ประสบการณ์ตรงจากสวนทุเรียนของผม พบว่าโรคใบติดจากเชื้อรา Rhizoctonia solani มักเริ่มต้นจากใบอ่อนที่แตกใหม่ โดยจะเห็นรอยแผลจุดฉ่ำน้ำคล้ายถูกน้ำร้อนลวก และขยายลุกลามอย่างรวดเร็วในสวนที่มีทรงพุ่มทึบและอากาศร้อนชื้น เนื่องจากเชื้อราจะเจริญเติบโตดีในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ผมได้ทดลองใช้กลยุทธ์จัดการทรงพุ่มโดยการตัดแต่งกิ่งให้โปร่งเพื่อเพิ่มการรับแสงและถ่ายเทอากาศ ลดความชื้นสะสมในสวนอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งช่วยลดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อเชื้อราได้ดีมาก นอกจากนี้ยังเน้นการจัดการธาตุอาหารให้สมดุลและสุขอนามัยของสวน โดยเก็บเศษซากใบและวัชพืชใกล้โคนต้นออกอย่างต่อเนื่อง เพื่อไม่ให้เชื้อราอาศัยอยู่และแพร่กระจาย สิ่งที่น่าตระหนักคือมดในสวนก็เป็นพาหะแฝงของเชื้อรา เพราะมันสามารถพาเส้นใยเชื้อราขึ้นไปยังยอดและส่วนบนของทรงพุ่มได้ จึงควรมีมาตรการกำจัดมดเพื่อช่วยลดการแพร่ระบาดร่วมด้วย ผมแนะนำให้เกษตรกรที่ปลูกทุเรียนสังเกตอาการตั้งแต่ระยะแรก หากพบรอยไหม้บนใบอ่อนควรรีบดำเนินมาตรการป้องกันทันที เพราะถ้าปล่อยให้ลุกลาม จะทำให้ใบแห้งและร่วงอย่างรวดเร็ว ส่งผลเสียต่อผลผลิตในระยะยาว สุดท้าย การเฝ้าระวังโรคอย่างใกล้ชิดและจัดการสวนอย่างเป็นระบบได้ผลลัพธ์ที่ดี ทำให้สวนทุเรียนมีสุขภาพแข็งแรง ลดความเสียหายจากโรคใบติด และช่วยให้ได้ผลผลิตที่ดีต่อเนื่องทุกปี