่อบทลงโทษลดน้อยลง นอกจากนี้การแก้ไขรัฐธรรมนูญและกฎหมายที่เกี่ยวข้องเกิดขึ้นเป็นระยะ ทำให้เกิดความไม่แน่นอนและช่องว่างทางกฎหมายได้ ดังนั้น แม้ว่ารัฐธรรมนูญปี 2560 จะมีมาตรการและเครื่องมือเพื่อจำกัดพฤติกรรมทุจริต แต่ภาพรวมของการบังคับใช้และข้อจำกัดในทางปฏิบัติยังทำให้นักการเมืองบางกลุ่มไม่รู้สึกหวาดกลัวหรือต้องระมัดระวังอย่างเข้มงวดเท่าที่ควร ซึ่งเป็นประเด็นที่สังคมไทยควรให้ความสนใจและร่วมกันผลักดันให้เกิดการพัฒนากลไกตรวจสอบที่มีประสิทธิภาพและเป็นธรรมมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การเพิ่มการมีส่วนร่วมของประชาชนในการตรวจสอบและการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อความโปร่งใส รวมถึงการสร้างวัฒนธรรมต่อต้านทุจริตในทุกภาคส่วน ก็เป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยลดปัญหานี้ในระยะยาวอย่างยั่งยืน