นิยายปรัชญา แด่ความใจดีของโลกใบนี้

เข้าข้อไหนกันบ้างคะ🥰🤫

**นิยายปรัชญา: “คนที่เลือกนั่งเก้าอี้ตัวสุดท้าย”**

มีคนคนหนึ่ง

เธอไม่ชอบน้ำหอม

ไม่ใช่เพราะกลิ่นมันไม่ดี

แต่เพราะเธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องมีกลิ่นอะไรเป็นพิเศษ

เธอเป็นคนประเภทที่คิดว่า

“แค่สะอาด ก็พอแล้ว”

วันหนึ่ง มีคนถามเธอว่า

“เธอช่วยซื้อน้ำหอมนี้ด้วยกันหน่อยได้ไหม มันแพงหน่อยนะ แต่ฉันชอบมาก”

เขาพูดด้วยดวงตาที่สว่าง

เหมือนเด็กที่เจอดาวดวงแรกของชีวิต

เธอตอบตกลง

ไม่ใช่เพราะเธออยากได้มัน

แต่เพราะเธออยากเก็บแสงในตาคู่นั้นไว้ให้นานที่สุด

คืนนั้น

เธอกลับบ้านและนั่งดูตัวเลขในบัญชีธนาคารของตัวเอง

มันเงียบกว่าปกติ

แต่เธอก็ไม่ได้คืนคำพูด

เพราะเธอเป็นคนประเภทที่

เมื่อเลือกจะทำให้ใครมีความสุขแล้ว

เธอจะไม่ยกเลิกกลางทาง

แม้ความสุขนั้นจะไม่ได้เป็นของเธอเองเลยก็ตาม

—

เธอไปกินหมูกระทะทุกอาทิตย์

ไม่ใช่เพราะเธอหิว

แต่เพราะเธอรู้ว่า

วันหนึ่ง ทุกคนจะมีงาน

และวันว่างจะกลายเป็นของหายาก

เธอไม่ได้กลัวความจน

เธอกลัวความพร้อมที่มาช้าเกินไป

เธอกลัววันที่ทุกคนมีเงิน

แต่ไม่มีเวลากินข้าวด้วยกันอีกแล้ว

สุดท้าย

เงินของเธอก็หมดจริง ๆ

แต่เธอก็มีความทรงจำเต็มมือ

ซึ่งเป็นสิ่งที่ใช้จ่ายไม่ได้

และไม่มีใครซื้อคืน

—

เธอเคยกดบัตรไปอีกประเทศหนึ่ง

ไม่ใช่เพื่อท่องเที่ยว ทั้งที่ควรจะเก็บเงินก้อนนั้นไว้

แต่ก็จะไป เพื่อไปยืนอยู่ในเมืองเดียวกับใครบางคน

เธอชอบถามคนอื่นง่ายๆ

ด้วยคำถามว่า เธอสบายดีนะ

และเธอยินดีที่เห็น

“เขาสบายดี”

เธอไม่ได้พูดอะไรสำคัญ

เพราะสำหรับเธอ

การได้เห็นใครบางคนยังหายใจอย่างปลอดภัย

ก็คือบทสนทนาที่สมบูรณ์แล้ว

—

เธอพกยา

ไม่ใช่เพราะเธอป่วย

แต่เพราะเธอคิดว่า

ถ้าวันหนึ่งมีคนที่เธอรักป่วย

เธออยากเป็นคนที่หยิบอะไรบางอย่างออกมาได้ทันที

เธอไม่ได้อยากเป็นหมอ

เธอแค่อยากเป็น “ความเป็นไปได้”

—

เธอเคยมีโอกาสไปต่างประเทศ

ประตูเปิดกว้าง

อนาคตเรียกชื่อเธอหลายครั้ง

แต่เธอเลือกอยู่

ไม่ใช่เพราะเธอกลัวโลก

แต่เพราะเธอรู้ว่า

มีบางวันสำคัญที่โลกทั้งใบไม่สามารถทดแทนได้

เธอเลือกอยู่ในวันรับปริญญา

ที่มีใครบางคนอยู่ด้วย

แล้วพับสิ่งที่ตัวเองอยากทำไว้เป็นลำดับสอง

—

เธอพูดคำว่า “ขอโทษ” บ่อย

ไม่ใช่เพราะเธอผิดเสมอ

แต่เพราะเธอรู้ว่า

ความถูกต้องไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในทุกสถานการณ์

บางครั้ง

ความสัมพันธ์สำคัญกว่าความจริง

และเธอเป็นคนที่

ยอมวางอาวุธก่อนเสมอ

ไม่ใช่เพราะเธอแพ้

แต่เพราะเธอไม่อยากให้ใครต้องชนะ

—

เธอไม่ได้ต้องการคำว่า “สุขสันต์วันเกิด”

เธอแค่ต้องการ

ใครสักคนที่อยู่กับเธอในวันนั้น

แต่หลายปี

วันเกิดของเธอ

ผ่านไปเหมือนวันที่ไม่มีชื่อ

แต่เธอเฝ้ามองการมีชื่อของหลายๆคน

ด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมเธอต้องถูกเว้นไว้ทุกที

ไม่มีใครตั้งใจทำร้ายเธอ

มันแค่ไม่มีใครนึกถึง

ซึ่งบางครั้ง

ก็เจ็บกว่า

—

เธอไม่เคยเรียกร้อง

เพราะเธอรู้ว่า

สิ่งที่ต้องร้องขอ

มักไม่ใช่สิ่งที่ตั้งใจจะให้

เธอเริ่มพอใจกับคำอวยพรจากครอบครัว

และมันก็เพียงพอ

หรืออย่างน้อย

เธอก็เรียนรู้ที่จะเรียกมันว่าเพียงพอ

—

เวลาผ่านไป

มีคนอวยพรเธอเพิ่มขึ้น

เธอยิ้ม

และกล่าวขอบคุณ

เหมือนคนที่ไม่ได้รออะไรอีกแล้ว

และขอบคุณจากใจแด่ทุกคนที่คิดถึงกัน

—

วันหนึ่ง

เธอเข้าใจบางอย่าง

เธอไม่ใช่คนที่ถูกเลือกเป็นคนแรก

เธอคือคนที่ถูกเลือกเป็นคนสุดท้ายเสมอ

ไม่ใช่เพราะเธอมีค่าน้อย

แต่เพราะทุกคนรู้ว่า

เธอจะยังอยู่ตรงนั้น

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

—

มันมีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่งในโลกนี้

เป็นเก้าอี้ที่ไม่มีใครแย่ง

เพราะทุกคนรู้ว่า

มันจะไม่หายไป

เธอเป็นคนที่นั่งเก้าอี้ตัวนั้น

ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีที่ไป

แต่เพราะเธอเป็นคนเดียว

ที่ไม่ลุกหนีใคร

—

และนั่นคือความคอนทราสต์ของเธอ

เธอไม่เคยถูกรั้งไว้

แต่เธอเลือกที่จะอยู่

เธอไม่เคยถูกเลือกก่อน

แต่เธอเลือกคนอื่นก่อนเสมอ

เธอไม่เคยมีมาก

แต่เธอให้มากกว่าที่มี

—

คนส่วนใหญ่คิดว่า

คนที่แข็งแรงที่สุด

คือคนที่ไม่มีวันแตกสลาย

แต่ความจริงคือ

คนที่แข็งแรงที่สุด

คือคนที่แตกสลายแล้ว

และยังเลือกที่จะอ่อนโยนกับโลกอยู่เหมือนเดิม

—

เธอไม่ใช่คนที่ถูกคิดถึงเป็นคนสุดท้าย

เธอคือคนที่

ไม่เคยหยุดคิดถึงใครก่อนเลยต่างหาก

และนั่น

ไม่ใช่โศกนาฏกรรม

แต่มันคือ

**วิธีที่เธอเลือกจะมีชีวิตอยู่**

#ความผิดพลาดไม่ใช่บาดแผล

ไม่ใช่ตราบาป ทำดีแล้ว

เพื่อเจอคนที่รักคุณมากๆ

ในวันข้างหน้า และความภูมิใจสูงสุด

ที่เราจะมีให้ตัวเอง

secret ชั้นเคยไปเลคเชอร์แทนใครสักคน แล้วชั้นโดนหักคะแนน เพราะอาจารย์จับได้ ตัดมาปจบ เลิกคบกันโดยสมบูรณ์ 😂

แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเท่มากจริงๆ 😂

เกรดรวมก็น้อยไปเลย เซง😂