ในชีวิตเราแต่ละคนย่อมเคยประสบกับช่วงเวลาที่ใจนิ่งจนเหมือนไม่มีความรู้สึกอะไรเกิดขึ้น มันอาจจะเกิดจากความเสียใจสะสม หรือความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ที่ทำให้เราระยะหนึ่งรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรส่งผลกระทบต่อเราอีกต่อไป จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อได้ผ่านช่วงเวลาที่ "ใจนิ่งมากจนเฉยชา" นั้น สิ่งที่สำคัญคือการรับรู้และเข้าใจตัวเองว่าไม่ได้แปลว่าเราไร้ความรู้สึกหรือหมดหวัง แต่บางครั้งเป็นวิธีที่จิตใจป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด การที่ไม่เสียใจหรือไม่เรียกร้องอะไร ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ใส่ใจ แต่เป็นการยอมรับและให้ความสำคัญกับสิ่งที่เราทำไปแล้วอย่างเต็มที่ ในช่วงเวลานั้น การตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราได้ทำดีที่สุดแล้วหรือยัง จะช่วยให้เราไม่รู้สึกผิดหรือเสียใจในอนาคต "ฉันทําเต็มที่แล้วกับทุกอย่าง" เป็นประโยคที่ช่วยปลอบใจและย้ำเตือนว่าเราได้ทุ่มเทใจอย่างเต็มที่แล้ว การปล่อยวางและไม่ฟุ้งซ่านกับสิ่งที่เกินควบคุมนี้ ทำให้ใจเรากลับมาสงบและพร้อมก้าวเดินต่อไป เรื่องนี้ยังทำให้ตระหนักว่าการดูแลตัวเองในด้านจิตใจก็สำคัญไม่แพ้การดูแลสุขภาพกาย เพราะความนิ่งจนเฉยชาบางครั้งคือสัญญาณที่ร่างกายและใจของเราต้องการพักผ่อน และหากเราฟังเสียงภายในนี้อย่างจริงจัง เราจะสามารถปรับสมดุลชีวิตและความรู้สึกให้ดีขึ้นได้ ดังนั้น หากใครกำลังเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ อยากแนะนำให้รับฟังใจตัวเองและให้เวลากับการเยียวยาใจ เพราะบางครั้งการไม่รู้สึกอะไรเลยก็เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นในระยะยาว