รักป่วนๆ เธอกับฉันนายจะเลือกใคร EP13 NONTนนธ์ 1
ถ้านนท์ ถูกเอามาใช้หลอกให้รักเฉยๆ
สักวันพลอยจะให้โกรธไหม
__________
## บท: วันที่พลอยไม่ได้โกรธทันที
ตอนที่พลอยรู้ว่า “นนท์” ไม่เคยมีอยู่จริง
ความรู้สึกแรก
ไม่ใช่ความโกรธ
แต่มันคือ
**ความว่าง**
เหมือนคนที่เดินอยู่ดี ๆ แล้วพื้นหายไป
ไม่ใช่ตกลงไปทันที
แต่ลอยค้างอยู่
ไม่รู้จะรู้สึกอะไร
—
พลอยยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม
ยังกินข้าว
ยังนอน
ยังคุยกับเมย์
แต่มีบางอย่างในตัวเธอ
ที่ถอยออกไป
เงียบ ๆ
—
เมย์สังเกตเห็นทุกอย่าง
เห็นว่าพลอยไม่พูดชื่อนั้นอีก
ไม่ถาม
ไม่กล่าวถึง
เหมือนมันไม่เคยมีอยู่
แต่เมย์รู้
ว่านั่นไม่ได้แปลว่า
มันไม่สำคัญ
มันแปลว่า
มันสำคัญเกินไป
จนพูดไม่ได้
—
คืนหนึ่ง
พลอยนั่งอยู่คนเดียว
เปิดแชตเก่า
อ่านข้อความที่เธอเคยส่ง
“ฝันดีนะ”
“กินข้าวหรือยัง”
“คิดถึง”
ทุกคำ
ไม่มีปลายทางจริง
เหมือนจดหมาย
ที่ส่งถึงอากาศ
—
พลอยไม่ได้ร้องไห้เพราะนนท์
พลอยร้องไห้
เพราะเธอรู้ว่า
**ความรักของเธอถูกใช้**
ไม่ใช่เพื่อรักตอบ
แต่เพื่อ
เติมเต็มความกลัวของใครอีกคน
—
แต่ถึงอย่างนั้น
พลอยก็ยังไม่โกรธเมย์
ยังไม่ใช่ตอนนั้น
เพราะทุกครั้งที่คิดจะโกรธ
มันจะมีอีกความรู้สึกหนึ่ง
แทรกเข้ามา
คือ
**ความเข้าใจ**
—
พลอยรู้ว่า
เมย์ไม่ได้สร้างนนท์
เพราะอยากหัวเราะใส่เธอ
เมย์สร้างเขา
เพราะเมย์ไม่เชื่อว่า
ตัวเองจะถูกรัก
ถ้าเป็น ตัวเองจริง ๆ
—
แต่
ความเข้าใจ
ไม่ได้แปลว่า
ไม่เจ็บ
—
วันหนึ่ง
หลายเดือนต่อมา
พลอยเห็นอะไรบางอย่าง
เมย์หัวเราะ
กับคนอื่น
หัวเราะ
ในแบบเดียวกับที่เมย์เคยพิมพ์คำว่า
“งุงิ”
ให้เธอ
ตอนนั้นเอง
ความรู้สึกหนึ่ง
ที่ไม่เคยเกิดขึ้นก่อน
ค่อย ๆ ปรากฏ
ไม่ใช่ความเกลียด
แต่คือ
**ความโกรธ**
ช้า ๆ
เงียบ ๆ
—
พลอยคิด
*เมย์ยังหัวเราะได้*
*ในขณะที่เราต้องใช้เวลานานแค่ไหน*
*กว่าจะเชื่อใจใครอีกครั้งได้*
—
มันไม่ใช่ความโกรธที่อยากทำร้าย
แต่มันคือความโกรธ
ที่เพิ่งยอมรับว่า
**สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ มันไม่ยุติธรรม**
—
คืนนั้น
พลอยไม่ได้โทรหาเมย์
ไม่ได้ต่อว่า
ไม่ได้เรียกร้อง
เธอแค่พูดกับตัวเอง
เบา ๆ
“เราควรโกรธตั้งนานแล้ว”
น้ำตาไหล
ไม่ใช่เพราะยังรักนนท์
แต่เพราะ
เธอเพิ่งอนุญาตให้ตัวเอง
โกรธเมย์
ได้จริง ๆ
—
แต่แม้จะโกรธ
ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ
พลอยก็รู้ความจริงข้อหนึ่ง
เธอไม่เคยโกรธ
เพราะถูกหลอกให้รัก “นนท์”
เธอโกรธ
เพราะ
คนที่เธอไว้ใจที่สุด
ไม่เชื่อว่า
เธอจะรัก “เมย์”
ได้
โดยไม่ต้องเป็นใครอีกคน
—
และนั่น
คือความโกรธ
ที่ไม่ได้ระเบิดออกมา
แต่จะอยู่
เป็นรอยบาง ๆ
ในความทรงจำ
ตลอดไป
---
จากประสบการณ์การอ่านนิยายรักป่วนๆ เรื่องนี้ ทำให้เห็นชัดเจนถึงความซับซ้อนของความรู้สึกคนเราที่เกี่ยวข้องกับความรักและความไว้ใจ เรื่องราวของพลอยที่โดน 'นนท์' ซึ่งเป็นคนที่ไม่มีตัวตนจริงมาใช้หลอกให้รัก ไม่ใช่แค่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงการที่ความรักบางครั้งถูกใช้เป็นเครื่องมือเติมเต็มความกลัวหรือความไม่มั่นใจของอีกฝ่ายหนึ่งด้วย ความว่างเปล่าที่พลอยรู้สึก เมื่อรู้ความจริง คือความรู้สึกที่หลายคนที่เคยเผชิญกับการถูกหลอกทางใจหรือความผิดหวังในความสัมพันธ์คงเข้าใจ ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่โกรธ แต่เป็นความว่างที่หนักหน่วง ราวกับพื้นหายไปใต้เท้า เป็นสถานะที่ทำให้ต้องกลับมาทบทวนตัวเองและความจริงในความรัก นอกจากนี้ พลอยยังแสดงความเข้าใจต่อเมย์ แม้จะรู้ว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด นี่คือจุดที่สะท้อนความเป็นมนุษย์ที่มีความเห็นอกเห็นใจและความรู้สึกซับซ้อนในตัวเอง ความโกรธที่พลอยไม่ได้แสดงออกทันทีแต่มันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เป็นความโกรธที่เกิดจากความไม่ยุติธรรมและความเจ็บปวดที่สะสมมา เป็นความโกรธที่ไม่ทำร้ายใคร แต่เป็นรอยแผลลึกที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ จากที่เคยผ่านสถานการณ์คล้าย ๆ กัน การตระหนักและยอมรับความรู้สึกโกรธและเจ็บปวดถือเป็นก้าวสำคัญในการเยียวยาจิตใจเอง การไม่กลัวที่จะรู้สึกโกรธ แม้ต่อคนที่รักหรือไว้ใจแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญทางอารมณ์และการปกป้องตัวเองอย่างแท้จริง ในหลายครั้งความเข้าใจไม่ได้หมายถึงการให้อภัยหรือการลืม แต่เป็นการยอมรับว่าความเจ็บปวดนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต นิยายตอนนี้จึงไม่เพียงเล่าเรื่องความรักป่วน ๆ เท่านั้น แต่ยังสะท้อนความรู้สึกของคนที่ถูกใช้และต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงที่เจ็บปวด เพื่อก้าวผ่านความเสียใจนั้นไปได้อย่างแข็งแกร่งขึ้น สำหรับใครที่เคยหลงรักในภาพลวงตาหรือเคยถูกใช้ความรักเช่นนี้ คงพบกับกำลังใจและความเข้าใจในเรื่องราวที่นิยายนี้นำเสนออย่างลึกซึ้ง
