The philosophical novel "Lost."..EP1 Empty Hair
No one's standing next to me now.
It's not because I chose to be alone.
But it's because everyone gradually chooses to disappear.
The narrow motel room was so quiet that the fan could be heard teetering like a sighing man.
My phone was never quiet.
The alert was loud all day.
That one greeted, this one consulted, the other one sent me a secret.
I thought
That's the importance.
But now
The screen is empty.
Nobody tells me anything anymore.
-
I was sitting on the floor looking at myself in a small mirror.
That shadow looks strange.
I used to be a good person.
Good laugh
And know what to say to make someone feel smaller.
It used to be easy.
Easy to make someone feel inferior.
Easy to make yourself look higher
But I never thought about it.
The day no one will stand down for me to step on again.
-
I once had a friend.
People who look at me with sincere eyes
But I choose not to believe
I chose to listen to other voices.
The voice that says
I should be above
Should be the winning side.
And I won.
Win until no one left
-
Some nights.
I secretly looked at the profiles of the people who were there.
He still has his life.
There are still people around.
Still smiling
Without me.
I hurriedly closed the screen.
Because it made me see some truth.
I wasn't dumped.
I walked out of everyone.
One by one.
Little by little.
Until no one left
-
I used to think
Silence is victory.
But now I know.
It's the price to pay.
For making yourself stay too high.
Until no one reaches again
-
The fan continues to rotate.
Like everything is still going
Except for me.
That still sits in the same place
With silence.
No one took me anymore.
นิยายเรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงช่วงเวลาที่ตัวเองรู้สึกโดดเดี่ยวและหลุดพ้นจากความสัมพันธ์เดิม ๆ ที่ทำให้รู้สึกเป็นตัวของตัวเองน้อยลง ยิ่งเราเลือกที่จะขึ้นสูงและตั้งใจอยู่เหนือใคร บางครั้งก็เผลอเหยียบย่ำความสัมพันธ์ที่ผูกพันไว้โดยไม่ทันรู้ตัวเหมือนตัวละครในเรื่องที่ครั้งหนึ่งเคยมีเพื่อนแท้ แต่สุดท้ายก็ชนะและเหลือเพียงความเงียบ ผมเองเคยทดลองใช้วิธีนี้ในชีวิตจริง คือการพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองโดดเด่นและชนะในทุกสถานการณ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าและไม่มีใครอยู่เคียงข้าง เหมือนกับที่นิยายบรรยายถึงหน้าจอโทรศัพท์ที่เคยดังไม่หยุด แต่ตอนนี้กลับเงียบกริบ ความสำคัญที่เคยคิดว่าสำคัญ กลับกลายเป็นสิ่งที่พรากเพื่อนและคนรอบตัวไปทีละคน สิ่งที่ผมเรียนรู้จากเรื่องนี้คือ การอยู่สูงเกินไปอาจไม่ได้หมายความว่าเป็นชัยชนะที่แท้จริง เพราะค่าของมนุษย์ไม่ได้วัดจากการชนะหรืออยู่เหนือใคร แต่คือความสัมพันธ์และความจริงใจที่เรามีต่อกัน การไม่สังเกตเสียงเล็ก ๆ รอบตัวและการปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นราคาที่ต้องจ่าย อาจนำมาซึ่งความโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง ตัวนิยายยังสะท้อนความรู้สึกที่หลายคนอาจเคยเผชิญ เช่น การรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเราเป็นฝ่ายเลือกที่จะหายไปเอง การเปิดดูโปรไฟล์ของคนที่เคยรักและเคยใกล้ชิด แต่มองเห็นพวกเขามีชีวิตที่ไม่มีเรา ทำให้รู้สึกเจ็บปวดแต่เป็นบทเรียนสำคัญในการรับรู้ถึงผลการกระทำของตัวเอง ผมคิดว่า นิยายเชิงปรัชญาเช่นนี้ช่วยให้เราได้กลับมาทบทวนตัวเอง และยอมรับความเปราะบางของมนุษย์ที่ต้องการความรักและความเข้าใจ ไม่ใช่แค่ความสำเร็จหรือชัยชนะเหนือผู้อื่น เรื่องราวนี้จึงเป็นแรงบันดาลใจให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างจริงใจ และไม่ทำให้ตนเองต้องเสียอะไรที่สำคัญที่สุดไป
