6 ประโยคคลาสสิกจาก "เพื่อนสนิท"

ถ้าใครกำลังโดนโจทย์ “แต่งเรื่องสั้นที่มีคำอุทาน 5 คำ” แล้วคิดไม่ออก เราใช้ทริคง่ายๆ คือหยิบ “คำพูดเพื่อนสนิทที่ได้ยินจนเบื่อ” มาเป็นแกนเรื่อง เพราะมันมีจังหวะให้ใส่คำอุทานได้ธรรมชาติมาก (แบบที่เราอุทานในชีวิตจริงนั่นแหละ) ก่อนเขียน เราลิสต์คำอุทานไว้ 5 คำก่อนเลย แล้วค่อยวางให้กระจายตามฉาก เช่น: “โอ๊ย”, “เฮ้ย”, “โห”, “เอ๊ะ”, “ว้าย” (เลือกคำที่ครู/โจทย์ยอมรับได้ และเข้ากับสำนวนที่เราใช้) ตัวอย่างเรื่องสั้น (มีคำอุทาน 5 คำพอดี) วันเสาร์เรานัดแก๊งไปคาเฟ่ แค่เพื่อนสนิทพูดว่า “ห้ามเลทนะ” เราก็หลุด “เฮ้ย” เพราะประโยคนี้แปลว่าเขาจะเลทเองแน่ๆ พอถึงเวลาเราไปถึงก่อน นั่งบนโซฟารอจนเริ่มเบื่อ “โอ๊ย” ทำไมช้านานขนาดนี้ สิบห้านาทีผ่านไป เขาทักมาว่า “ใกล้ถึงแล้ว” เราได้แต่พึมพำ “เอ๊ะ” ใกล้ถึงแบบไหนกันนะ สุดท้ายอีกหนึ่งชั่วโมงเต็มเจ้าตัวเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แล้วพูดว่า “รอบนี้พูดจริง” เราหัวเราะในใจ “โห” เหมือนเดิมเป๊ะ! ยังไม่ทันสั่งกาแฟ เพื่อนอีกคนก็เริ่มเม้าท์ว่า “คนนี้กูจริงจัง” เราหันไปมองหน้าแล้วเผลอร้อง “ว้าย” เพราะประโยคนี้คือจริงจังกับทุกคนตามสูตร เราเลยสรุปให้ตัวเองว่า เรื่องของเพื่อนสนิทนี่แหละ วัตถุดิบชั้นดีของเรื่องสั้น—ทั้งขำ ทั้งเจ็บ และใส่คำอุทานได้พอดีแบบไม่ฝืน ทริคให้ผ่านโจทย์แบบชัวร์ๆ 1) นับคำอุทานหลังเขียนเสร็จอีกครั้งว่า “ครบ 5 คำ” และไม่เกิน/ไม่ขาด 2) วางคำอุทานไว้ตอนเปลี่ยนอารมณ์ เช่น ตกใจ รำคาญ ขำ หรือสงสัย จะดูเป็นธรรมชาติ 3) ใช้คำพูดคลาสสิกของเพื่อนสนิทเป็น “พล็อต” เช่น “อะไรก็ได้” (แปลว่าเอาที่มันชอบ) หรือ “กูเบื่อมันแล้ว” (แปลว่ารักมันฉิบหาย) จะทำให้เรื่องสั้นมีสีสัน ถ้าจะปรับให้เข้ากับสไตล์เรา ลองเปลี่ยนฉากเป็นโรงอาหาร/ห้องเรียน/ปาร์ตี้แชทเสียงกับเพื่อน ก็ยังคุมคำอุทาน 5 คำได้เหมือนเดิม