"The voice of my child is my will."
Hi. My name is May, 38 years old.
I am Burmese and have been in Thailand for about 10 years.
When I came in, I could barely speak Thai.
I don't know. Communication is very difficult.
But I tried to learn, listen, remember.
Studying from Burmese friends from Thai employers
Everyone taught me until today I could talk, listen, know, and live a lot better.
My first job in Thailand was as a babysitter.
The child I take care of is a cute child. Easy to raise.
I loved him so much and so attached to that family.
But one day I had to give up my job and return to Myanmar suddenly.
Because my son is sick.
As a mother, nothing is more important than a child, so I have to go back and take care of him myself.
After the baby improved, I decided to resume my career in Thailand.
This time I got to work with a new employer.
Which is kind, very generous.
When he cooks, he always shares it with me.
I feel very loved and attached to this employer.
Sometimes they scold me because I don't understand or miscommunicate.
But I know he didn't have bad intentions.
Why do I have to work in Thailand?
Because my family in Myanmar is very poor.
I want money to send to my parents.
Want to have money for children to study
In Myanmar, wages are cheap. Work is minimal.
So coming to work in Thailand was my only choice.
One of the things I was very impressed with was the Thais.
Thai people are kind, kind and helpful.
Although I am Burmese, many people never mind.
I love Thailand, like Thai culture, and feel very attached to this place.
If one day I have enough money,
I want my children to come to Thailand.
I want him to have good friends in a good society and a lot of lovers.
Soon my husband will be working in Thailand too.
Even now he doesn't know what he's going to do or where he's going to work.
But at least we can help each other make money.
To take care of our children.
Because my goal and my husband have only one.
Is a child
You are the driving force of both of us.
No matter how tired the job is,
No matter what day it is discouraged
I'll call the baby.
And just hear his voice.
I always have the strength to fight the next day.
ประสบการณ์ของแม่ชาวพม่าที่มาทำงานในประเทศไทยนั้น ถือเป็นเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจอย่างมาก สำหรับฉันได้ฟังเรื่องเล่าของเธอ ทำให้เห็นถึงความสำคัญของ "เสียงลูก" ที่ไม่ใช่แค่เสียงธรรมดา แต่เป็นเหมือนพลังใจที่ผลักดันให้เธอสู้ต่อทุกวัน แม้ว่าการเริ่มต้นในต่างแดนจะเต็มไปด้วยความท้าทาย โดยเฉพาะเรื่องภาษาและการสื่อสาร แต่การที่เธอมีใจมุ่งมั่นฝึกฝน ค่อย ๆ เรียนรู้จากเพื่อนและนายจ้างชาวไทย เป็นสิ่งที่แสดงถึงความพยายามและอดทนอย่างสูง นอกจากเรื่องงานแล้ว เธอยังได้ผูกพันกับครอบครัวนายจ้างที่ดูแลเหมือนญาติ ถือเป็นภาพสะท้อนความสัมพันธ์ที่อบอุ่นและเกื้อกูลกันในสังคมหลากหลายวัฒนธรรม อีกเรื่องที่น่าสนใจคือแรงจูงใจหลักที่ทำให้เธอทำงานหนัก คือครอบครัวและลูกชายที่เป็นหัวใจสำคัญ นี่คือบทเรียนสำคัญที่หลายคนอาจเรียนรู้ได้ว่า ความรักและความผูกพันกับลูกเป็นแรงกระตุ้นที่แข็งแกร่ง ช่วยให้เธอสามารถฟันฝ่าอุปสรรคต่าง ๆ ทั้งความเหน็ดเหนื่อยและความท้อแท้ การเห็นน้ำใจของคนไทยที่มีให้กับชาวต่างชาติอย่างเธอ เป็นเรื่องที่สร้างความประทับใจอย่างยิ่ง และช่วยให้เธอรู้สึกผูกพันกับประเทศนี้มากขึ้น นอกจากนี้ความตั้งใจที่จะให้ลูกได้มีโอกาสมาศึกษาในประเทศไทย ยังสะท้อนความหวังและความพยายามที่จะสร้างอนาคตที่ดีขึ้นสำหรับคนรุ่นใหม่ ในมุมมองส่วนตัว การได้อ่านเรื่องราวนี้ ทำให้ฉันคิดถึงความสำคัญของการเข้าใจและให้เกียรติคนที่มาจากต่างวัฒนธรรม รวมถึงการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะในยามที่ต้องอยู่ห่างไกลครอบครัวและบ้านเกิด การมีเสียงของลูกเป็นดั่งแรงใจที่ยิ่งใหญ่ และย้ำเตือนให้ไม่ยอมแพ้ต่อปัญหาใด ๆ ในชีวิต
