นิยายเชิงปรัชญา เรื่องหาย...EP2 อดีตในวันนั้น
ผมยังจำเช้าวันนั้นได้ดี
บ้านของผมเต็มไปด้วยความว่างเปล่า หลังจากคนในครอบครัวเพิ่งจากไป
ผู้คนแวะเวียนมา แสดงความเสียใจ แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง
มีเพียงเขา
ที่มาหาผม
เขามาถึงทั้งที่ผมรู้ว่า เขาไม่ได้มีเงินมากนัก
ผมเป็นคนพาเขาไปทุกที่
พาไปกินข้าว
พาไปนั่งเงียบ ๆ ในที่ที่ไม่ต้องพูดอ ะไร
ตอนนั้น ผมคิดว่าการมีใครสักคนอยู่ใกล้ ๆ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว
ผมไม่ได้ถามว่าเขาเสียอะไรไปบ้าง เพื่อมาที่นี่
—
คืนก่อนที่เขาจะกลับ
ผมจำได้ว่าเขารับโทรศัพท์ตอนประมาณสี่ทุ่ม
เขาบอกว่า พี่ของเขาจะมารับตอนตีห้า
และถามผมเบา ๆ ว่า
“งั้น…เดี๋ยวผมออกไปตอนนั้นนะ”
ผมเงียบไปพักหนึ่ง
ผมบอกเขาว่า
ผมคงตื่นไม่ไหว
ผมไม่ค่อยสบาย
และผมพูดประโยคหนึ่งออกไป
“อย่าไปรบกวนใครเลยนะ แม่กับยายผมก็ต้องออกแต่เช้าเหมือนกัน”
เขาเงียบ
แล้วตอบเพียงว่า
“อือ”
—
ผมไม่รู้ว่า หลังจากนั้น เขาทำยังไง
ผมไม่รู้ว่า เขาออกจากบ้านผมตอนกี่โมง
ไม่รู้ว่า เขาเดินผ่านประตูนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน
ผมรู้แค่ว่า
เช้าวันนั้น ผมไม่ได้ตื่น
—
หลังจากนั้น เขาโทรมาหาผม ตอนที่เขาถึงบ้านแล้ว
เสียงของเขาปกติ
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมพูดกับเขาว่า
“วันหลังต้องบอกนะ มันสำคัญมาก”
“แล้วก็…มาเที่ยวอีกนะ”
มีความเงียบอยู่พักหนึ่ง
ก่อนที่เขาจะตอบ
“อือ ได้สิ”
—
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้ยินเสียงเขา
—
ตอนนั้น ผมไม่เคยรู้เลยว่า
เขากดบัตรเครดิตเพื่อมาหาผม
ไม่เคยรู้ว่า เขาแบกกระเป๋าออกจากบ้านผมเงียบ ๆ
ไม่เคยรู้ว่า เขากลับถึงบ้านตัวเอง
และเลือกจะแอบเข้าบ้าน
เพื่อไม่ให้แม่ของเขามองผมไม่ดี
ผมไม่เคยรู้เลยว่า
การที่ผม “ไม่ลุกไปเปิดประตู”
จะกลายเป็นประตูอีกบานหนึ่ง
ที่ปิดลงตลอดไป
—
เขาหายไป
ไม่มีคำลา
ไม่มีคำอธิบาย
มีเพียงความว่างเปล่า
เหมือนบ้านของผมในวันนั้น
—
ผมเคยคิดว่า
เขาจะกลับมาอีก
แต่เขาไม่เคยกลับมาเลย
และผมก็เพิ่งเข้าใจ
ว่าบางครั้ง
คนเราไม่ได้หายไปทันที
พวกเขาค่อย ๆ ตัดสินใจ
ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่า
ตัวเอง
ไม่ได้สำคัญมากพอ
ให้ใครบางคน
ลุกจากเตียง
เพื่อเปิดประตูให้
เมื่อได้อ่านเรื่องราวจากนิยายเชิงปรัชญาชุดนี้ ผมรู้สึกสะท้อนกับช่วงเวลาที่เคยผ่านความสูญเสียและความว่างเปล่าในชีวิตจริงๆ เรื่องราวที่ว่าด้วยการจากลาโดยไม่มีคำลา และการเลือกที่จะไม่รอใคร แม้จะเป็นเพียงความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ก็ส่งผลลึกซึ้งต่อจิตใจได้อย่างมาก ในชีวิตจริง ผมเคยมีประสบการณ์ที่ต้องสูญเสียคนสำคัญเช่นกัน ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนบ้านหรือสถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวากลับกลายเป็นที่ว่างเปล่าที่เงียบเหงา เป็นช่วงเวลาที่ผมคิดถึงหน้าที่และความสัมพันธ์ต่างๆ ที่เคยมี และพยายามยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นอย่างลึกซึ้ง นิยายยังชวนให้ผมคิดถึงการมีใครสักคนอยู่เคียงข้างในวันที่เราทุกข์ใจ บางครั้งการที่มีคนอยู่ใกล้กว่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้รู้สึกไม่มีความโดดเดี่ยว แต่ก็เหมือนกับตัวละครในเรื่อง ที่การไม่พูดหรือถามถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องเจอ อาจเป็นบ่อเกิดของความเข้าใจผิดหรือความเจ็บปวดในภายหลัง ผมเห็นด้วยกับประเด็นที่ว่า คนเราไม่ได้หายไปจากชีวิตใครทันที แต่การตัดสินใจอย่างค่อยเป็นค่อยไป เกิดจากความรู้สึกที่ว่าไม่ได้สำคัญพอสำหรับใครบางคน เป็นเรื่องที่ทุกคนควรตระหนักถึงคุณค่าของกันและกัน รวมถึงความสำคัญของการเปิดใจและดูแลความสัมพันธ์ที่มี เพื่อไม่ให้เกิดประตูที่ปิดลงตลอดไปโดยไม่ตั้งใจ สุดท้าย ความเปราะบางของความสัมพันธ์และความเข้าใจซึ่งกันและกันในเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่าความรักและการอยู่เคียงข้างกันในวันที่ลำบากนั้นมีคุณค่ามากเพียงใด เพราะบางครั้งเพียงแค่การลุกขึ้นไปเปิดประตูในเวลาที่เหมาะสม ก็อาจเปลี่ยนแปลงเส้นทางของความสัมพันธ์ทั้งชีวิตได้
