เรื่องเล่าจากความจำ
เวรกรรมมีจริงมั้ย?
เมื่อ30ปีก่อน
ผอ.ฝ่ายวิศวกรรมของบริษัท ในโรงงานอุตสาหกรรมหนึ่ง หน้าที่การงานเจริญรุ่งเรือง เงินเดือนหลักหลายแสนบาท ซื้อบ้านในหมู่บ้านหลังใหญ่โต สวยงาม และเป็นคนชอบเล่นปืน ทดสอบความแม่น ปืนอัดลมคือปืนทดสอบ
หมาแม่ลูกอ่อน คุ้ยเขี่ยถังขยะหน้าบ้านเขา เขามองลงมาจากชั้น2ส่องปืนยิงลงมาโดนกลางหลัง ไม่ตาย แต่ลูกปืนตัดเส้นประสาทหลังทำให้ขาหลังขยับไม ่ได้ คนที่เห็นช่วยกันพาไปรักษาต้องผ่าตัด แต่สมัยนั้นการรักษาสัตว์มีแต่คลีนิคเล็กๆ ผ่าตัดไม่ได้ สุดท้ายไม่ได้ผ่า ได้แต่รักษาแผล
หมาแม่ลูกอ่อนพยายามเดินด้วยขาหน้า แต่ต้องลากก้นไถไปกับพื้นจนเป็สแผลเน่าเหม็น ทรมานอยู่เป็นปี ส่งเสียงร้องสุดท้ายก่อนหมดลมสิ้นใจ
คนทำร้ายก็ยังใช้ชีวิตดีมีสุข หลังจากที่ไม่ได้พบเห็นกัน10กว่าปี ได้กลับไปที่เดิมอีกครั้ง พบว่าได้นั่งรถเข็นขาขยับไม่ได้ บ้านช่องทรุดโทรม ไม่เหลือเค้าเดิมอีก ใช้ชีวิตลำบาก
ทั้งหมดไม่รู้ว่าเกิดจากการใช้ชีวิตหรือเวรกรรมที่ทำให้เป็นแบบนี้
ประสบการณ์ที่เล่ามานี้ทำให้ผมเริ่มตั้งคำถามถึงเรื่องเวรกรรมและผลของการกระทำในชีวิตจริงอย่างลึกซึ้ง ผมเองเคยมีโอกาสได้พบเจอเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน เมื่อได้เห็นผลลัพธ์ของการกระทำที่ย้อนกลับมาในรูปแบบที่ไม่คาดคิด เวรกรรมในความหมายของผมไม่ใช่แค่การลงโทษ แต่เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงผลของการกระทำที่เราทำ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ซึ่งอาจจะไม่ปรากฏทันทีแต่จะแสดงผลในระยะยาว ในกรณีเรื่องสุนัขที่ถูกยิงนั้น ผมได้คิดว่าไม่ใช่แค่เวรกรรมเฉพาะตัวผู้กระทำอย่างเดียว แต่ยังสะท้อนถึงความรับผิดชอบที่มนุษย์มีต่อสิ่งมีชีวิตรอบตัวเรา ที่เราควรมีความเมตตาและเคารพชีวิตทุกชีวิต ไม่ว่าจะเป็นสัตว์หรือมนุษย์ก็ตาม นอกจากนี้ ทำให้ผมตระหนักถึงความสำคัญของการให้อภัยและการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองเพื่อสร้างกรรมดีแก่ชีวิต เพราะหากเรามองเวรกรรมในเชิงบวก มันคือบทเรียนที่ทำให้เราเติบโตและดำเนินชีวิตอย่างมีสติและความรับผิดชอบ สุดท้ายนี้ ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองทบทวนความคิดและการกระทำของตัวเองสะท้อนความดีงามและผลที่ตามมาในชีวิต เพราะบางครั้งสิ่งที่เราทำในวันนี้ อาจกลายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตที่สำคัญและเป็นผลสะท้อนสำหรับอนาคตของเราเอง
