นิยายเชิงปรัชญาเรื่อง หาย...EP3 ไม่กลับมาอีก
ผมยังจำวันที่ผมลองโทรหาเขาอีกครั้งได้
มันเป็นวันที่เงียบธรรมดา
ไม่มีอะไรพิเศษ
ผมแค่คิดขึ้นมาว่า
ไม่ได้คุยกันนานแล้ว
ผมกดโทรออก
สัญญาณดังไม่ถึงครั้ง
แล้วก็ตัด
หน้าจอขึ้นคำสั้น ๆ
ผมลองอีกครั้ง
เหมือนเดิม
ผมหยุดมองหน้าจอ
ก่อนจะกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์ของเขา
มันหายไปแล้ว
ไม่มีรูป
ไม่มีสถานะ
ไม่มีอะไรเลย
เหลือเพียงพื้นที่ว่าง
—
ตอนแรก ผมคิดว่าเป็นแค่ผม
ผมลองยืมโทรศัพท์แม่โทร
แม่ยื่นโทรศัพท์มาให้ผม
แล้วถามว่า
“ใช่คนนี้ไหม”
ผมพยักหน้า
แม่กดโทร
ครั้งนี้ ไม่มีแม้แต่เสียงสัญญาณ
แม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แปลกจัง เหมือนเขาจะบล็อกแม่”
ผมไม่ตอบ
—
ผมลองยืมโทรศัพท์ยาย
ผลเหมือนเดิม
—
ตอนนั้นเอง ที่ผมเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
เขาไม่ได้หายไปเฉย ๆ
เขาเลือกจะหายไป
จากผม
และจากทุกคน
—
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานมาก
โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ
หน้าจอยังว่างเปล่า
เหมือนวันนั้น
วันที่ผมไม่ได้ลุกไปเปิดประตู
—
ผมไม่รู้ว่าเขาใช้เวลานานแค่ไหน
กว่าจะตัดสินใจกดบล็อก
ไม่รู้ว่าเขาลังเลหรือเปล่า
หรือเขากดมัน
ด้วยความเงียบแบบเดียวกับที่เขาเดินออกไป
ในเช้ามืดวันนั้น
—
ผมรู้เพียงแค่ว่า
ครั้งนี้
ไม่มีประตูบานไหน
ให้ผมเปิดอีกแล้ว






















