The farther you find
One of the most important "pursuit traps" (The Paradox of Seeking) in the path of awakening.
Whenever we set a goal, "I want to wake up to know..."(For example, to heal, to excel, or for peace, peace) That means that we are rebuilding a new set of" identities "in this process.
Here's why goals or outcomes often become obstacles:
1. Demand (Desire) is the current rejection.
Aiming at results (Outcome-oriented) is often based on "I'm not good enough right now" or "here right now is not where I should be."
When the mind is focused on its "destination," it constantly comes up with comparisons and judgments.
Awakening is not "traveling" somewhere, but "recognizing" what is already there, which, if the heart is running for results, will never see what is in front of it.
2. When "awakening to know" becomes the commodity of ambition.
Psychologically, if we use Objective as a driver, awakening becomes just one of the ego's "medals" or "achievements."
We will begin to seek "techniques" or "success formulas" to achieve the desired effect.
But real awakening is the Unlearning process (withdrawal of knowledge / belief), not the accumulation of something new.
3. Freedom from Causality
If we do A to get B, that's the world of linear realization.
But Awakening is often compared to "Choiceless Awareness," as Jiddu Krishnamurti often mentions.
It is an Observation without an observer expecting what will happen. When there is no expectation, the walls of the decoration collapse.
So how should we live with this?
If "craving" prevents us from waking up, but "ignorance" prevents us from starting to walk, the Buddha says: "Once we cross the bank, we no longer have to carry a raft":
Use attention as just "fire" at the beginning.
But when actually entering the process, you have to go from "trying to reach" to "observing that effort."
Awakening is therefore not the result of the effort, but rather what appears on its own when "the attempt to be like this" it ends.
จากประสบการณ์ส่วนตัวในการฝึกปฏิบัติทางจิตและการตื่นรู้ ผมพบว่าการตั้งเป้าหมายชัดเจนในตอนแรกนั้นสำคัญ เพราะช่วยเป็นแรงผลักดันให้เราเริ่มเดินทางค้นหาความสงบภายในใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป จะมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าการพยายามทำตามเป้าหมายอย่างเข้มงวดนั้นกลับกลายเป็นข้อจำกัดและสร้างความเครียด ความจริงคือการตื่นรู้ไม่ใช่การวิ่งไล่ตามเป้าหมายที่ห้อมล้อมตัวตนหรือตัวตนใหม่ (Ego) การตื่นรู้คือนิยามถึงสภาวะที่เราเข้าใจและตระหนักรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ขณะนี้โดยไม่สร้างความคาดหวังหรือความต้องการเพิ่มเติม สิ่งสำคัญที่ผมเรียนรู้ คือการเปลี่ยนจากการพยายามควบคุมหรือไปถึงผลลัพธ์ มาเป็นการสังเกตความคิดและความพยายามของตัวเองอย่างเป็นกลาง การฝึกการสังเกตแบบไม่มีผู้ดู (Observer) ที่ไม่ตัดสินช่วยทำให้กำแพงความเครียดและอัตตาแตกสลาย กลายเป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งในความไม่ยึดมั่นถือมั่น นอกจากนี้ การตื่นรู้แท้จริงเป็นกระบวนการเรียนรู้แบบถอนความรู้เก่า (Unlearning) ที่เกิดขึ้นเมื่อปล่อยวางสิ่งที่เคยเชื่อถือหรือยึดติด มันไม่ใช่การสะสมความรู้หรือเทคนิคอย่างที่หลายคนเข้าใจ ผมพบว่าการยอมรับความจริง "ตามที่เป็น" (AS IS) โดยไม่พยายามเปลี่ยนแปลงหรือหนีจากความรู้สึกใด ๆ เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้การตื่นรู้เกิดขึ้นเองอย่างเป็นธรรมชาติ สุดท้าย การตื่นรู้คือสิ่งที่ปรากฏขึ้นหลังจากที่ความพยายามจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ยุติลง เรียกว่าการปล่อยวางอัตตา ไม่ใช่การแสวงหาให้ได้มา สภาวะเช่นนี้ทำให้จิตใจสงบ พ้นจากการตัดสินและความทุกข์ กลายเป็นเสรีภาพจากเหตุและผลที่ควบคุมการกระทำและความคิดของเรา ดังนั้นในชีวิตจริง การใช้ความอยากเป็นเชื้อไฟในช่วงแรก แต่ไม่ยึดติดกับมัน จะช่วยให้การเดินทางสู่การตื่นรู้เรียบง่ายและลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ