รักป่วนๆเธอกับฉัน นายจะเลือกใคร EP3 Game start

เมย์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็น “คนแบบนั้น”

คนแบบที่ต้องสลับบัญชี

สลับชื่อ

สลับชีวิต

เพื่อจะรู้สึกว่าตัวเองมีอยู่จริง

—

มันเริ่มจากคืนธรรมดาคืนหนึ่ง

เมย์นอนอยู่บนเตียง

ไฟในห้องปิดหมดแล้ว

โทรศัพท์สว่างอยู่ในมือ

รายชื่อแชตมีไม่กี่คน

และไม่มีใครทักมา

เธอไม่ได้แปลกใจ

เธอชินแล้ว

—

เมย์เปิดโปรไฟล์ใหม่

เธอเลือกชื่อผู้ชายชื่อ “นนท์”

อายุ 32

อาชีพ แพทย์

เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นหมอ

บางทีอาจเพราะ

หมอคือคนที่ “มีค่า”

คือคนที่คนจะฟัง

คือคนที่ดูมั่นคง

—

เธอเลือกรูปโปรไฟล์

เป็นผู้ชายที่กำลังยิ้ม

รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของเธอ

แต่เธอมองมันนานมาก

เหมือนกำลังยืมความมั่นใจนั้นมาใช้

—

วันแรก

เธอแค่ลองพิมพ์

“สวัสดีครับ”

ส่งไปหาใครบางคน

หัวใจเธอเต้นแรง

เหมือนกำลังทำผิด

—

แต่เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับ

“สวัสดีค่ะ”

โลกของเมย์

ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

—

ในฐานะ “นนท์”

ไม่มีใครรู้ว่าเธอหน้าตายังไง

ไม่มีใครเห็นตอนเธอเงียบ

ไม่มีใครเห็นตอนเธอไม่มั่นใจ

นนท์เป็นคนพูดเก่ง

นนท์เป็นคนที่ใครอยากคุยด้วย

—

และที่สำคัญ

ไม่มีใครมองข้ามนนท์

—

เมย์เริ่มสร้างคนอื่น

“คิม”

“ธีร์”

“หมอก”

แต่ละคนมีนิสัยต่างกัน

คนหนึ่งอบอุ่น

คนหนึ่งขี้เล่น

คนหนึ่งสุขุม

แต่ทุกคนมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน

ทุกคน

“ถูกรัก”

—

บางคืน

เมย์ต้องสลับบทสนทนาไปมา

ตอบในฐานะคนนั้น

แล้วกลับมาตอบในฐานะอีกคน

นิ้วของเธอพิมพ์เร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เธอรู้แล้วว่าคนแบบไหน

จะทำให้อีกฝ่ายยิ้ม

—

มันไม่ใช่แค่การสร้างคนอื่น

มันคือการสร้าง

“ตัวเองในเวอร์ชันที่ดีกว่า”

—

แต่มีช่วงเวลาหนึ่ง

ตอนที่เมย์ปิดหน้าจอ

แล้วความเงียบกลับมา

เธอจะนั่งนิ่ง ๆ

แล้วถามตัวเองเบา ๆ

“ถ้าเราเป็นแบบนี้จริง ๆ”

“จะมีใครรักเราไหม”

ไม่ใช่ในฐานะนนท์

ไม่ใช่ในฐานะธีร์

แต่ในฐานะ

เมย์

—

คำถามนั้น

ไม่มีใครตอบ

—

วันหนึ่ง

มีคนพิมพ์มาหานนท์

“อยากเจอคุณจริง ๆ”

เมย์มองข้อความนั้นนานมาก

มือเธอวางนิ่ง

เธอควรดีใจ

นี่คือสิ่งที่เธอสร้างมาตลอด

—

แต่แทนที่จะดีใจ

เธอกลับรู้สึก

กลัว

เพราะเธอรู้

ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ

นนท์จะหายไป

ธีร์จะหายไป

ทุกคนจะหายไป

และจะเหลือแค่

เมย์

ผู้หญิงธรรมดา

ที่ไม่มีใครเคยเลือก

—

คืนนั้น

เมย์ไม่ได้ตอบข้อความนั้น

เธอแค่นั่งอยู่ในความมืด

ถือโทรศัพท์ไว้

เหมือนถือชีวิตหลายชีวิต

ไว้ในมือเดียว

—

การสร้างตัวตนมากมาย

ไม่ใช่เพราะเมย์อยากหลอกโลก

แต่มันคือ

ครั้งเดียว

ที่โลกตอบกลับเธอ

ในแบบที่เธออยากได้ยิน

—

และยิ่งคนเหล่านั้น

มีความสุขกับ “พวกเขา”

มากเท่าไร

เมย์ก็ยิ่งไม่กล้า

กลับไปเป็น

“ตัวเอง”